Maand: oktober 2016

Election Express: Trumps Mexicaanse muur? Die staat er al!

 


Het is druk in de Walmart van Douglas. Oma’s en moeders met kinderen. De voertaal is Spaans. De bordjes in de winkel zijn tweetalig: er is een speedy checkout, maar ook een caja rapida. Ze verkopen bijna net zoveel Mexicaanse biermerken als Amerikaanse. En ze hebben echte pinatas.

Direct achter de Walmart is het nog drukker. Een rij van auto’s en mensen voor de smalle grensovergang naar Mexico. Aan weerszijden van de hokjes een groot dubbel hek. Het eerste hek is zo’n vier meter hoog en van gaas. Het wordt overschaduwd door een nog hoger roestkleurig metalen hek er meteen achter. De inwoners van het Amerikaanse Douglas kunnen vanuit hun tuinen nog net de Mexicaanse vlag zien wapperen. Maar erheen lopen, kan niet. Het grensdorp is hermetisch afgesloten.

Een van Trumps grootste verkiezingsbeloften is een muur. Maar langs zo’n 900 kilometer van de Mexicaans-Amerikaanse grens staat al jaren precies zo’n muur. Nou ja, ze noemen het hier liever een hek. Dat klinkt vriendelijker. Hek of muur, Trump vindt dat de afscheiding hoger moet. Daarnaast wil hij de gaten in de grens opvullen met nog meer muur. Want nu kunnen illegalen en smokkelaars nog gewoon een stuk omrijden.

Voor Trumps muurplannen zijn felle voor –en tegenstanders. En tussen die twee kampen loopt ook een duidelijk scheiding: Democraten zijn tegen en Republikeinen zijn voor. De Latino’s in de grensregio keren zich logischerwijs tegen de muur. De El Paso Times meldt een duidelijke toename in early voting in de counties aan de grens. Volgens peilingen zouden dat vooral stemmen voor Clinton en tegen Trump zijn. In sommige counties gingen de eerste dagen 80 tot 120% meer mensen vroeg stemmen dan in 2012.

Dit zouden voornamelijk Latino-kiezers zijn. Op een lokale radiozender worden ze opgeroepen massaal te gaan stemmen. “Hij wil een muur. Maar als wij samenwerken, zijn wij een muur van 10 miljoen mensen. Een muur om het presidentschap.”

Het belangrijkste argument voor de muur, is veiligheid. Er komt drugs binnen via Mexico, volgens Trump in grote hoeveelheden. Ook zouden er volgens Trump IS-strijders via Mexico het land binnenkomen. Alexis, jaar of dertig, opgegroeid in Douglas, voelt zich meer op zijn gemak in zijn stadje sinds de muur er is. Dat het hek bij sommige mensen door de achtertuin gaat, vindt hij geen probleem. “Mooi is anders, maar ach, je went eraan. We hebben minder criminaliteit nu. Veiligheid staat voorop.”

Mike is een Vietnam-veteraan. Hij reist al drie jaar met een minicaravan “a rolling kingsize matrass” van camping naar camping. Met zijn grijze haar, baard, en een net iets te ver open geknoopt Hawaii shirt ziet hij eruit als een overjarige hippie. En dat is hij eigenlijk ook. Hij verkocht zijn huis voor een vrijer leven, maar kan door zijn kleine pensioentje ook niet meer terug naar een vast huis. Hij zit nu vast in zijn zelfgekozen vrijheid.

