Maand: december 2016

Wat ziet Donald Trump op Twitter?

Trump kent geen mate op Twitter. Of het nu The New York Times, Saturday Night Live of China is: via tweets krijgen ze ervan langs. Soms lijkt Trump in een ander universum te leven. Een waar elk zweempje van kritiek meteen afgeslagen moet worden. Waar Trumps wereldbeeld precies door wordt bepaald is moeilijk in kaart te brengen. Maar zijn timeline geeft een indicatie.

Ik heb alle twitter accounts die Trump volgt in een lijst gezet zodat je precies kan zien wat Donald Trump ziet als hij zijn Twitter opent. Trump volgt maar 41 accounts. Ze zijn in grote lijnen onder te verdelen in drie groepen.

  1. Familie: Pa Trump volgt zijn vrouw Melania, zijn kinderen Ivanka, Donald Junior, Tiffany, Eric en een paar andere familieleden.
  2. Het merk Trump: Voornamelijk hotels en Golfresorts. Trump Las Vegas Hotel, Trump Hotel Chicago, Trump Washington en Trump Golf, om er maar een paar te noemen.
  3. Media: Trump houdt niet van de mainstream media, maar volgt toch verschillende journalisten. Met name Fox News is goed vertegenwoordigd. Bill O’Reilly, Ann Coulter en Sean Hannity worden gevolgd, net als Fox & Friends en Fox Nation. Ook gevolgd: de alternatief-rechtse website Drudgereport.

Opvallende afwezigen in zijn lijstje: politici en politieke organisaties. Hij volgt geen van de accounts van de Republikeinse Partij en ook geen politici, met uitzondering van zijn running mate Mike Pence. Ook niet in de lijst: mainstream media. Trump volgt geen enkele krant, en geen van de grote websites of tv-zenders. Enige uitzondering is Fox, dat met acht accounts ruim vertegenwoordigd is, en de twee presentatoren van MSNBC’s Morning Joe.

Trump krijgt een interessante mix aan tweets voorgeschoteld. Boze, opruiende berichten van Ann Coulter en Drudgereport over Democraten, China en onrecht tegen Trump-supporters. Van zijn familieleden vooral aanmoedigingen en positieve berichten, en van zijn hotels vooral rustgevende reclames.

Ook ziet hij erg veel retweets van zichzelf voorbijkomen. Familie Trump, Sean Hannity en zijn campagneaccounts laten graag zien dat ze het met President Elect Trump eens zijn. Dat vindt Donald vast niet erg.

 

 

Advertenties

The Donald Show: Rustig maar, die War on Christmas is al gewonnen

Als we De Telegraaf mogen geloven is er een oorlog tegen Kerstmis gaande. Maar is dat wel zo? De discussie is rechtstreeks gekopieerd uit de VS. Ook Trump probeert hem weer aan te wakkeren, maar ondertussen wordt de overwinning al geclaimd.

Hoe gaat president Trump het doen?

Wekelijks een update over de Verenigde Staten van Trump, in BNR De Wereld. Luister het hier terug

Durven we elkaar in Nederland geen fijne Kerst meer te wensen? En kiezen de Albert Heijn de NPO, en Nederlandse scholen massaal voor kerstcensuur? Als je De Telegraaf mag geloven is er een strijd gaande, een strijd gericht tegen Kerstmis. Zelfs Premier Rutte bemoeit zich ermee. „Sorry jongens, wij vieren het kerstfeest. Dat is echt ten diepste een Nederlandse traditie.”

Maar ligt Kerst wel echt onder vuur? De NPO heeft kerst helemaal niet geschrapt, de naam feeststol is commercieel handig, want die kan je ook buiten Kerst om verkopen, en die scholen die geen Kerstmis meer mogen vieren, kent u ze? Heel Holland viert Kerst. Maar die krant en die premier hebben die extra aandacht nodig, en stoken het kerstvuurtje nog even op.

Het boosmakertje is rechtstreeks gekopieerd van de Amerikanen. In de VS woedt er al jaren een ‘War against Christmas’. Tenminste, als je zenders als Fox News en conservatieve talkshow hosts mag geloven. Kerstmis is een officiële landelijke feestdag en wordt in alle uithoeken gevierd, maar toch wordt het kerstfeest niet gerespecteerd zeggen deze kerstklokkenluiders.

