Maand: februari 2017

Media vechten terug tegen Trump

Trumps Witte Huis brengt deze week de strijd met de media naar een nieuw niveau. Verschillende media mogen niet bij een informele briefing in het Witte Huis zijn, tijdens CPAC (een conferentie voor conservatieven) valt hij de journalistiek weer eens aan, en hij zegt af voor het traditionele correspondents dinner. Maar de media vinden langzaam een manier om met Trump om te gaan. En dat Correspondents’ dinner? Het is wel eens gezond om dat feestje een jaar over te slaan.

Het begon wat moeizaam, maar journalisten vinden hun manier om om te gaan met Trump. Er is zelfs hier en daar wat saamhorigheid te bespeuren. Fox News bijvoorbeeld, komt op voor concurrenten CNN, New York Times en Politico. Opvallend, en al de tweede keer dat dit gebeurt. Fox is, als rechtse zender, meestal aan de kant van de Republikeinen te vinden. Maar nu neemt de zender het op voor linksere collega’s, en gaat recht in tegen Trump.

Verschillende media besloten de ‘invitation only’ briefing te boycotten, waaronder ook persbureau Bloomberg. Hoofdredacteur Micklethwait meldt dat Bloomberg ook bij toekomstige exclusieve briefings niet aanwezig zal zijn. Een solidariteit die tot nu toe weinig te zien was bij de media.

Verschillende journalisten vinden een steeds duidelijkere toon en manier om met Trump om te gaan. De vragen op de persconferenties zijn directer, en onwaarheden worden vaker direct benoemd. Het duidelijkste voorbeeld hiervan kwam van Peter Alexander, die Trump nadrukkelijk vroeg hoe het publiek hem nog moet vertrouwen als hij liegt over de grootte van zijn overwinning. Trump heeft geen antwoord, en stamelt wat over informatie die er “gewoon was”.

 

Op CNN kijken ze ook naar zichzelf, en zijn ze strijdvaardig. “We shouldn’t whine, we should work harder.”

En kijk ook naar dit krachtige pleidooi op ABC: “A free press isn’t the enemy of America, its a big part of what makes America great.”

Trump gaf dit weekend aan niet naar het White House Correspondents’ diner te komen. Dat is jammer voor de grappen, maar ook prima. In de laatste jaren werd dat diner een soort Oscar-avond voor de journalistiek. Zonder prijzen, maar met rode lopers, feestjes en veel gesmoezel en borstklopperij van journalisten, lobbyisten en voorlichters. Deze president kiest voor een andere lijn. Dat is misschien niet altijd even leuk, maar een beetje afstand tussen de radertjes van de journalistieke baantjescarrousel van Washington is helemaal niet verkeerd.

Mogelijk is ons ook iets bespaard gebleven. Trump is een man met weinig gevoel voor humor, en een matig gevoel voor timing. Kijk hoe deze roast van Hillary Clinton helemaal verkeerd valt. (en let ook op de man rechts van Trump als hij over corruptie begint).

(en voor de liefhebber: klik op de video en bekijk het stuk hiervoor via youtube. Dan zie je dat Trump eerder in zijn speech de lachers regelmatig wél op zijn hand had)

Advertenties

The Donald show: Dit is waarom Trump nu alweer op campagne gaat

Wekelijks geef ik een update over de United States of Trump in BNR De Wereld. Luister het fragment van deze week hier terug.

“And last night in Sweden… You wouldn’t believe what happened in Sweden.” Trump sloot dit weekend een tumultueuze week af met een rally in Florida. In drie kwartier kregen vooral de media het er weer van langs, met hun fake news-verhalen. Bijna in een adem door bracht Trump zelf ook een fake-verhaal de wereld in. Wat is er gebeurd in Zweden? Hij lijkt te hinten op een terroristische aanslag, maar de Zweden weten van niets.

 

De speech had alle kenmerken van een campagne event. En zo noemt team Trump het zelf ook. De campagne voor 2020 lijkt dus al begonnen, tot grote schrik van Seth Meyers. “No! We are not ready for another campaign. People from the last campaign are still wandering around in the woods!”

