Maand: april 2017

Trump show: 1000 bommen & granaten, en een whiplash

Wekelijks geef ik een update over de United States of Trump, in het programma BNR De Wereld.

Luister De Donald Show hier terug.

Trump verraste deze week vriend en vijand door  in een paar dagen tijd 180 graden te draaien op een paar belangrijke dossiers. De NAVO was tijdens de campagne nog helemaal achterhaald, maar nu weer helemaal relevant. De relatie met Rusland zou fantastisch worden, maar is nu op een dieptepunt, en China.. ach dat ligt toch veel ingewikkelder dan gedacht. Anderson Cooper krijgt een whiplash van al dat gedraai van het Witte Huis.

Cooper fact checkt ook meteen maar een paar uitspraken van Trump. Dat de NAVO zijn takenpakket heeft veranderd op verzoek van Trump? Klopt niet. Noord-Korea in je eentje aanvallen, maar met de hulp van andere landen? Dan kan dus niet. Dit filmpje moet toch zelfs de fanatiekste Trump-supporter verwarren. Trump heeft op grote dossiers twee compleet verschillende visies, en er zit vaak maar een paar maanden tussen de ene uitspraak en de andere.

Soms is er een goede reden waarom Trump van mening veranderde. In een interview met de Wall Street Journal is hij verbijsterend eerlijk. Ja, Trump dacht inderdaad dat China Noord-Korea wel even in het gareel kon houden. Maar na tien minuten met Xi Jinping gesproken te hebben, ziet Trump dat het toch een stuk ingewikkelder ligt. Anderson Cooper legt het aan een panel voor, maar kan daarbij zijn eigen verbijstering moeilijk verbergen.

Het begin van die serie flip flops van trump lag natuurlijk vorige week bij die Tomahawks op die Syrische basis. Trump werd na die aanval gevraagd of Assad voor hem over een rode lijn was gegaan. Een duidelijke verwijzing naar Obama’s rode lijn natuurlijk. Trump wil in zijn antwoord vooral de overtreffende trap van Obama zijn. Mijn lijn is beter, groter, roder, zo ziet ook Trevor Noah van de Daily show.

Niemand weet natuurlijk wat Trump precies beweegt in zijn keuzes. Maar met deze draaiers van de afgelopen weken is Trumps complete buitenlandbeleid het spiegelbeeld geworden van zijn plannen tijdens de campagne. Volgens de website Axios hadden we die draai aan kunnen zien komen. Trump gaat waar het applaus is. Hij merkte dat hij meer applaus krijgt als hij een meer normale president is, die normale presidentendingen doet. Dat zou dan de transformatie van Trump de populistische kandidaat naar Trump de ‘gewone’ president zijn. Maar het blijft Trump, dit kan volgende week weer 180 graden gedraaid zijn.

Veel Amerikaanse journalisten zijn bijzonder tevreden met Trumps gedraai. Vooral het wapengekletter zorgt voor veel enthousiaste reacties. Tot het punt dat het gewoon beschamend wordt. Patriottische countryliedjes begeleiden de beelden van de Mother of all Bombs, en het citeren van Leonard Cohen bij het zien van zoveel moois. Ik maakte een overzicht van deze ‘bommenporno’, en die vindt je hier.

Trump zal blij zijn met al deze positieve recensies. Alec Baldwin kroop weer eens in de huid van Trump, en vatte de afgelopen twee weken goed samen: “What a difference 59 Tomahawks make.”

Advertenties

Domme bommenporno

Het wapengekletter van President Trump de afgelopen weken werd door verschillende Amerikaanse media wel met heel groot enthousiasme ontvangen. De aanvallen zijn natuurlijk belangrijk nieuws. Maar in de berichtgeving ging het vooral over de getoonde spierballen, en het spektakel dat de grootste, mooiste en beste bommen ter wereld opleveren.

Fox News bijvoorbeeld. Onder de beelden van de MOAB is een patriottisch countrylied gezet. De presentatrice: “This is what freedom looks like, that’s the red, white, and blue.” Gast Geraldo Rivera: “One of my favorite things is watching bombs dropped on bad guys.”

De MOAB was vooral een PR-bom waar we met zijn allen intrappen. Officieel staat MOAB voor Massive Ordnance Air Blast. Maar het officieuze Mother Of All Bombs bleek voor media over de hele wereld onweerstaanbaar. Slim gekozen door de PR-jongens van het Amerikaanse leger.

