Maand: oktober 2015

Bush heeft snufje Clinton nodig

Dit weekend was er crisisoverleg bij de familie Bush. Naast de top uit het campagneteam was er dubbele presidentiële inbreng in de vorm van pa Herbert Walker Bush en broer George W. Bush. Ze kwamen samen om te bepalen hoe het roer van de SS Bush om moet. Bush zakt weg in de peilingen, en de donaties lopen terug. Daarom gaat Jeb in ieder geval flink snijden in zijn personeel. Het salaris gaat met veertig procent naar beneden, en een kwart van de medewerkers op het hoofdkantoor moet weg.

Maar er zal meer moeten gebeuren. Landelijk staat Bush nu op de vijfde plek in de peilingen, op ruime afstand van Trump, Carson en Rubio, en zelfs achter Cruz. Ook in de primary-staten schiet het niet op. In Iowa staat Bush vijfde, in New Hampshire derde. Inmiddels is New Hampshire van levensbelang. Als hij daar niet goed scoort, verkleint dat zijn overlevingskansen aanzienlijk. Daarom gaat Bush zich vanaf nu vooral richten op de eerste staten, en laat de rest van het land links liggen.

Pa Bush volgt het allemaal met groeiende verbazing. De oud-president is inmiddels 91, maar leest drie kranten per dag en blijft tot laat op om alle tv-programmas rond de verkiezingen te zien. De Republikeinse partij is niet meer die uit zijn gloriedagen, en op sommige kandidaten (Trump) lijken de politieke regels niet meer toepasbaar. Hij snapt het niet meer, zo schrijft de New York Times in dit vermakelijke stuk. “I’m getting old at just the right time ”, zegt hij tegen vrienden. Maar opgegeven hebben ze het nog niet. Ma Bush loopt rond met een Jeb!-sticker op haar looprek, en pa houdt januari 2017 vrij, want dan is de inauguratie.

Waarom lukt het maar niet voor Bush? Het draait deze campagne om de politieke outsiders: Trump gaat nationaal nog altijd fier aan de leiding, maar is nu in Iowa ingehaald door die andere outsider: neurochirurg Ben Carson. Bush komt daar als establishmentkandiaat niet tussen. Hij presenteerde zich steeds als het redelijke alternatief voor Trump. Maar ook die positie raakt hij kwijt. Op dat punt is Marco Rubio hem voorbij gestreefd.

Ook komt Jebs persoonlijkheid niet goed uit de verf. Trump haalt hem het bloed onder de nagels vandaan door hem steevast ‘low energy’ te noemen. Mat en saai, en dus geen geschikt leider. (Trump gebruikt bij Carson nu hetzelfde trucje). Jeb ziet er inderdaad uit alsof hij een extra batterij kan gebruiken. Hij haalt geen energie uit het campagnevoeren, is stijfjes en verkrampt. Bush lijkt het gewoon niet leuk te vinden. Hieronder bijvoorbeeld, laat hij zich even gaan als hij wéér naar Trump wordt gevraagd.

De gevolgen van Bush’ slechte periode worden woensdagnacht duidelijk zichtbaar door zijn plek op het podium bij het derde Republikeinse debat. Frontrunner Trump mag in het midden, met naast hem Carson en Rubio, daarna pas Bush. Jeb schuift letterlijk langzaam uit beeld. Hij moet dit debat dan ook meer dan ooit  goed voor de dag komen. Hij moet enthousiasme losmaken en zijn grote donoren gerust stellen. Bush moet laten zien waarom hij ooit als de onvermijdelijke kandidaat voor de Republikeinen werd gezien.

Dat is precies wat Clinton de afgelopen twee weken heeft gedaan bij de Democraten. Ze won het eerste debat. Ze kwam onbeschadigd uit de Benghazi-hoorzitting, en profiteerde zelfs van dit circus. Na elf uur verhoren had Clinton zich vooral neergezet als een vrouw met ervaring en dossierkennis, eigenlijk best geschikt voor het presidentschap. Een website noemde het haar beste, en langste campaign ad ooit.  Als bonus besloot Joe Biden mede door Clintons presteren niet in de race te stappen.

Hillary Clinton veranderde in veertien dagen tijd van een kandidaat met een groot probleem, weer in de grote koploper. Dat zou die andere dynastie ook wel willen. Misschien moet pa Bush voor het volgende crisisoverleg nog wat extra presidentiële ervaring aanspreken, en even bellen met the comeback kid zelf, Bill Clinton.

Advertenties

BNR Roelof Hemmen: Hillary met vlag en wimpel

Roelof HemmenHet eerste debat voor de Democratische presidentskandidaten is vooral een tweestrijd tussen Clinton en haar belangrijkste tegenstander Bernie Sanders. Clinton komt geen moment echt in de problemen en doorbreekt op overtuigende wijze de negatieve stroom berichten die haar campagne al zolang teistert. Daarmee maakt ze het voor Joe Biden wel erg moeilijk om nog in de race te stappen.

