electionexpress

Election Express: Bernie te links, Biden te oud, Buttigieg te jong

“Ik heb een jaar getwijfeld. Gisteren dacht ik nog op Pete Buttigieg te gaan stemmen,” vertrouwt deze kiezer me toe.

Snapseed

Amy Klobuchar zegt dat zij Trump kan verslaan

Het is uitslagenavond in New Hampshire. En we zijn bij het event van Amy Klobuchar. “Amy is degene die Trump kan verslaan.” Op alle kandidaten is wel wat aan te merken, vindt ze. “Maar niet op Amy,” valt haar vriendin bij. Bernie is te links – “zijn socialisme gaat gewoon niet aanslaan in dit land” – Biden te oud, Buttigieg te jong. “Een stem op Pete is een verloren stem. Hij is 38 en homo. Mannen van zijn leeftijd en ouder, uit het midden van Amerika, die stemmen gewoon niet op zo iemand.” Dat over Amy weinig specifieks te zeggen valt, werkt juist in haar voordeel, vinden de vriendinnen. “Ze is heel erg middle of the road.” Een stem op Amy is een strategische stem. En dat horen we deze dagen vaak uit Democratische hoek. “Het maakt niet uit wie er wint, als het Trump maar niet wordt.”

Joe Biden geeft de indruk dat het van hem eigenlijk niet echt hoeft.

IMG_0767

Elizabeth Warren op het podium in New Hampshire

Joe Biden haalde in New Hampshire maar een schamele 8,5% van de stemmen binnen. Veel te weinig voor de voormalig vice-president van Amerika. De ervaren rot. Gisteren zagen we hem nog een zaaltje toespreken. Hij geeft de indruk dat het van hem eigenlijk niet echt hoeft. Zijn speech begon twintig minuten te laat en duurde maar kort. Heel anders dan bij Elizabeth Warren, die ’s middags niet leek te willen stoppen. Wat Biden wel leuk vindt is met mensen praten. Na afloop nam hij uitgebreid de tijd voor selfies en een babbeltje. Mensen vertrouwen hem hun ziel en zaligheid toe.

Nek-aan-nek bij de Democraten gaan nu de doorgewinterde Biden en de deugdzame Buttigieg.

Het overzicht van de uitslagen uit New Hampshire

Election Express 2020 kickoff!

Iowa had traditiegetrouw de eer om de Amerikaanse presidentsverkiezingen af te trappen. Amerikawatcher.nl was er natuurlijk bij:

 

De voorverkiezing in Iowa wordt Caucus genoemd. Het is een vrij ouderwetse manier van stemmen, zoals Barbara hier uitlegt:

 

Het sluitstuk van de Iowa Caucus werd overigens een rommeltje. Het tellen van de stemmen zou dit jaar met een app gebeuren; die liet het helaas jammerlijk afweten. Dagen later ziet het er naar uit dat Pete Buttigieg als winnaar van de Iowa Caucus uit de bus komt, op de hielen gezeten door oude rot Bernie Sanders. Joe Biden stelde teleur. De vice-president uit de Obama-regering eindigde als vierde. Elizabeth Warren deed het met een derde plek iets beter. Hier vind je het officiële overzicht met de resultaten.

B.N.

Election Express: op campagne met Sanders, Warren en Yang

Het contrast kan bijna niet groter. Zaterdagochtend waren we in een conferentiezaaltje van een hotel in Carroll, Iowa. Er pasten zo’n 75 mensen in. Het publiek zat gezellig aan ronde tafels, verse koffie en donuts lagen binnen handbereik. Dit is een van de acht locaties die de Democratische kandidaat Andrew Yang alleen vandaag al aandoet om te vertellen wat zijn plannen zijn als hij straks in het Witte Huis plaats neemt.

Hoe anders is het zaterdagavond in Cedar Rapids, Iowa, drie uur rijden naar het oosten. Senator Bernie Sanders staat in een goedgevulde concertzaal. Populaire bands treden op, waaronder Vampire Weekend. De bekende documentairemaker Michael Moore houdt een praatje. Beveiligers controleren bij binnenkomst alle tassen en binnen houden gewapende agenten een oogje in het zeil. Voor een hotdog moet je betalen.

 

‘Ik ga op Yang stemmen, omdat hij modern is’

 

Yang houdt zijn verhaal tussen de mensen, beantwoordt vragen, maakt grapjes, schudt handen. ‘Ik ga op hem stemmen, omdat hij modern is,’ zegt de vrouw naast me. ‘Yang heeft me de ogen geopend in hoeverre de wereld is veranderd. Ik dacht dat dat gedoe met AI (kunstmatige intelligentie, red.) en robots die banen overnamen nog heel ver weg was, maar dat gebeurt al! Yang heeft goede plannen om Amerikanen aan het werk te houden.’ Ze is met haar zoon hiernaartoe gekomen. Hij knikt instemmend.