Dit was de grootste die ze konden gooien, een groot statement. Maar uiteindelijk maakt het niet uit of je 10 kleine bommen of een heel grote bom gooit. Het gaat om wat die bom oplevert, en de strategie waarin die bom past. De Russen gaan helemaal mee in deze wedstrijd militair ver plassen. Zij hebben de FOAB, Father of all Bombs. Deze bom is vier keer groter dan de MOAB.

Een week eerder was Brian Williams van MSNBC al tot tranen geroerd door de bommen die op een luchtbasis in Syrië werden gegooid. “Die Tomahawks, daar zit zoiets moois in, ik moet daar toch echt even Leonard Cohen bij citeren.”

Bombarderen lijkt een soort overgangsritueel. Als de zoon van een jager die zijn eerste hert schiet. Als een president bommen gooit, verandert hij van een gekozen politicus in de president en commander in chief. Hij komt op het presidentiële voetstuk te staan, en wordt het symbool van de natie. In de praktijk is de bombarderende president Trump nog steeds dezelfde Trump, net zoals Obama voor de bommen en drones ook gewoon dezelfde was. Maar, zo zegt Fareed Zakaria na de Tomahawks in Syrie: “Trump is zojuist president geworden.”

FunX: Waarom Trump zich ineens met Syrië bemoeit

Bij FunX mocht ik uitleggen waarom Trump zich ineens met Syrië bemoeit, en wat de gevolgen zijn voor oa de banden met Rusland. Minister van Buitenlandse Zaken Rex Tillerson vertrekt vandaag naar Moskou, en die gaat een moeilijk gesprek tegemoet…

Luister het fragment uit de show van Morad en Shay hier terug.

JFK Magazine: over Kennedy

In mei zou John F. Kennedy 100 zijn geworden. Om dat te markeren, mocht ik samen met oa Willem Post, Maarten van Rossem en Koen Petersen wat vertellen over de mythevorming rond Kennedy en het contrast met de huidige president.

Donald Show: topweek voor Trump

 

De wekelijkse update over de United States of Trump

Dit was Trumps beste week sinds de verkiezingen.  Opperrechter Neil Gorsuch werd ondanks hevig protest van de Democraten gewoon benoemd, de verwijdering van Steve Bannon uit de veiligheidsraad leverde instemmend geknik op, en Trumps Tomahawks op Syrië zorgden zelfs voor uitermate lovende reacties vanuit het hele politieke spectrum. Nou ja, bijna het hele spectrum.

Inmiddels ben ik wel aan het gedraai van President Trump gewend geraakt. Maar het bombarderen van Syrie is een ruk van 180 graden waar ook ik duizelig van wordt. De hele campagne lang vertelde Trump dat ‘America first’ zou komen, en dat we geen militaire acties van de VS moesten verwachten als hij president zou worden. Maar Trumps oude tweets uit 2013 lijken nu wel uit een soort parallel universum. Die in beton gegoten waarheid van toen is ingeruild voor een andere, elastische realiteit van nu.

Het is de vraag wat deze eenmalige aanval de Syriërs precies gaat opleveren. Bombarderen is relatief makkelijk. De Syrische status quo doorbreken is een heel ander verhaal. Feit is dat Trump voor het eerst over bijna het hele politieke spectrum de handen op elkaar krijgt. Amerikanen houden van een president die daadkracht en spierballen toont. Fareed Zakaria ziet dit als het moment dat Trump president werd. Het maakt Trump in ieder geval meer een ‘gewone’ president. Sinds Carter bombardeerden alle presidenten een land in het Midden-Oosten. Trump plaatst zichzelf binnen honderd dagen bij dit rijtje.

Het is interessant om te zien wat de harde kern van de Trump-aanhang hiervan vindt. Rechtse opiniemakers zijn minder blij. Trump beloofde alleen te handelen in het belang van de VS. Wat heeft Amerika hier precies aan? En als mensen als John McCain en zelfs Hillary Clinton dit een goed idee vinden, dan moet het toch wel een enorme fout zijn? Trump is niet de trekpop van Poetin, maar van de neocons!