Insiders zeggen dat de gefrustreerde Trump een uitlaatklep nodig heeft na vier weken Witte Huis. Hij wil even “onder vrienden zin”, en de waardering van zijn achterban voelen. Het zal ook helpen dat de media nu voor even over wat anders schrijven dan de strubbelingen in het Witte Huis. Dit weekend verschijnt op de Amerikaanse tv-schermen een president die wordt toegejuicht door gewone Amerikanen. Even niet meer een president die ondervraagd wordt door vervelende journalisten.

Trump kreeg deze week heel wat kritiek te verduren, met als voorlopig dieptepunt het ontslag van veiligheidsadviseur Michael Flynn. Al die frustratie kwam er donderdag uit. In een bizarre persconferentie waren daar al Trumps stokpaardjes. Na afloop laat hij de pers murw gebeukt en verbijsterd achter. Wat was dit? Trump zelf was tevreden, en ook zijn chief of staff Reince Priebus zegt dat het een prima verhaal was, al doet hij dat in bedekte termen. “Dit kan alleen Trump” Voor de liefhebers: kijk de persconferentie hier terug.

De late night shows weten van gekkigheid niet meer wat ze met zoveel materiaal aan moeten. Van Stephen Colbert tot Trevor Noah, en van Seth Meyers tot Jimmy Kimmel: allemaal gaan ze helemaal los. Het enige probleem: het is soms lastig grappen maken over iets dat op zich al een sketch lijkt. Jimmy Kimmel laat dat het beste zien. Hij monteert alle momenten strak achterelkaar met de muziek van Hail to the Chief eronder. En dat op zich is al grappig genoeg. Het is teveel voor deze plek, daarom verzamelde ik de beste grappen uit de late night shows (met video) in dit artikel.

Amerikaanse media gaan heel verschillend om met het ontslag van Michael Flynn. Republikeinen en Democraten kiezen verschillende invalshoeken, waardoor voor beide kanten eigen waarheden ontstaan. De Democraten, bij monde van het linksere MSNBC, focust vol op de chaos in het Witte Huis, en wat President Trumps rol is in het geheel. Kort samengevat: Pas op mensen, het gaat nog veel erger worden. Gooi die Trump er gewoon uit.

 

Dat doet het rechtse Fox News heel anders. Zij richten zich met name op het lekken. Hoe kan het dat geheime informatie zomaar op straat ligt? Fox volgt daarbij overigens Trumps narratief, die hetzelfde tweette. Volgens opiniemaker Laura Ingraham zijn dit praktijken van een politiestaat. (Trump vergeleek het lekken eerder met Rusland en de Nazi’s) Volgens Ingraham is het ontslag van Flynn uiteindelijk vooral te wijten aan pro-Obama ambtenaren. Thanks Obama!

Michael Flynn heeft overigens een record in handen. Nog nooit moest de Veiligheidsadviseur zo snel het veld ruimen. In de 64 jaar dat de functie bestaat, bleven voorgangers van Flynn zo’n 2,6 jaar zitten. Flynn was na 24 dagen weg. Reden voor Seth Meyers om een ode voor Flynn te maken. Alle hoogtepunten van die 24 fantastische dagen nog een keer op een rijtje.

En de hoofdvraag blijft natuurlijk: wat wist Trump, en wanneer wist hij het. Stepen Colbert heeft het antwoord: “Not much, and all the time.”

 

 

FunX: de positieve effecten van president Trump

Bij FunX mocht ik bij Morad en Shay in de uitzending vertellen over de andere kant van Trump. Want die eerste maand van Trump was dan niet zo succesvol, maar zijn kiezers staan voorlopig gewoon te juichen. Oh ja, en dit zijn gouden tijden voor journalisten en comedians.

Luister het fragment hier terug.

De beste late night-grappen over Trumps epische persconferentie

Unprecedented, extraordinary, epic, het is interessant om te zien hoe Amerikaanse media de persconferentie van Donald Trump proberen te duiden. Volgens Trump zelf was het een groot succes, maar buiten Trumps achterban is niet iedereen het daarmee eens.