Al dat gepraat over hekken en muren snapt hij niet. Amerika heeft volgens hem zelf deze situatie met 11 miljoen illegale immigranten gecreëerd. Boeren, rijken, de horeca: niemand stelt vragen als een illegaal aanklopt voor goedkope klusjes. Amerika is verslaafd aan deze slecht betaalde krachten. “Wie gaat die huizen schoonmaken als die kamermeisjes en schoonmaaksters allemaal terug moeten?” Volgens Mike gaan Trump en Clinton dat probleem beiden niet oplossen. Als Bernie Sanders nou nog mee had gedaan…

“We hebben dringend meer muur nodig, hier in the United States of Mexico. En Trump gaat die muur leveren!” Tom en Brenda zijn overtuigd Republikein. Ze ontvluchten de kou van Iowa om de zon van het zuiden op te zoeken. Ze hebben Amerika zien afglijden de afgelopen 8 jaar, en moeten er niet aan denken dat er nog vier jaar een Democraat in het Witte Huis zit.

De muur en immigratie zijn belangrijke punten voor Brenda. “In Iowa hoefde de deur niet op slot, lieten we de sleutels in de auto zitten. De laatste jaren voel ik me steeds minder veilig.” Ze maken zich zorgen om de fabrieken die naar Mexico vertrekken en de immigranten die ze ervoor terugkrijgen. “Ze pikken Amerikaanse banen in.” Zij zien het liefst de grenzen dicht, en het vrijhandelsakkoord NAFTA van tafel. Dat verdrag zorgt ervoor dat Amerikaanse bedrijven naar Mexico vertrekken. Bedankt Bill Clinton, daar heeft Amerika nog steeds last van. “NAFTA? Because we have ta!”

Maar Douglas profiteert ook van de Mexicaanse buren. “Al die Mexicanen doen tenminste nog inkopen bij de Walmart. Van Amerikanen moet de middenstand het op dit moment niet hebben.” Van Roy mag het allemaal wel wat minder streng. Hij runt een camping/schietbaan niet ver van de grens. Volgens hem is de stroom illegalen al jaren geleden opgedroogd. Economisch gaat het nog steeds niet goed in dit gebied. Dus is het voor veel Mexicanen beter om weg te blijven, of zelfs weer terug te keren naar Mexico. Acht jaar geleden werden er nog vijftig illegalen van zijn oprit geplukt. Maar de laatste jaren is dat niet meer voorgekomen.

Tom uit Iowa denkt dat president Trump uiteindelijk niet een fysieke muur zal bouwen. Er moet een elektronische muur komen, met drones, detectors en camera’s. Dan is zo’n dure fysieke muur helemaal niet nodig. Mike gelooft het allemaal wel. “Bij deze natuurcamping staat een waarschuwingsbord ‘pas op voor illegale immigranten.’ Wat moet ik daar nou mee? De controles, de drones, de helikopters, het is allemaal voor de bühne.”


In het radioprogramma Good Morning New Mexico gaan de twee conservatieve hosts los op Hillary Clinton. Ze negeert het grensprobleem, en Amerika gaat down the drain. “We are the greatest country on earth. Daarom willen mensen hierheen komen. Maar daarvoor hebben we nu een leider nodig die de muur bouwt die Amerika nodig heeft.”

De hoofdstraat van Douglas is ondertussen verlaten. Het is een doodlopende weg geworden; als je hem helemaal uitrijdt, stuit je op de grens. Winkels lijken al jaren gesloten, ramen zijn dichtgespijkerd. Er zijn geen klanten voor de overgebleven dollarshops. Geen Amerikanen, en geen Mexicanen.

Advertenties

Election Express: dit hotel wil Trump ook al hebben

Het oogt armoedig. Veel leegstand tussen de one dollar shops. Niet bepaald de plek die je een rijke toekomst voorspiegelt. Het
plaatsje Douglas, in het onderste puntje van Arizona op de grens met Mexico, heeft slechts twee hot spots. De Walmart superstore, waar vooral Mexicanen met boodschappenwagentjes langs de schappen schuiven. En hotel Gadsden, een historical landmark. Van buiten een blokkendoos, van binnen een Art Deco walhalla, met in de hoge lobby een trap waar Ron Brandsteder en zijn Honeymoonshow jaloers op zouden zijn. Hokjes met ouderwetse pay phones langs de wand. Het damestoilet heeft roze gordijnen en een daybed om vermoeide voeten te ruste te leggen.

