Maand: augustus 2015

Waarom Trump het toch niet wordt

donald_trump_time_magazine_

“Wie zeker weet dat Donald Trump deze wedstrijd verliest en géén president wordt, bluft.” Dat schrijft Charles Groenhuijsen deze week in de Volkskrant. Hij heeft geen ongelijk, want wegcijferen moet je Trump niet. Maar wie suggereert dat Trump het wél gaat worden, bluft nog veel meer.

Ja, Trump staat bovenaan in de meeste recente peilingen. Maar wie kijkt naar de peilingen voor de verkiezingen van 2008 en 2004, ziet dat er in de zomer voor een verkiezingsjaar vaker kandidaten bovenaan stonden die het uiteindelijk niet haalden.

Als we inzoomen op Iowa, zie je daar in 2004 bij de Democraten Dick Gephardt bovenaan (Wie?). In 2008 leidde bij de Democraten John Edwards de dans (werd het niet) en bij de Republikeinen Mitt Romney (verloor uiteindelijk van McCain). In 2012 ging bij de Republikeinen Michelle Bachmann aan kop. Die haalde, net als Trump, veel krantenkoppen, maar uiteindelijk was ze niet de eindkandidaat voor de Republikeinen.

Nog een vervelende statistiek voor Trump: hij staat ook bovenaan in de peilingen voor kandidaat waar Amerikanen absoluut niet op zouden stemmen.

Voor Trump geldt dus duidelijk: you love him, or hate him. Het betekent dat zijn achterban potentieel minder breed is dan die van concurrenten.

Ook als tweede keuze is Trump geen koploper bij de kiezers. Dan kiezen ze eerder voor Bush of Rubio. Dat kan ook vervelend uitpakken voor Trump. De kans is groot dat niet alle 17 kandidaten het redden tot Iowa. Maar als een concurrent wegvalt, gaan die stemmen dus minder snel naar Trump.

De spelregels van de presidentscampagne tellen tot nu toe niet voor Trump. Hij kan beledigen en provoceren wat hij wil, maar in de peilingen raakt hem dat niet. Dat valt juist nu goed bij de kiezer. Die is nu nog niet al te serieus bezig met wie president moet worden. We zitten nu nog in het silly season. De periode dat de campagne meer om entertainment dan om inhoud gaat, en een relletje je meer helpt dan een saai beleidsplan.

Maar wil Trump zijn presidentiële ambities naar the next level brengen, dan moet hij wel met serieuze, concrete plannen komen, dan moet hij kleur bekennen. Daarnaast moet hij zorgen dat hij genoeg mankracht in de primary states heeft. Alleen dan maakt hij een kans. Trump staat nu nog bovenaan, maar de weg naar Iowa is nog lang, en die naar het Witte Huis nog veel langer. Daar is geen bluffen bij.

Advertenties

Democracy on a stick: the Iowa State Fair

Jeb Bush staat achter de barbecue burgers te bakken, tussen neus en lippen door plaatst hij een aanval op Hillary Clinton. Clinton ondertussen, loopt met een porkchop on a stick in haar ene hand, en een enorme beker cola in haar andere hand over het terrein. Ze wordt zorgvuldig van al het gewone volk afgeschermd door een cordon aan journalisten. Business as usual op de Iowa State Fair, traditioneel een hotspot voor campagnevoerende kandidaten.

Totdat Donald Trump aankomt in de Trump-copter. Eerst een rondje over de fair voor extra dramatisch effect, daarna mogen de kinderen meevliegen met the Don. Bij zijn speech zijn alle media aanwezig. Missie geslaagd. En die andere kandidaten? Bernie Sanders: “sorry we didn’t bring the helicopter.”

Trump pakt niet alleen de kinderen in met zijn helikopter. Ook journalisten willen een ritje maken. Mark Halperin had een plekje, en was niet van plan dat plekje op het spel te zetten met kritische vragen. “Andere kandidaten kunnen dit niet betalen he?”

Trump leeft op als de camera aan staat. “Maak je foto’s, of een filmpje? Ah een filmpje. Mooi. Ik hou van Iowa, ik hou van deze kinderen.” Precies wat we van Trump gewend zijn. Een realityshow van hoog niveau.