De toon was weer hard, en alle stokpaardjes kwamen voorbij. Een van de opmerkelijkste momenten was toen Trump erop gewezen werd dat zijn verkiezingsoverwinning helemaal niet de grootste is sinds Ronald Reagan. Trump: “It was just information I was given.” Voor de Late Night Shows is het moeilijk hier overheen te gaan. Maar ze proberen het toch. Dit zijn de beste grappen.

Stephen Colbert gaat de hele persconferentie maar bij langs. Van de vraag over Trumps overwinning, tot fake news, Poetin en racisme. Het meest veelzeggende moment zit misschien wel aan het begin, als Colbert laat zien hoe de presentatrice van het rechtse Fox News reageert: “Wow, all righty then.”

 

Trevor Noah van The Daily Show baalt vooral van ‘hurricane Trump’ die alle plannen voor zijn uitzending in de war gooide. Een kleine bloemlezing benadrukt vooral het onsamenhangende karakter van de persconferentie. “I can’t play you the entire press conference, I have 30 minutes, he spoke for, like, six days.”

 

Een geagiteerde Trump is moeilijk te overtreffen, zou je zeggen. Jimmy Fallon van de Tonight Show is dapper, en probeert het toch.

 

Ook bij Late Night with Seth Meyers kon het draaiboek de shredder in. Meyers zet eerst even de context neer. Rusland, ruzie, ontslag en chaos. Trump ontloopt op vaak niet zo subtiele wijze lastige vragen van journalisten. Ook dit weekend weer, Trump gaat weer op campagne! “No! We are not ready for another campaign. People from the last campaign are still wandering around in the woods!”

 

Jimmy Kimmel: “Deze persconferentie had de toon van dat gesprek met je vader als je stiekem had gerookt.” Daarna een videomontage die in twee minuten de hele persconferentie samenvat, met de muziek van Hail to the Chief eronder. Soms is er weinig nodig om de lachers op je hand te krijgen. “This administration is running like a fine tuned machine.”

The Donald Show: chaos in het Witte Huis


In een speciale uitzending met Frans Timmermans vanaf de Erasmus Universiteit in Rotterdam, was er natuurlijk ook weer mijn wekelijkse update over de United States of Trump.
Luister het hele fragment hier terug. 
Trumps Witte Huis is in veel opzichten een modern huishouden van Jan Steen. Medewerkers vergaderen in het donker omdat ze de lichtknopjes niet kunnen vinden. Gasten dwalen rond op zoek naar de uitgang, en Trump is vooral bezorgd over wat de tv-zenders over hem zeggen. Tot in de late uurtjes doolt de president in badjas door de kamers van zijn nieuwe thuis. Bij zo’n verhaal met tientallen anonieme bronnen is het altijd lastig te bepalen wat klopt en wat niet, maar mooie details zijn het zeker.

De New York Times schrijft ook over serieuzere problemen in het Witte huis. Het inreisverbod dat op de rechter stuitte bijvoorbeeld. Trump zou niet geweten hebben wat daar precies instond toen hij het tekende. Toen de chaos op vliegvelden uitbrak, en rechters protesteerden, was de president volgens ooggetuigen dan ook boos en gefrustreerd. In Trumps eerste week bespraken we hier al dat ministeries amper op de hoogte waren van Trumps decreten, en dat de huisjuristen vaak ook geen idee hadden.

Niemand controleerde wat er in de decreten stond. Iedereen deed maar wat. Pas nu wordt er een systeem gebracht in de werkwijze. Een medewerker vergelijkt de eerste drie weken met D-day. “We bestormden de stranden, maar we vergaten een plan te maken voor daarna.” Overigens wordt vanuit verschillende kanten bericht dat Trump de juridische strijd rond het inreisverbod opgeeft, en een nieuwe versie aan het maken is. Deze wordt vast beter geformuleerd, maar zeker niet minder bekritiseerd. Soon, in a court near you!