 

Verschuivingen van de macht

Ook in het Witte Huis lijkt Trump een draai te hebben gemaakt. Steve Bannon is uit de nationale veiligheidsraad gehaald. Bannon is een van de belangrijkste Trump-fluisteraars, en de huisideoloog van Trump. Het is onduidelijk hoever Bannon naar achteren wordt geschoven. Hij houdt dezelfde security clearance, en kan nog steeds zo het oval office binnenlopen. Maar Trumps acties in Syrië suggereren wel dat er voorlopig een andere wind in het Witte Huis waait. De gevestigde orde in Washington ziet het tevreden aan. De radicaal anders denkende Bannon is daar niet populair.

Het lijkt erop dat Bannon in de problemen is gekomen door een grote ruzie met Jared Kushner, Trumps schoonzoon en andere adviseur. Bannon zou hebben gedreigd om helemaal op te stappen, maar een belangrijke conservatieve geldschieter zou hem overgehaald hebben te blijven.

Nu is het afwachten. Vindt Bannon een nieuwe plek in de entourage, of heeft hij zijn langste tijd gehad? Zelf slaat Bannon dreigende taal uit. Hij gaat nergens heen. Voor wat het waard is: op de foto’s van de meetings voor het Syrie-bombardement zit Bannon in de hoek bij de deur. Jared Kushner zit centraal aan de tafel.

De schoonzoon van Trump wordt steeds belangrijker in het Witte Huis. Trump vertrouwt hem, en dat weegt zwaarder dan het gebrek aan ervaring van deze vastgoedbons uit New York. Kushner is een soort manusje van alles op het hoogste niveau geworden. Hij bereidt het bezoek van de Chinese Xi Jinping voor, maar moet ook werken aan vrede in het Midden-Oosten, het stoppen van de drugs epidemie op het platteland en de complete herstructurering van de overheid. Dat laatste valt onder ‘The Office of American Innovation’. Of zoals Steven Colbert het noemt: ‘The Bureau of Obvious Nepotism.’

Dat zijn wel heel veel klusjes vinden ze bij de Daily Show. “En dan klaag jij al als je schoonvader je vraagt om de wifi in te stellen!” Volgens het grote bord van Trevor Noah is Jared Kushner dan ook het meest invloedrijk in het Witte Huis op dit moment. Hij is de echte president. Sneu voor Steve Bannon: die stond de vorige keer nog bovenaan, maar die is gezakt naar plek 4. Dat is nog altijd 3 plekken boven president Trump.

 

Donald Show: Klimaatverandering verboden woord onder Trump

 

De wekelijkse update over de United States of Trump. Luister de update in BNR De Wereld hier terug.

Met een presidentieel decreet zette Trump zijn milieubeleid deze week kracht bij. Het is, net als de vorige decreten vooral een intentieverklaring. Hij bevestigt nog eens wat hij wil. En dat is op klimaatgebied helemaal duidelijk. Hij veegt in een beweging Obama’s klimaatbeleid helemaal van tafel. Of zoals Stephen Colbert het verwoordt: “Volgens mij heeft hij zojuist Florida aan de zee teruggegeven.”

Trump zei tijdens zijn campagne al duidelijk dat hij voor banen kiest, en niet voor het milieu. En Trump verkoopt die boodschap nog steeds met verve. Hij wil die arme mijnwerkers helpen, die mannen die zo hard willen werken, maar geen baan meer hebben. Wie kan daar nu tegen zijn? Klimaatverandering is een hoax bedacht door Chinezen, en het bevorderen van schone energie is een ‘oorlog tegen kool’.

 

 

Trump is slim met woorden en creatief met de waarheid. De marketeer in chief heeft het bijvoorbeeld steeds over ‘clean coal’ in plaats van gewoon ‘kolen’. Op de ministeries gaat hij nog een stap verder. Er is een soort klimaatcensuur. Ambtenaren op de internationale afdeling van het Energy Department mogen het woord klimaatverandering niet meer gebruiken. Hetzelfde geldt voor termen als emissie reductie en het akkoord van Parijs.

Deze poolonderzoeker ziet dat het niet langer alleen de poolkappen zijn die wegsmelten en verdwijnen. Ook websites van de Amerikaanse overheid, vol belangrijke data over klimaatverandering, verdwijnen sinds Trumps aantreden als sneeuw voor de zon. Deze onderzoeker hoopt dat iemand ze opgeslagen heeft.