Dat hotel zou niemand minder dan Donald Trump ook zijn opgevallen. Volgens geruchten in en om het plaatsje wil hij Hotel Gadsden aan zijn omvangrijke vastgoedportefeuille toevoegen. De goedlachse serveerster van het inpandige restaurant bevestigt dat het hotel te koop staat. Maar ze schrikt oprecht als we de naam Trump laten vallen. “Oh no, no, no, not him, please.” Het idee dat Trump haar baas zou kunnen worden, is een angstaanjagend beeld: “It would be so wrong. I have a Mexican mother.”

The Gadsden lijkt niet op Trump te wachten. In een voormalig winkeltje onderin het hotel zit een partijkantoor. ‘Southern Arizona is with Clinton/Kaine’ staat er op de ramen. Van de Republikeinen is hier geen spoor te bekennen.

Election Express: Achter de schermen bij de Democraten

Er zit best wat symboliek achter dat moment daar op de Hoover Dam. Een grote bus met de gezichten van Hillary Clinton en Tim Kaine erop rijdt voorzichtig tussen de toeristen door. “Forward Together” staat met grote letters op de zijkant. En net als de campagne gaat het forward. In een slakkengang, maar voorlopig niet te stoppen.

Het doel is de parkeerplaats waar wij ook onze Election Express geparkeerd hebben. Eerlijk is eerlijk, die van Clinton is groter. Of eigenlijk: die van de Democratische Partij. Want dit is een van de twee bussen waarmee de partij mensen overhaalt te gaan stemmen. “En als ze dan gaan stemmen, natuurlijk het liefst op ons.” Aan het woord is Rachel Velasquez. Ze maakt video’s voor Democrats.org, de website van de Democraten, en reist mee met de bus.


Ze heeft een Nederlandse connectie: haar vriend komt uit Dokkum. Ze vindt Friesland “beautiful”, en dus heeft ze wel even tijd voor twee journalisten uit Nederland. Of we de bus niet van binnen willen zien? Voorin tikt iemand driftig op een laptop. “Hi guys, make yourself at home.” Overal liggen buttons, badges en posters van de Democratische campagne. “Ja, het is een beetje rommelig, we leven al even in deze bus.”

Achterin een complete opnamestudio. “Hier heeft Justin Bieber nog nummers opgenomen, so I’ve been told.” Deze bus doet de westkust, Bill Clinton gaf deze week het startschot voor de bus van de oostkust. Naast kiezers overtuigen, gaan ze ook langs bij lokale campagneteams om te helpen bij problemen, en te motiveren tijdens de zware laatste loodjes.

Trump krijgt niet of nauwelijks dit soort steun van de Republikeinen. Rachel hoopt dan ook dat hun inspanning net het laatste zetje aan Clinton zal geven. De belangrijke toss-up states krijgen extra aandacht. Maar dat aantal op de route wordt steeds groter. De peilingen geven Clinton op dit moment een goede kans in Nevada, Arizona en sinds deze week zelfs Texas.

De Democraten willen een zo ruim mogelijke overwinning. Clinton heeft een duidelijk mandaat nodig, zeker als Trump de uitslag niet direct erkent. En dan zijn er nog de ‘down the ballot’ keuzes. De Democraten die een plek in het Congress proberen binnen te halen. Genoeg werk dus. Die bus moet weer verder. Langzaam, maar forward.

 

Election Express: Worstelen om Sarah Palin en Jesse Jackson in de spin zone

Na het laatste presidentiele debat in Las Vegas was het dringen geblazen in de spin zone. De ruimte voorin de perszaal waar partijprominenten, of in Trumps geval de prominenten van zijn eigen campagne, het debat zo positief mogelijk in de richting van hun eigen kandidaat proberen te draaien. Aangezien er voor elke prominent tientallen journalisten zijn, is het vooral een kwestie van je doel kiezen en daarna niemand erlangs laten.