Politico beschrijft een Trump die baalt van alle lekken en interne ruzies. Hij zou bang zijn dat dat geruzie op hem afstraalt.  Website Axios meldt dat Trump zelf ook ziet dat er wat moet veranderen. Hij zou al gebeld hebben met verschillende Witte Huis-veteranen om hem te helpen. Een medewerker verzucht: had hij dit nou maar gedaan voordat hij naar het Witte Huis kwam…

Trump tekent wel vaker iets waarvan hij niet weet wat er in staat. Zo moffelde adviseur Steve Bannon zich via een decreet zomaar het belangrijke National Security Council in. Een overleg waar zelfs de hoogste generaals niet altijd bij mogen zijn. Trump zette zijn handtekening, maar wist van niets. Bannon is een van de meer controversiële types in het Witte Huis. De man die de rechtse website Breitbart groot maakte, en geassocieerd wordt met complottheorieën, en racisme. Trevor Noah van de Daily Show is verbijsterd over deze gang van zaken. Hij maakte een lijst met de meest invloedrijke mannen in het Witte Huis. Op 1: Steve Bannon. Donald Trump staat op plaats 5.

Badabing, badabam: Trump heeft een stopwoordje. Dat ons dat nou niet is opgevallen na twee jaar lang interviews en speeches. Website Vice zag het wel.

New York Times zet de standaard met nieuwe dagelijkse podcast

“This moment demands an explanation”, zeggen ze bij The New York Times. Met een president als Trump, de opkomst van ‘alternative facts’, en een dalend vertrouwen in de media, zoekt de krant naar nieuwe manieren om verhalen te maken en mensen te bereiken. Daarom is er sinds een paar weken een dagelijkse actuele podcast.

En die is goed. Heel goed. De New York Times zet de standaard op podcastgebied.

The Daily geeft zo’n 20 minuten duiding bij het nieuws. Het niveau is hoog: met oog voor detail, interessante sprekers, strak gemonteerd, en afwisseling in vorm. Presentator Michael Barbaro, ook bekend van de politieke podcast The Run-up, put uit de enorme expertise bij zijn krant.

De toon is relaxed. “It’s the news the way it should sound”, zeggen ze zelf, met de arrogantie die bij ‘the grey lady’ past. Niet de alwetende nieuwslezer, maar alsof je mee luistert bij de koffie automaat. Relaxter, losser en dichterbij de luisteraar.  En daar zit ook de kracht. Je hoort details die net niet het artikel haalden, maar wel belangrijk zijn. Je krijgt extra context doordat je de overwegingen van de makers hoort.

De New York Times is het eerste medium dat dagelijks een podcast van dit niveau brengt. Het gaat goed met de abonnees, en de krant wil op deze manier meer mensen aan zich binden. Er lijkt ook een verdienmodel te zijn. De eerste afleveringen worden gesponsord door BMW.

Het zal nog maar moeten blijken of The Daily blijvend een groot publiek weet te trekken, maar voorlopig staat de podcast zowel in Nederland als in de VS hoog in de I-tunes downloadlijstjes. Kwalitatief zet de New York Times in ieder geval de standaard.

De podcast is een aanrader voor iedereen die bovengemiddeld geïnteresseerd is in Amerika en de Amerikaanse politiek, maar niet altijd tijd heeft voor long reads over de nieuwe opperrechter, Trumps inreisverbod of de aard van de moderne terrorist.

Alle afleveringen vind je hier.

Abonneer je hier via Itunes

 

Zapp Weekjournaal: Trumps inreisverbod

Vorige week werd ik geïnterviewd door het Zapp Weekjournaal over het inreisverbod van Trump. Dat uitleggen aan kinderen is nog best ingewikkeld. Als volwassene is het soms al lastig te vatten waarom de president iets doet, en hoe het komt dat een rechter het daarna verbiedt. Het Zapp Weekjournaal wist het helemaal duidelijk te maken.

 

The Donald Show: Protesteren? Juichen voor Trump!

Wekelijks geef ik een update over de Verenigde Staten van Trump, in het programma BNR De Wereld.