Ook Donald Trump vecht mee om Kerstmis te behouden. Voor een rij kerstbomen in Wisconsin vertelde hij enthousiast dat Amerikanen met hem als president eindelijk weer vol trots Merry Christmas mogen zeggen. Ook winkels worden de komende vier jaar weer meer kerstig, zo belooft hij. Let ook op de overenthousiaste reacties van de presentatoren in de studio. “Eindelijk een politicus die het gewoon zegt!”

 

 

Een fanatieke groep voelt zich aangesproken. Maar voor de meeste Amerikanen leeft het onderwerp niet echt. Het is een strijd die vooral in de media word uitgevochten, en het hoogtepunt van de kerststrijd ligt alweer in 2005. Anno 2016 vindt een meerderheid van de Amerikanen het onderwerp niet interessant meer. Of je nu een fijne Kerst of fijne feestdagen wenst, zij liggen er niet wakker van.

Opiniemaker Bill O‘Reilly spint het verhaal dan maar zijn eigen kant op, en claimt de overwinning. Hij was een van de aanstichters van de discussie, en hij stelt nu ook vast dat de oorlog voorbij is. Kerstmis heeft gewonnen. En hij heeft ook een boodschap voor alle critici die beweren dat er nooit wat aan de hand was: jullie zijn gewoon van die typische linkse leugenaars. Vrede op aarde.

 

Terugkijkend op elf jaar kerststrijd is er eigenlijk weinig veranderd. Er zijn wat relletjes geweest rond bedrijven die niet kerstig genoeg waren, maar om nou te zeggen dat Kerst nu meer of minder dominant is dan voor de grote elfjarige kerstoorlog? Nee. Het heeft vooral opiniemakers als Bill O‘Reilly veel aandacht en fijne kijkcijfers opgeleverd. Het lijkt erop dat de Telegraaf en onze Premier dat ook is opgevallen.

 

Ook kersttafel en kerstcadeaus zijn politiek

Er lijkt dan een voorlopig bestand in de War on Christmas, kerst blijft een moeilijke periode voor veel Amerikanen. Uit recente peilingen van USA Today blijkt dat het land nog steeds vreselijk verdeeld is: 38% is ongerust over president Trump, 38 % is hoopvol over Trump en 16% is enthousiast. Dus dat worden gezellige kerstdiners. Ongeveer 4% verveelt zich overigens nu al met de nieuwe president. Je vraagt je af wat die groep nodig heeft om wel bij de les te blijven…

Ook het doen van kerstinkopen is een politiek mijnenveld. Verschillende CEO’s van grote bedrijven mengden zich in de verkiezingsstrijd, met als gevolg dat consumenten die bedrijven boycotten. Geen pakjes meer van Amazon als je Republikein bent, en geen sneakers van New Balance meer als je Democraat bent. Maar wat kan je dan nog wel kopen? The Daily Show weet het. Noice cancelling koptelefoons.

 

 

 

Poetin door de schoorsteen

Alec Baldwin verdient een aardige kerstbonus dankzij zijn rol als Donald Trump in het satirische Saturday Night Live. Deze week was de laatste aflevering voor de winsterstop. Er wordt veel gespeculeerd of Baldwin na de winterstop terugkomt. In de laatste aflevering komt Poetin door de schoorsteen bij Trump, om hem te vertellen dat Trump het mooiste cadeau is dat de Russen zich konden wensen.

Daarna verdeelt Poetin samen met Rex Tillerson, de nieuwe minister van buitenlandse zaken, alle olievelden, terwijl Trump zich afvraagt waar ze het in hemelsnaam over hebben.

 

Vrij Nederland: Meest onderschatte president

Welke Amerikaanse president is het het meest onderschat? Vrij Nederland vroeg oa Michael Persson, Frans Verhagen, Willem Post en mij welke president wat meer waardering zou verdienen. Ik koos voor Lyndon Johnson. Een bullebak die bekend stond om zijn intimiderende manier van overtuigen. Er was zelfs een naam voor: ‘The Johnson treatment’.  (zie ook de foto hiernaast uit de Johnson Library in Austin) Hij werd overschaduwd door zijn voorganger Kennedy en zijn opvolger Nixon, maar zijn invloed is nog steeds zichtbaar in het moderne Amerika.

Lees het artikel hier via Blendle.