Ik sprak uiteindelijk Jesse Jackson voor de Democraten. Jackson had duidelijk zijn lesje uit zijn hoofd geleerd. Wat de vraag ook was, het antwoord bleef hetzelfde. “Hillary was strong and clear.” Trump niet.

 

 

Aan de andere kant van de zaal, bij de Republikeinen, waren er weinig grote namen namens de partij. Trump heeft zich niet populair gemaakt binnen de Grand Old Party, en moest het daarom vooral van eigen grote namen hebben. Zoon Eric Trump deed een klein rondje door de zaal, maar was snel weer weg. De voormalig burgemeester van New York Rudy Giuliani ging van tv-studio naar tv-studio, en de voormalige concurrenten Ben Carson en Rick Perry hadden nu alleen maar lof voor Trump. De meeste aandacht was er voor een vrouw die sinds haar rol als running mate in 2008 eigenlijk niets belangwekkends meer heeft gedaan, maar nog steeds graag gezien is op tv: Sarah Palin. Haar hoopgevende eerste woorden: “I’ll just wing it, I guess.”

De filmpjes zijn in iets lagere resolutie dan gehoopt. Dat komt omdat Amerika dan wel nog steeds het land van de eindeloze snelwegen is, maar niet van de snelle elektronische snelweg.

Election Express: Wat je niet te zien kreeg. Achter de schermen bij het laatste presidentiële debat

Ruim 70 miljoen Amerikanen zitten voor de buis gekluisterd. De grote tv-networks hebben de grote namen van stal gehaald. Chuck Todd, Megyn Kelly, Anderson Cooper, John Dickerson en natuurlijk debatleider Chris Wallace: allemaal zijn ze er. Er zijn vijfduizend journalisten ingevlogen van over de hele wereld. En de Democraten en de Republikeinen stuurden de grote kanonnen.

Buiten op de campus staan podia met live uitzendingen van MSNBC en CNN. De toeschouwers schreeuwen en joelen, de bordjes voor Trump en Clinton bewegen mee op het ritme van de leuzen. Er zijn meer borden voor Clinton, maar het grootste bord is, natuurlijk, voor Trump. De studenten zijn vol vuur over hun kandidaat. Soms omdat die kandidaat beter is, maar vaker omdat die andere kandidaat nog veel slechter is. Er is een festivalsfeer. Maar wel een met een duidelijke politieke tint.

Binnen in het afgeladen perscentrum is alles anders. Journalisten zitten rij aan rij aan smalle bureaus. Fox, MSNBC, ABC, CNN: allemaal zijn ze er. Net als al die duizenden journalisten. En beneden in de kelder is nog zo’n zaal. Wie zich te laat aanmeldde, zit hier, ver weggestopt. Je kan er niet omheen. Het staat op de banners en het is te zien op de honderden tv’s in de enorme zaal: dit is het laatste, o zo belangrijke presidentiële debat.

Cameramannen en technici lopen gehaast heen en weer. Kranten- en internetjournalisten tikken in recordtempo en zonder op te kijken hun stukjes. Een Amerikaanse radiojournalist doet een voorbeschouwing. De bewaking doet zijn ronde.

Tijdens het debat slaan de spanning en concentratie in de perszaal om in gelatenheid. De campagne is lang en erg negatief. Dit debat is grotendeels een herhalingsoefening, met weer diezelfde punten. Trump houdt zijn conservatieve achterban tevreden met harde uitspraken over abortus en wapens. Clinton is het met al die punten oneens. En noemde iemand daar e-mails?