Na een week van chaos en controverse over het inreisverbod van Trump, volgde voor de president zelf een kater. Een rechter floot hem terug. Trump gaf die ‘zogenaamde rechter’ er via Twitter ervan langs en gaat in hoger beroep. Dit belooft een harde strijd te worden, die zal eindigen in het Hooggerechtshof. Dus, concludeert journalist Ryan Lizza, hebben de Democraten er nu een reden bij om de benoeming van Trumps opperrechter Gorsuch zo lang mogelijk te rekken.

Het lijkt soms wel alsof heel Amerika tegen Trump protesteert. Maar dat is voor in ieder geval de helft niet waar. Bijna vijftig procent van de Amerikanen is namelijk heel tevreden over hun nieuwe president. Logisch ook: ongeveer de helft van de kiezers ging voor Trump, en hij doet precies wat hij tijdens de campagne beloofde. Deze tevreden helft gaat niet de straat op. Een paar peilingen (ja we nemen ze met een korrel zout) ter illustratie: Volgens Reuters/Ipsos is 48% van de Amerikanen voor het inreisverbod, 41% is tegen. Rasmussen meldt: 43% van de Amerikanen is voor een soort moslim-stop, 44% is tegen. Andere peilingen laten ongeveer dezelfde verdeeldheid zien. Republikeinen zijn meestal voor, Democraten meestal tegen. En wat betreft die lage waarderingscijfers voor Trump? Volgens Politico zouden die ook wel eens mee kunnen vallen. Hij is misschien wel veel populairder dan we nu denken.

Voor Trumps genomineerde voor het Hooggerechtshof is er dezelfde verdeeldheid als voor dat inreisverbod. Op televisie zien we boze Democraten demonstreren. Conservatieve Amerikanen zijn juist tevreden. Voor hen is hij de ideale kandidaat. Neil Gorsuch staat voor minder strikte regels voor het bedrijfsleven, en christelijke normen en waarden. (voor meer info over Gorsuch, en hoe hij als een spion naar Washington werd vervoerd, klik hier)

De New York Times had er een interessant gesprek over met de baas van winkelketen Hobby Lobby. De zaak die hij aanspande is inmiddels berucht. Hij stelde dat hij als christelijke ondernemer niet verplicht kon worden aan een zorgverzekering bij te dragen waar anticonceptie een onderdeel van was. Rechter Gorsuch gaf hem gelijk. Hij is dan ook helemaal blij met Trumps keuze.

En luister ook eens naar deze Nederlandse Texaan. Een typische conservatieve Republikein, die net als Gorsuch vindt dat de overheid zich zo min mogelijk met burgers moet bemoeien. Deze Texaanse Nederlander is zeker ook een tevreden Trump-stemmer. Meteen nadat Gorsuch gepresenteerd was, verschenen er een soort campagnespotjes op de Amerikaanse buis. In de hoofdrol de beoogde opperrechter. Zijn deugdzame leven wordt in 30 seconden neergezet. Een echte Amerikaanse droom, zeg maar van krantenjongen tot het Hooggerechtshof.

De video is bedoeld om goodwill voor Gorsuch te kweken, en zo Democraten onder druk te zetten vooral voor de benoeming te stemmen. In totaal is er zo’n 2 miljoen dollar uitgegeven aan spotjes.

 

Het moeten moeilijke tijden zijn voor Jon Stewart. De man die tijdens het presidentschap van Bush een ster werd met kritische satire, zit tijdens het presidentschap van Trump thuis op de bank. Deze week kon hij het niet laten. Hij kwam even langs bij collega Stephen Colbert. Verkleed als Trump, voorspelt hij de komende actiepunten van de president. En hij eindigt, zoals alleen Stewart dat kan, met een stichtelijke boodschap. Als Amerika zonder grote kleerscheuren door het presidentschap komt, dan heeft Trump in ieder geval één ding bewezen…

 

Nog een ding: Vannacht is het tijd voor de Super Bowl. Normaal een moment waarop politiek even geen rol speelt. Maar dit jaar hebben twee bedrijven een politiek statement gemaakt in hun commercial. Gevolg: boycots en boosheid. Beide commercials zijn wel fantastisch mooi gemaakt. Lees het hele verhaal, en bekijk de filmpjes hier.