 

De Donald Show: twitteraar Wilders lijkt steeds meer op twitteraar Trump

Geert Wilders ziet graag dat internationale media hem ‘The Dutch Trump’ noemen. Ook zijn tweets lijken steeds meer op die van Trump.

Hoe gaat de nieuwe president het doen? Wekelijks geef ik een update van de Verenigde Staten van Trump, in BNR De Wereld.

In buitenlandse media wordt Geert Wilders regelmatig vergeleken met Donald Trump. Wilders vindt die vergelijkingen duidelijk leuk. Hij retweet ze vrijwel altijd, en plaatst links naar de artikelen op zijn website.

De tweets van Wilders lijken ook steeds meer op die van Trump. Wilders tweet inmiddels regelmatig in het Engels, en kopieert zelfs rechtstreeks Trumps belangrijkste slogan. Bij Wilders wordt dat “Make the Netherlands great again”

 

Maar ook in de zinsopbouw klinkt de stem van Trump geregeld door. Laatst had Wilders kritiek op de rechters uit het minder-Marokkanen-proces. Hij maakt zijn punt, en sluit dan af met “madness.” Je hoort het Trump zo zeggen. Trump eindigt tweets ook vaak met een kwalificatie. Hij kiest er meestal voor om te eindigen met “sad”.  Als in: dat TV-programma is niet goed, en al helemaal niet grappig. Sad.

 

 

 

De laatste weken zet Wilders zich ook weer explicieter af tegen wat hij noemt ‘de elite’, hetzelfde wat outsider Trump doet.

Ook het diskwalificeren van rechters en media komen in beide twitterfeeds terug. Wilders waarschuwt: “never trust the judges, never trust the media.” Trump heeft het over “the very dishonest media”.

 

Zelfs in beeldspraak lijkt Wilders inspiratie te halen bij Trump. Waar Trump het heeft over “Drain the swamp”, kiest Wilders voor het Nederlandstalig equivalent daarvan: “schoon schip maken”. Zowel Trump als Wilders  laat vervolgens in het midden wat hij daar precies mee bedoelt.

Het zijn niet alleen de tweets waarin de twee op elkaar lijken. Ook in de bredere mediastrategie lijken Wilders en Trump op elkaar. Beiden houden zelf de regie in handen door zelf hun mediamomenten te kiezen. Beiden gebruiken Twitter en Youtube om zo traditionele media te omzeilen.

Wilders haalt nu duidelijk inspiratie uit de tweets van Trump, maar het is best mogelijk dat Trumps team in een eerder stadium naar Wilders heeft gekeken. De alt-rigth website Breitbart.com heeft altijd interesse gehad in rechtspopulistische politici in Europa, en de oude baas van Breitbart, Steve Bannon, is nu een van Trumps belangrijkste adviseurs.

Een duidelijk verschil tussen de twee: Trump is een veel emotionelere twitteraar dan Wilders. Trumps tweets zijn niet zelden persoonlijke afrekeningen, en missen focus. Dat is een aspect dat Wilders niet heeft overgenomen. Twitteraar Trump kent geen mate. Sinds zijn eerste berichtje in maart 2009 tweette hij al ruim 34 duizend keer. Wilders begon in mei 2009, en komt maar tot zes duizend tweets.

Het is geen wonder dat Wilders graag met Trump geassocieerd wordt. Trump laat zien dat je als populist de verkiezingen ook echt kan winnen. Daar wil je als Wilders best bij horen. Daarnaast zitten in Amerika belangrijke potentiële geldschieters voor Wilders. De Trump-vergelijkingen houden Wilders in beeld, en kunnen uiteindelijk donaties opleveren. Die zijn belangrijk, nu de campagne voor maart in volle gang is.

 

 

Verder in de Donald Show:

 

Kan Trump op dezelfde manier blijven tweeten als hij president is?

Volgens de NPR wordt dat moeilijk door de veiligheidseisen waar de presidentiele telefoon aan moet voldoen. De president heeft een presidentiële smartphone, en daar mogen geen gewone apps opgezet worden vanwege het gevaar van hackers. Ook de Twitter-app mag dus niet. Eigenlijk kan de telefoon van de president sowieso heel weinig, zei Obama al eens tegen Jimmy Fallon. “Het lijkt wel een speelgoedtelefoon.”