Het is niet toevallig dat Trump zo duidelijk kiest voor fossiele energie. Veel van die kolengebieden zijn ook belangrijke swing states tijdens verkiezingen. Gebieden vol met teleurgestelde, werkloze kiezers. Trump belooft dat al die verloren banen weer terugkomen en iedereen weer werk krijgt. Die boodschap komt aan. Bij elke nieuwe baan in Pennsylvania of Virginia gaat de vlag uit. Maar kan je die banen wel terugbrengen? Trevor Noah van de Daily Show rekent voor dat nieuwe energie tien keer meer banen oplevert dan de oude kolen. Als je Amerika echt great wil maken, dan moet je vooroplopen, zoals Amerika altijd gedaan heeft.

 

 

De wereld verandert, dan kan je er maar beter aan mee doen. Dat is ook het echte Amerika, stelt Noah. Het land dat nieuwe dingen uitvindt. Dat van kaars naar gloeilamp ging, van paard en wagen naar vliegtuig, het land van vooruitgang. Wat als Kennedy nostalgisch had teruggekeken naar vroeger toen de Russen de ruimte ingingen? Niet vooroplopen is volgens hem on-Amerikaans. Noah heeft daar een punt. De wereld ontwikkelt verder, en of het nou om kolen of om handelsverdragen gaat, isoleren is hetzelfde als je hoofd in het zand steken. Daar schiet niemand wat mee op. Ook niet die mijnwerkers die door automatisering en de teruglopende vraag naar kolen weer heel snel terug bij af zullen zijn.

 

 

 

S-Town: de podcast die nog beter is dan Serial (zonder spoilers)

Deze podcast werd in vier dagen tien miljoen keer gedownload, en staat wereldwijd bovenaan de hitlijsten in Itunes. Het wordt gemaakt door het team achter This American Life en heeft elementen van Serial, maar het is beter dan die twee podcasts samen. (Lees gerust verder, er staan geen spoilers in dit artikel.)

S-town, of eigenlijk Shit Town, is de bijnaam die John B. Mclemore, de hoofdpersoon in dit non-fictie verhaal, aan zijn woonplaats heeft gegeven. Deze zonderlinge klokkenmaker woont in een afgelegen bos net buiten Woodstock, Alabama. Volgens hem is er een moord gepleegd in het dorp. Hij vraagt Brian Reed, een van de makers van This American Life, om dit verhaal te onderzoeken.

Mclemore is de  smaakmaker in het verhaal. Hij is excentriek, ondoorgrondelijk, en op een erg zwartgallige manier humoristisch. Hij spreekt met kleurrijke taal over zijn dorp “It’s a clusterfuck of sorrow.” Hij pist in de gootsteen om een telefoongesprek niet te hoeven onderbreken, schrijft pagina’s vol over het klimaat, vergelijkt de dorpsschool met Auschwitz en bouwde een gigantisch doolhof in zijn achtertuin. Hij is een excentriek, buitenbeentje op het platteland van Alabama.

S-Town heeft de fantastische verteltechnieken van This American Life, en het mysterie van Serial, maar voegt daar een intrigerende hoofdpersoon en het gevoel van het Amerikaanse zuidelijke platteland aan toe. De verbazing en verwondering van een New Yorkse journalist over deze wereld vol fatalistisch denken zou smaakloos kunnen worden. Maar Reed blijft aan de goede kant van de lijn.

De timing kon eigenlijk niet beter. Woodstock, of Shit Town, is Trump country. Een gebied vol armoede, zonder banen en zonder hoop. De argwaan richting politie en overheid is groot.  Deze getatoeëerde mannen en vrouwen hebben het allang opgegeven. Als deze mensen zouden stemmen, dan voor the Donald.

Deze podcast wordt hier en daar vergeleken met het werk van Faulkner, die het leven in het Amerikaanse Zuiden vastlegde met datzelfde donkere randje. Deze podcast met het werk van een nobelprijswinnaar vergelijken is wel een heel groot compliment, maar S-Town brengt zeker de kunst van het vertellen in een podcast naar een nieuw niveau. Het is alsof je luistert naar een goedgeschreven roman, en net als Faulkner laat het je niet meer los.

Alle zeven afleveringen van S-Town vind je hieronder, of zoek op S-Town in Itunes.