 

Politieke Super Bowl-commercials: risky business

Zondagnacht gaat het een paar uur niet over Trump op de Amerikaanse TV. Tijdens de Super Bowl draait het even om de New England Patriots en de Atlanta Falcons, de half time show, en natuurlijk de commercials. Tenminste, dat was de bedoeling. Maar in de reclameblokken speelt Trump in twee gevallen toch een rol.

  1. Budweiser: “Born the hard way”

Budweiser had niet kunnen voorzien dat de presentatie van hun commercial precies in de week van Trumps inreisverbod zou vallen. Het biermerk zegt zelf dat de commercial zeker niet politiek bedoeld is. Maar toevallig is het allemaal wel.

In ‘Born the hard way’ is de hoofdrol voor de Duitser Adolphus Busch die in 1857 in Amerika aankomt, en niet bepaald hartelijk ontvangen wordt. Maar hij laat zich niet uit het veld slaan, en ontmoet  een andere immigrant: Eberhard Anheuser. Samen richten ze het grote Anheuser-Busch op, de moedermaatschappij van Budweiser. De vijandige houding naar Duitse en Ierse immigranten in die periode is spot on, zegt een historicus tegen de NPR. Deze commercial gaat volgens haar dan ook over de Amerikaanse identiteit: wat betekent het Amerikaan te zijn.

Trump-supporters zijn niet blij met de commercial. Ze zien de boodschap als anti-Trump, en dreigen daarom het merk te boycotten. “Dan stap ik wel over naar Coors Light”  In Europa kunnen we bijna alle grote Amerikaanse biermerken wel boycotten. Of het nou Budweiser of Coors Light is, het is niet te drinken.

 

2. Audi: “Daughter”

President Trump kreeg als kandidaat veel kritiek op de manier waarop hij over vrouwen sprak. ‘Grab ‘m by the pussy’ is inmiddels wereldwijd een gevleugelde uitspraak. De timing van Audi lijkt dan ook niet toevallig. Maar ook Audi krijgt flinke kritiek op hun commercial. Want wat zitten er eigenlijk weinig vrouwen in de top van het bedrijf, en verdienen vrouwen bij Audi wel hetzelfde als mannen?

Commercials met een politiek boodschap kunnen dus risky business zijn. Je maakt er een deel van je klanten blij mee, maar een ander deel raak je juist kwijt. Republikeinen hebben geen zin om Starbucks-koffie te drinken omdat de CEO pro-immigranten is. Democraten eten niet meer bij Chick-Fil-A omdat de baas van die keten tegen het homohuwelijk is. Het is maar de vraag hoelang deze boycots overigens duren. In de VS wordt alles politiek gemaakt, maar uiteindelijk zijn Amerikanen voor alles toch consumenten.

De twee mooiste politiek getinte Super Bowl-commercials.

De twee mooiste politiek getinte commercials komen wat mij betreft uit Detroit. Chrysler’s “Half time in America” met Clint Eastwood, vertelt hoe Amerika opkrabbelt na de financiële crisis. Critici vonden de spot te pro-Obama. ‘Half time’ kon namelijk ook wijzen op Obama’s presidentschap, dat in 2012 ook halverwege ‘op half time’ was. Clint Eastwood lijkt het in ieder geval niet zo bedoeld te hebben: hij was een van de sprekers op de Republikeinse Conventie dat jaar.

En mijn favoriet uit 2011: De Chrysler-commercial met Eminem, met in de hoofdrol de gehavende stad Detroit. “I got a question for ya. What does a city know about luxury? Hm? What does a town that’s been to hell and back know about the finer things in life? Well I’ll tell ya, more than most.” Deze commercial liet Amerika weer trots zijn op Detroit en de auto industrie. Wie kan daar nou op tegen zijn? De laatste woorden zijn voor Eminem: “This is the Motor City, and this is what we do.”