 

De veiligste optie voor Trump zou zijn om via zijn computer te tweeten. Maar dat is toch wat minder spontaan. Een andere optie: een tweede telefoon. Maar ook dan zijn er veel beperkingen. Ach, Trump kan altijd nog Twitter op een geheime privéserver ergens in een gangkast laten draaien.

Artiesten staan nog niet in de rij om op te treden tijdens Trumps inauguratie.

Inmiddels zouden er grote bedragen geboden worden door het Trump-team om een grote naam binnen te halen. Het is niet de gewoonte om hiervoor te betalen, omdat het optreden als een eer wordt gezien. Maar die eer is vooralsnog niet genoeg.

Ook voor de traditionele parade naar het Witte Huis loopt het nog niet storm. Normaalgesproken lopen er verschillende marching bands van middelbare scholen uit Washington mee. Maar komend jaar niet een. Elke school heeft een ander excuus, van geldgebrek tot het reorganiseren van de band. Maar een anonieme bron zegt dat het ook te maken heeft met Trump.

 

Russen konden de Clinton-campagne hacken dankzij een typefout

Er werd deze week veel geschreven en gesproken over de Russische inmenging in de verkiezingen. De CIA ziet duidelijke bewijzen, de FBI twijfelt, het Witte Huis wil een onderzoek. Een stuk stak erbovenuit. De reconstructie van The New York Times leest als een boek van Tom Clancy, en geeft ontnuchterende details over hoe makkelijk het was voor de hackers om in de systemen van de Democratische Partij te komen.

Waarschuwende telefoontjes van de veiligheidsdiensten werden niet beantwoord, en het wachtwoord van campagnebaas John Podesta kon gehackt worden door een typefout van een medewerker. Maar ook FBI en het Witte Huis lieten steken vallen. Lees het hele artikel hier.

 

De podcast van fivethirtyeight.com bespreekt een paar interessante vragen over het hacken van de DNC. Wat was de invloed op de verkiezingsuitslag? Wat voor onderzoek gaat het worden als Trump de hack niet serieus wil nemen? De hack, en hoe ermee om te gaan, zorgt voor grote verdeeldheid.

Opvallend genoeg wees Mitt Romney in 2012 nog op het gevaar vanuit Rusland, maar hoonden Democraten dat toen weg. Nu zien Democraten het gevaar, maar wil President-Elect Trump van geen problemen weten.

Nog een interessante vraag: Amerikanen zijn over het algemeen behoorlijk negatief over Rusland. Wat vinden zij van Trumps weinig kritische houding ten opzichte van Poetin, en kan Trump de hack blijven ontkennen én de strijd om de aanstelling van de goede banden met Poetin onderhoudende minister Rex Tillerson aangaan?

Luister de hele podcast hier terug.

Volgens de CIA gaven Russische hackers alleen mails van de Democraten aan Wikileaks. Seth Meyers snapt dat wel. Met de loslippige Trump heb je geen gehackte mails nodig voor gênante uitspraken.

 

 

 

 

De Trump show: van bizarre complottheorie naar schietpartij

 

Een bizarre complottheorie over Hillary Clinton en een pedofielennetwerk zorgt voor een schietpartij in een pizzatent, en een ontslag in Team Trump. Over de blijvende kracht van fake news na de campagne.

Hoe gaat president Trump het doen?  Wekelijks  geef ik een update over de Verenigde Staten van Trump in BNR De Wereld. Luister de rubriek hier terug.

Deze week drong een gewapende man pizzeria Comet Ping Pong in Washington DC binnen en schoot in ieder geval een keer. Edgar Welch was naar eigen zeggen uit North Carolina gekomen om met eigen ogen te zien of al de verhalen die hij had gelezen over pizzeria ook klopten.

Comet Ping Pong, je kan er ook ping pongen, speelt al een tijd een hoofdrol in een van de bizarste complottheorieën van deze verkiezingen. (en dat wil wat zeggen, lees hier een overzicht van complottheorieën die ik hoorde in het zuiden van de VS) Het zou het hoofdkantoor zijn van een pedofielennetwerk met aan het hoofd de campagnemanager van Hillary Clinton: John Podesta. Zowel Hillary als Bill Clinton zouden ervan weten, en ook Joe Biden is betrokken bij het netwerk.