Maar vooral die negatieve toon van de campagne eist zijn tol. Als de aanvallen weer harder worden, wordt het zuchten van de journalisten dat ook. Als Trump Clinton onderbreekt met “wrong”, “wrong”, en “wrong”, wordt er besmuikt gelachen. Fronsende blikken als Clinton en Trump secondelang door elkaar blijven praten en moderator Chris Wallace –“Mister Trump, Miss Clinton, please”- de controle verliest.

Clinton valt Trump aan “jij noemt deze verkiezingen niet eerlijk, maar eerder noemde je ook al verloren rechtszaken en zelfs de uitreiking van de Emmy’s oneerlijk.” Trump: “I really should have gotten that Emmy.” Gelach in de persruimte, maar ook in de debatzaal, waar het publiek zich eigenlijk stil moet houden.

De persruimte is een afgeschermde bubbel. Je moet door uitgebreide controles om er binnen te komen. De maanden geleden geregelde accreditatie halen, busje naar het terrein, door de eerste beveiliging, langs verschillende road blocks en een beschermingsmuur van gestapelde zeecontainers. Daarna  nog een keer beveiliging. Je pasje laten zien. En nog een keer. De agenten van de geheime dienst zijn makkelijk te herkennen aan hun oortjes. Militairen bewaken de plek waar de kandidaten aan zullen komen.

De debatzaal is een bubbel in een bubbel. Hier komt een normaal mens niet meer binnen. De gasten voor het debat worden zorgvuldig van journalisten en buitenwereld afgeschermd. In de zaal zitten precies evenveel Democraten als Republikeinen. Op het podium, onder de adelaar, de twee spreekgestoeltes.

Het debatpodium is ver weg van de echte wereld. Al die vol vuur protesterende studenten, op de campus, maar ook de croupiers, het hotelpersoneel, en die McDonalds-medewerker op de strip van Las Vegas zijn al lang klaar met die negatieve campagne. Ze snakken naar hints over wat de nieuwe president met het land gaat doen. Ze willen oplossingen, niet bekvechten en jij-bakken. Wat gaan Trump en Clinton voor hen doen?

De spanning neemt weer toe als het debat richting het einde gaat. De spinzone vooraan de zaal wordt snel drukker. Camera’s en microfoons worden gecheckt. Werkt het? Elk moment kunnen hier de partijprominenten door de deur komen. Doel: de berichten zoveel mogelijk hun kant op draaien. Republikeinen vinden dat Trump won en dat Clinton door het ijs zakte. Democraten vinden dat Clinton won en dat Trump zich compleet diskwalificeerde.

Veel getrek en geduw. Jesse Jackson is een van de eerste die binnenkomt. Wat Trump zei over het mogelijk niet accepteren van de uitslag, is “just terrible”. Bij bijna elke vraag komen dezelfde ingestudeerde woorden eruit: Clinton heeft de juiste plannen, Trump is ongeschikt. Rudy Giuliani, de oud-burgemeester van New York, is al maanden fervent verdediger van Trump. Hij wordt meteen een studio ingetrokken.

Alle kopstukken hebben een student met een bord achter zich aanlopen zodat elke journalist precies weet waar hij moet zijn. Rond Democraten John Podesta –gelekte e-mails- en Donna Brazile –vervangend partijvoorzitter- worden veldslagen uitgevochten voor een paar quotes. Camera’s dienen als stootkussen om concurrenten weg te duwen.

De twee mensen waar de meeste interesse voor is, blijven afgeschermd door hekken. Zoon Eric Trump maakt een snelle ronde met een chagrijnige blik. Hij gaat meteen naar de microfoon van het rechtse Fox News. Er ontstaat een scrimmage als Sarah Palin de zaal binnenkomt. “I can’t believe you guys can work like this, you’re like animals”,  roept ze de zwerm journalisten smalend toe. Tussen Palin en de pers zal het nooit meer helemaal goed komen. Ze wordt beantwoord met een spervuur aan geschreeuwde vragen.