Opvallendste moment van dit debat is het cadeautje dat Sanders aan Clinton geeft. Het weerhoudt Clinton er niet van Sanders aan te vallen op zijn stemgedrag rond wapenwetgeving. Chaffee, Webb en O’Malley kunnen geen potten breken.

Mijn analyse van het debat, in de studio bij Roelof Hemmen kun je hier terugluisteren.

BNR Roelof Hemmen: Nieuwe Amerikarubriek

Vanaf vandaag een nieuwe rubriek op BNR. Om de week op donderdag 1050 neem ik het laatste nieuws door over Amerika en de Amerikaanse politiek. Aandacht voor de Late night shows: van Colbert tot Trevor Noah’s daily show. En natuurlijke alle kandidaten: van Bush tot Trump en van Sanders Tot Clinton.

Deze week: Hillary Clinton in de aanval. Haar eerste landelijke campaign ad is uit, ze was niet van de tv weg te branden, en ook Bill wordt eindelijk ingezet.

Terugluisteren kan via bnr.nl

The United States of NRA

Zelden Obama zo gefrustreerd gezien. Ook zelden Obama die frustraties zo expliciet zien benoemen. De reacties op weer een vreselijke schietpartij zijn een routineus toneelstukje geworden. Wat willen jullie nou eigenlijk?, straalt zijn hele lichaam uit. Dit kan zo toch niet langer? De pauzes tussen zijn zinnen worden gevuld met het geklik van fototoestellen.

Obama richt zich ook direct tot de krachten die hem tegenwerken in zijn strijd om strengere wapenwetgeving. Hij voorspelt dat er kritiek zal komen, dat hij dit onderwerp te veel politiseert. Maar, zegt hij: “this is something we should politicize.” Die voorspelde kritiek gaat voornamelijk komen uit de hoek die dit issue al jaren zelf politiseert: de National Rifle Association.

De NRA is al jarenlang de lobbyvereniging die elke poging tot strengere wapenwetgeving tegenwerkt. Een organisatie met veel geld, nog meer macht, en een enorme vuurkracht aan reclame en propaganda. De NRA stopt de Amerikaanse geschiedenis en de symboliek die daarmee gepaard gaat heel slim in hun boodschap. Voor de NRA is een wapen niet alleen een hobby of voor verdediging, het is wat je Amerikaan maakt.

De boodschap in deze filmpjes is weinig subtiel, maar wel geraffineerd. De NRA is niet een lobbyclub voor de wapenindustrie, nee het is een burgerrechtenorganisatie, de oudste in de VS. Ze zijn de  “Proud defenders of history’s patriots”. Verdedigers ook van de grondwet.  The second amandment, uw recht om wapens te mogen bezitten. De mooiste van allemaal: “Creating a vital legacy by answering freedom’s call.” Met in beeld de Liberty Bell, hét symbool voor Amerika’s onafhankelijkheid. Boodschap: die wapens hebben ons gebracht waar we nu zijn. Die wapens hebben we nodig om onze vrijheid en cultuur te verdedigen. Sterker: die wapens zijn onze cultuur en vrijheid.

Geen organisatie weet zo goed in te spelen op kernwaarden in de Amerikaanse cultuur als de NRA. Achterdocht richting overheid en politiek bijvoorbeeld. In onderstaande filmpje maakt de NRA duidelijk wie eigenlijk de baas is in Amerika: “We the people”, een rechtstreekse verwijzing naar de eerste woorden van de grondwet.

Zij heersen niet over ons, wij geven hen juist macht. Zij zorgen er niet voor dat wij veilig zijn, wij betalen om hen veilig te houden. “They don’t make us free, we are free already. We are America, and our politicians are only as powerful as we want them to be.”

“Stand and fight”, is de slogan. En als je ziet hoe diep wapens en Amerikaanse cultuur zijn verstrengeld in deze filmpjes, is het moeilijk om daar als rechtgeaarde Amerikaan niet warm van te worden. Het gaat niet om het pistool als stuk ijzer, het gaat om geschiedenis, om de identiteit van een land dat van Columbus tot Washington en van Buffalo Bill tot Clint Eastwood is opgebouwd en verdedigd met hulp van vuurwapens. Die symboliek werkt als ijzersterke munitie.

“Ik hoop en bid dat ik tijdens mijn presidentschap niet nog eens zo’n persconferentie hoef te houden, maar ik kan het niet garanderen.” Met die woorden sloot Obama zijn speech af in de persruimte van het Witte Huis. De zaal die is vernoemd naar James Brady. Een woordvoerder die werd neergeschoten bij een mislukte aanslag op president Reagan. Hij raakte levensgevaarlijk gewond en ernstig gehandicapt na een kogel door het hoofd. Zijn naam hangt naast de ingang van de perszaal waar Obama al zo vaak hetzelfde verhaal hield. Over symboliek gesproken.

Dit blogbericht verscheen ook als column op BNR.nl.