De grootste gruweldaden zouden zich afspelen in de kelder van het restaurant. En, zo zegt late night-host Stephen Colbert samenzweerderig: “De politie wil die kelder niet eens onderzoeken. Met als slap excuus dat de pizzeria helemaal geen kelder heeft.” Ondertussen wordt de zaak overstelpt met haatmail en doodsbedreigingen.

 

Het verhaal rond Comet Ping Pong ontstond ooit op alternatieve nieuwssites die in gelekte mails van Podesta codetaal voor kinderhandel zagen. Podesta had het geregeld over pizza, en dat moest wel voor iets anders staan. Via bekende complotdenkers sijpelde het verhaal langzaam door naar meer mainstream media.
Michael Flynn, de beoogd nationaal veiligheidsadviseur van Donald Trump, tweette er al eens over.  Net als Flynns zoon trouwens. Die verloor hierdoor deze week zijn plek in het team van Trump. Flynn senior blijft zitten.

 

Het is moeilijk mensen te overtuigen dat deze verhalen fake news zijn, zegt Ken Vogel van Politico. Er is zoveel wantrouwen naar de media, dat ook het debunken van dit pizza-verhaal niet geloofd zal worden. De interviewster verzucht: “Ik krijg as we speak waarschijnlijk al tweets binnen van mensen die dit niet geloven.”

 

 

Het voeden van wantrouwen richting de media is een kaart die al jarenlang wordt gespeeld door conservatieve en meer Tea Party-georiënteerden. In 2008 was het uitjouwen van de media al een regelmatig terugkerend ritueel tijdens de bijeenkomsten van Republikeinse presidentskandidaat John McCain, en ook toen was dat al niet helemaal nieuw. Trump heeft de mediaparanoia naar een nieuw niveau gebracht. Al de hele campagne klaagt hij over de partijdige pers. Nog deze week tweette hij dat hij pas minder kan tweeten als de media eindelijk eens eerlijk over hem zouden berichten.

 

Trumps belletjes met Obama

 

De President-elect belt wel heel vaak met de huidige president, tenminste als we de late show van Conan o ‘Brien mogen geloven. Die legden de hand op wat opvallende opnames van de twee. Taiwan, is dat een land dan?

 

 

 

 

 

Election Express: Bedankt!

Na vijf weken vol hoogtepunten in het land van eindeloze, lege wegen en verhitte politieke discussies, is de Election Express ten einde. We reisden van Los Angeles naar Orlando door 13 staten van westkust naar oostkust om uiteindelijk af te sluiten in New York en Miami.

Onderweg zagen we heel wat yard signs in de tuinen. Voor elk Clinton-bord in de stad waren er op het platteland tientallen Trump-borden. We dronken biertjes met boze en gefrustreerde Trump-stemmers en vaak wat gelaten maar optimistische Clinton-supporters.

 

We namen een kijkje in de campagnebus van de Democraten, we waren bij het laatste presidentiële debat en we zagen de verslagenheid bij de Democraten op de vloer van het Jarvis Centre toen niet Clinton maar Trump de overwinning binnenhaalde.

Kortom: we mochten vijf weken lang horen, zien en voelen waarom Amerikanen Voor Trump of juist voor Clinton stemden. Daarbij zagen we hoe dit grote land nog steeds enorm verdeeld is. Obama zei tijdens de speech waarmee hij doorbrak: “There are no red states, there are no blue states, just the United States.” Na acht jaar Obama is niets minder waar.

Het is aan president Trump om dat verdeelde land weer bij elkaar te brengen. Of Trump dat kan (en of hij dat wel wil) lees je natuurlijk hier op Amerikawatcher.nl, net als alle andere ontwikkelingen uit Amerika. Wie weet ook weer eens vanuit een camper aan de andere kant van de oceaan.

Op deze plek willen we ook jou bedanken. Tijdens onze reis kregen we enorm veel reacties op onze artikelen en video’s. Het gaf ons veel energie en onze reis een extra dimensie. Dank daarvoor!

Barbara en Jan

The Donald Show: Trump strooit zout in de wonden

Hoe gaat president Trump het doen? Ik geef wekelijks een update over de Verenigde Staten van Trump, in BNR De Wereld. Luister The Donald Show hier terug.