Los van het duizelingwekkende gespin in de spinzone is een ding duidelijk: Trump moest in dit debat het verschil maken, en heeft dat niet gedaan. Zijn eigen achterban heeft precies gehoord wat ze wilden horen. De peilingen zullen het nog moeten uitwijzen, maar het lijkt erop dat de zwevende kiezer door dit debat niet massaal richting Trump zal waaien. Trumps weigering om tijdens het debat de uitslag te erkennen is voor veel Amerikanen, zwevend of niet, beangstigend.

De kiezers lijken in die dubbele bubbel van de debatzaal wel heel ver weg. De teleurstelling die Democraten en Republikeinen op straat voelen over hun eigen kandidaten. De frustratie over de eindeloze aanvallen en de wederzijdse zwartmakerij. Dat dringt niet door in die bubbel. Juist die persoonlijke aanvallen voeren weer de boventoon. De belangrijkste argumenten die de twee kandidaten aandragen zijn: stem op mij, want die ander is erger. En dat zijn deze verkiezingen voor heel veel Amerikanen: kiezen voor the lesser of two evils.

 

Election Express: fast food

Het debat heeft ze niet gekeken, ze was tenslotte aan het werk. Bij het favoriete fastfood restaurant van Donald Trump handelt ze de bestellingen af. Maar ze ziet onze backstage badges en vraagt daarom hoe het was. “As you would expect”, zeggen we. Het derde presidentiële debat had geen verrassingen. De kandidaten herhaalden hun bekende standpunten. Clinton kwam weer goed uit haar woorden, bleef zakelijk en daarmee afstandelijk. De uitstraling van een ijspegel, dit keer zelfs gekleed in een wit mantelpak. Trump de sales man, traditioneel Amerikaanse outfit met donker pak, wit hemd en rode stropdas om degelijk over te komen. Natuurlijk kon hij het niet laten om in een van zijn vele bijzinnen zijn Las Vegas hotel aan te prijzen.

Ik vraag onze baliemedewerker bij McDonalds of zij gaat stemmen. Ze lacht geheimzinnig en schudt haar romige gezicht. Donkere ogen kijken me aan. Dan fluistert ze iets. Ik herhaal hardop wat ik denk dat ze zei: “So you won’t vote”. “Jawel”, zegt ze, nu iets harder. “But I won’t vote for him”. Weer die geheimzinnige blik. Van waar ze nu staat kan ze de Trump Tower zien, maar zijn naam krijgt ze niet over haar lippen.

BM

Election Express: behind the scenes #debate2016

“Hey hey ho ho, Donald Trump has got to go”. De studenten van de Universiteit van Las Vegas laten hun pro Hillary-stem duidelijk horen. Leuzen scanderend tegen Trump lopen ze over de parkachtige campus, waar de grote Amerikaanse tv-zenders podia gebouwd hebben van waaruit ze live uitzenden. CNN heeft zoals gebruikelijk een enorm panel met experts opgetuigd, want alles is nou eenmaal big in the States, dus de line up met te interviewen gasten ook.

Een man in Trump-shirt vertelt Jan dat hij Clinton niet vertrouwt, omdat ze een raspolitica is. Zijn kleine dochtertje lijkt niet overtuigd; met een flink gebaar gooit ze haar rode ‘make America great again’-petje op de grond.

Bij het MSNBC podium kun je t-shirts laten drukken. ‘Keep kalm and debate’. Het lijkt hier wel een festival, alleen komt de muziek niet van Tiësto – die draait even verderop op de beroemde Strip een show – maar speelt er een fanfare.
Nog een paar uur te gaan. De gasten druppelen alvast binnen. Onder hen hooguit 75 studenten van deze universiteit. De andere plekken zijn voor aanhangers, oftewel klapvee, van Clinton en Trump.
Het derde debat vindt plaats in het Thomas & Mack center. Als de presidentskandidaten naar buiten kijken zien ze de beroemde hotels aan de drukke Strip. En als Trump naar rechts kijkt, ziet hij zijn eigen Trump Tower. Zal het hem helpen? Nog even, en we weten het.

BMN

Election express: Trump, Clinton en de plastic glamour van Vegas

De plek is eigenlijk perfect voor het laatste presidentiële debat. Alles in Las Vegas draait om entertainment. Dus dat Clinton en Trump daar ergens tussen al die glinsterende gebouwen met al dat licht de strijd met elkaar aanbinden, dat past.

Bij de Amerikaanse verkiezingen speelt vermaak altijd een rol. Misschien dat we het daarom ook in Nederland zo leuk vinden om te volgen. Dit jaar is met het aantreden van meesterentertainer Trump ook entertainment verzekerd. Waar hij gaat zijn de camera’s, waar hij gaat zijn de grote uitspraken en waar hij gaat is de spanning. Want wat gaat Trump nu weer doen?

Ook vanavond is Trump de onzekere factor. Maakt hij zijn aanvallen dit debat nog een tandje harder? Of krijgen we toch een keer een presidentiele Trump te zien? Clinton lijkt de constante factor deze debatten, maar zij kan ook een keer een offday hebben.

Gezien de peilingen zal Trump in de aanval moeten. En Trump kennende gaat Trump all out. Hij zal met iets moeten komen dat zijn eigen positie versterkt, en die van Clinton serieus verzwakt. Dat wordt nog best moeilijk, want hoeveel konijnen kan Trump nu nog uit de hoge hoed toveren na al zo’n lange campagne?

De focus van dit debat ligt op het buitenland. Duidelijk het terrein van voormalig minister Hillary Clinton. Zij zal moeten oppassen niet te diep op de materie in te gaan en zichzelf te verliezen in details. Trump zal juist eens met meer details moeten komen over zijn plannen. Hoe moet IS dan verslagen worden, en hoe ziet hij precies de rol van de VS in de NAVO.

Trump hoort bij de skyline van Las Vegas. Trump Tower kijkt op gepaste afstand neer op de strip. Groot, aanwezig, maar toch een outsider net als Trump zelf. De gouden letters passen goed bij de plastic glamour van Vegas. Dit debat zal hij er moeten staan, anders blijft hij ook na 8 november die outsider.

Wij zijn er natuurlijk bij in Las Vegas bij het laatste debat. Hou Amerikawatcher.nl in de gaten voor updates!

 

 

Election Express: “I’m so scared”

“I’m an anker baby, you know”. Hij zegt het tegen me met enige paniek in zijn ogen, alsof hij een onthulling doet waardoor ik ineens anders naar hem zal kijken. Zijn Peruaanse ouders kwamen illegaal naar Amerika en hij werd hier geboren. Dat maakt hém een Amerikaan en daarmee ‘het anker’ voor zijn ouders om in de VS te kunnen blijven. Zoals hij zijn er talloze Latino’s in de Verenigde Staten.

Donald Trump heeft aangekondigd dat als hij president wordt, hij deze families het land uit zal laten zetten.

“But I’m American, I was born here, I studied here, I work here and I pay my taxes in this country. And now I have to leave? How does he want to do that?” zegt hij wanhopig. Hij stelt een goede vraag, waar Trump zelf ook nog geen antwoord op heeft gegeven. 

Latino’s dragen voor een belangrijk deel bij aan de Amerikaanse economie. Met name in de zuidelijke staten heerst de dubbele moraal: er wordt op hen neergekeken, maar ze doen de banen die moeten gebeuren en die niemand wil hebben. Ze beleggen je Big Mac, maken schoon in het winkelcentrum, wassen af bij de Italiaan op hoek, snoeien de haag van het 15 miljoen dollar kostende huis in Beverly Hills. Alle anker families in een keer het land uitzetten, zou dus kunnen betekenen dat dit werk door niemand meer gedaan wordt. Het maakt de belofte van Trump nogal zwak. Maar toch: “I’m so scared. I wish I could vote for Obama”.