Een groot gevuld stadion, aanvallen op de pers en duizenden mensen die ‘lock her up’ schreeuwen als Trump over Hillary Clinton begint. Hij heeft de verkiezingen al gewonnen, maar president-elect Trump gaat deze week toch weer vol in campagnemodus. In Cincinnati begon hij aan zijn ‘thank you’ tour. Officieel om zijn achterban te bedanken, maar ook om het enthousiasme vast te houden in staten waar de verwachtingen heel hooggespannen zijn.

Trump gaf eerder al eens aan dat hij bijeenkomsten wil blijven houden omdat hij energie krijgt van het publiek. Zoals een CNN-commentator het verwoordt: “He is like a plug, he needs to be plugged in to get energized.” Nog een reden om te blijven speechen: de beeld van Trump voor een juichend publiek zorgen voor een mooi contrast bij kritische verhalen in de media.

Het is ongebruikelijk om zo kort na een verkiezingsoverwinning alweer op campagne te gaan. Zoals Rachel Maddow van MSNBC vaststelt: meestal heeft een president duidelijk iets te verkopen, of een andere duidelijke reden om op tour te gaan. Trump mist dat duidelijke doel.

En er zitten ook risico’s aan voor de president-elect. Een overwinningstour met een groot ‘I told you so’ gehalte, is zout in de Democratische wonden wrijven. Het is lastig om het land achter je te krijgen als je blijft verwijzen naar die goede oude tijd toen je nog met Hillary Clinton in gevecht was. “Boy we had fun.”  Conan O ‘Brien merkt trouwens op: als dit een thank you tour is, dan had je hem beter ergens anders kunnen starten. In Moskou bijvoorbeeld.

 De vraag is al vaak gesteld of Trump wel echt president wil worden. Ging het hem niet vooral om het spel van de campagne, om het winnen? president-elect Trump tweet nog steeds alsof de campagne op volle vaart draait. Hij houdt campagnerally’s alsof de buit nog niet binnen is. Onder president Trump zou het zomaar kunnen zijn dat de campagne nooit stopt.

Trumps potje Monopoly

Politico schrijft over mogelijke veiligheidsproblemen voor Trump-torens en resorts buiten de VS. Volgens veiligheidsexperts geldt voor die gebouwen een verhoogde kans op een aanslag. Trump is nu tenslotte de toekomstige president. Dat maakt alles met zijn naam erop een potentieel doel.

Trump heeft gebouwen in Istanbul, Bali, Toronto, Baku, Mumbai, Batumi and Dubai. Die zouden mogelijk extra beveiligd moeten worden, of de Trump-naam moet van de gevel. Verschillende media vragen zich daarnaast af: hoe beïnvloeden Trumps investeringen zijn buitenlandbeleid? Trump zal minder snel ruzie zoeken met een land waar hij belangen heeft. Trevor Noah van de Daily Show vergelijkt het buitenlandbeleid van Trump met een monopolyspelletje. Jij wil je pion daar neerzetten? Prima. Ik heb daar toch geen hotel.

Fantastic, amazing & exceptional Pakistan

Amerikaanse diplomaten kijken vol verwondering naar Trumps gesprekken met wereldleiders. Trump benadert de gesprekken als de eerste ontmoeting met een nieuwe buurman, terwijl presidenten voor Trump ondersteund werden door het State Department.

Trumps gesprek met de premier van Pakistan zorgt voor verbaasde reacties op twitter en in de media. De relatie tussen de twee landen is de afgelopen jaren danig bekoeld, en Trump was eerder in tweets nog erg kritisch op het land. “Get it straight: Pakistan is not our friend.” Maar toen was Trump nog geen president. .

 Nu zegt hij tegen premier Sharif: “You have a very good reputation. You are a terrific guy. You are doing amazing work which is visible in every way. I am looking forward to see you soon. As I am talking to you Prime Minister, I feel I am talking to a person I have known for long. Your country is amazing with tremendous opportunities. Pakistanis are one of the most intelligent people.”

De afsluiting is wel erg Trumpiaans. Zelfs voor Trump zelf. “A fantastic country, fantastic place of fantastic people. Please convey to the Pakistani people that they are amazing and all Pakistanis I have known are exceptional people.” Het is onduidelijk of Trumps lovende woorden een verandering van koers van het Amerikaans buitenlandbeleid betekenen, of moeten worden gezien als de vriendelijke woorden van de nieuwe buurman bij de heg.