Later deze reis gaat de Election Express van Amerikawatcher.nl naar de Mexicaanse grens. Daar is inmiddels een metershoog hek verrezen om Latino’s buiten de deur te houden, terwijl Trump dus nog niet eens in het Witte Huis zit.

BN.

Election Express: “Jullie denken vast dat wij gek zijn geworden”

Nadat een dollemansrit met een yellow cab kriskras door Los Angeles ons wat minder goed bevallen is (na letterlijk vijftig meter rijden hadden we al bijna een andere auto in de linkerflank zitten), heb ik – digitale spuit elf – maar eens een Uber account geopend. Wat een genot! En wat een leuke gesprekken hebben we gisteren gevoerd met onze Uber chauffeuses: 

“Jullie moeten wel denken dat wij Amerikanen gek zijn geworden”. Uber driver Cheryl had zo uit een gospelkoor gestapt kunnen zijn. Ze vindt het prachtig dat ze twee journalisten op de achterbank heeft zitten die de verkiezingen volgen. “They will love this at home!” Home is de plek waar ze het eigenlijk niet oveuber-chauffeuse-cheryl-loodst-ons-door-la-trafficr de verkiezingen heeft. Hoe anders is dat nu, gezeten in haar grijze Honda Civic. Terwijl Cheryl ons soepel door het drukke verkeer van Los Angeles richting Venice Beach stuurt, praat ze honderduit over die “verschrikkelijke kandidaat”. Eerst wil ze niet vertellen of ze daarmee Trump of Clinton bedoelt, “but he is such a… oh nee, nu weten jullie toch dat ik het over Trump heb!” Nooit zal haar stem naar die “circusattractie” gaan. Uiteraard begrijpt ze dat men in Europa met grote ogen kijkt naar het theaterspektakel wat zich afspeelt in de politieke arena van Amerika. En ja, Hillary vertelt ook leugens en er is gedoe met die e-mails enzo. “Het is kiezen tussen twee kwaden, dan kan je maar beter de minst erge kiezen”. Cheryl gaat voor Hillary, maar het is niet van harte. “Het is ongelooflijk dat Amerika in deze situatie terecht is gekomen”. 

We treffen Meghan, actress turned Uber-chauffeur (“Je kent me van Grey’s Anatomy en de Doritos commercial, maar het is een harde business”) op de terugweg van Venice Beach naar ons hotel. Ze heeft altijd Republikeins gestemd. Dat is vrij opvallend in het Democratische Californië. Ze heeft er geen enkel vertrouwen in dat haar stem zin heeft, want het zijn toch de kiesmannen die uiteindelijk bepalen welke kandidaat per Staat gekozen wordt. Daarin lijkt ze op de Republikeinse presidentskandidaat Trump, die riep eerder ook al dat de verkiezingen een farce zijn. Of Meghan ook van plan is om op Trump te stemmen? “Trump’s a total joke!” roept ze uit terwijl ze haar witte Jeep linksaf stuurt richting Rodeo Drive. Jan en ik zitten op de achterbank tussen haar Halloween-snuisterijen te luisteren terwijl ze van leer trekt. Nu is Megan de hele rit nergens positief over (“Ik woon bij de zee maar kom er nooit. Het water is zo zout”), maar Trumpie krijgt echt de volle laag. “Deze man is een schande voor ons land. Hoe kan hij ooit de handen gaan schudden van andere wereldleiders? Wie neemt hem serieus?” Op wie ze wel gaat stemmen weet ze nog niet. “Maar ik ga stemmen 8 november. Je moet stemmen. Als je niet gaat stemmen, mag je ook niet klagen over het resultaat.”

Vanmiddag gaan we de camper ophalen en dan begint de Election Express echt te rollen. Op naar Vegas, Austin en New Orleans!

BM.