 

‘Dat Bernie al 82 is maakt mij niet uit’

 

Het podium waar Sanders op staat wordt omlijst door levensgrote Amerikaanse vlaggen. Hij torent hoog uit boven het publiek, dat bordjes met zijn naam in de lucht houdt. ‘Dat Bernie al 82 is maakt mij niet uit,’ zegt Arvid uit North Carolina, die opbiecht dat hij vanavond ook vanwege de muziek naar deze bijeenkomst is gekomen. ‘Ik twijfel nog tussen Sanders en Elizabeth Warren.’

 

Vrijdagvond waren we bij Warren in Des Moines, de hoofdstad van Iowa. Het publiek was gemengd, een opkomst van een paar honderd. Maar ze werden teleurgesteld toen bleek dat Warren er zelf niet bij kon zijn. Zij zat vast in Washington DC wegens de impeachment procedure.

 

Sanders en Warren zijn de doorgewinterde politici, Yang is de frisse buitenstaander

 

Sanders, Warren en Yang lijken eigenlijk best op elkaar, althans: ze hebben hetzelfde met Amerika voor. Betaalbare gezondheidszorg, voldoende banen, prettige leefomstandigheden. Maar Sanders en Warren zijn de doorgewinterde politici en Yang is de frisse buitenstaander. De eerste deed al eerder een gooi naar het presidentschap en verloor toen van Hillary Clinton; de laatste heeft een achtergrond in de techwereld van Silicon Valley. Waar Sanders zegt er voor de mensen te zijn, laat Yang zien er letterlijk tussen te staan en naar hun verhalen te luisteren. De vraag is nu hoe lang hij dat kan volhouden.

Yang wordt op de hielen gezeten door Barbara

B.N.

Dit kersverse Amerikaanse Congreslid spreekt Nederlands

Haar achtergrond spreekt tot de verbeelding. Abigail Spanberger, vandaag officieel geïnstalleerd als lid van het Amerikaanse Huis van Afgevaardigden, werkte voorheen voor de Amerikaanse inlichtingendienst CIA waarvoor ze spionnen rekruteerde en begeleidde. Ze was onder meer gestationeerd in Brussel en heeft sindsdien vrienden over de grens in Zuid-Limburg wonen. “Zij stuurden me naar de supermarkt met hun driejarige dochtertje Eva en een boodschappenlijstje in het Nederlands. Het meisje sprak natuurlijk geen Engels, en ik kende er de weg niet. In mijn beste Nederlands kon ik haar vragen – ze schakelt over op het Nederlands met een zwaar accent – ‘Eva, waar is de koffie?’” Lachend voegt Spanberger er aan toe: “We eindigden in ieder geval met heel veel snoep in het winkelwagentje.”

tweet abigail spanbergerI have served my country’ heet het in Amerika als je bijvoorbeeld in het leger hebt gezeten of, zoals Spanberger bij een politie- of inlichtingendienst hebt gewerkt. Zo’n achtergrond zorgt altijd voor extra punten omdat het aangeeft dat je bereid bent je eigen belangen op de tweede plaats te zetten. Niet zelden worden deze veteranen op straat door willekeurige voorbijgangers bedankt voor hun moed. ‘Thank you for your service,’ hoor je dan.

Ook Spanberger speelde tijdens haar campagne die kaart. Maar het kwam ook als een boemerang terug. De Democratische Spanberger nam het in de verkiezingen op tegen de Republikein Dave Brat, die enkele jaren ervoor met overmacht het district had gewonnen. Het werd een campagne van de smerigste soort toen er afgelopen augustus documenten uitlekten over Spanberger, waaruit zou blijken dat ze tegen de aanpak van immigranten is. Een claim die niet klopte.

abigail spanberger (r) in gesprek met barbara (l)

Abigail Spanberger (r) in gesprek met Barbara bij een campagnebijeenkomst

We spreken Spanberger enkele weken geleden bij een campagnebijeenkomst in haar thuisstaat Virginia. Wat is haar mening nu over de politiek? Is het zwaarder dan haar tijd bij de CIA? Voor het eerst in ons gesprek zoekt ze naar woorden. Jarenlang heeft ze geleerd die drie letters niet hardop uit te spreken. Als CIA beambte is het zaak undercover te blijven. Dan, na een stilte: “Werken voor de CIA is zeker weten zwaarder. Het is zo verschillend. De CIA is zeker zwaarder.” Zelfs met die vuile politieke campagne? Weer zoekt ze naar woorden, heeft er duidelijk moeite mee om zich hierover uit te spreken. “Die smerigheid is absoluut irritant. Maar mijn tijd bij de CIA leerde me gefocust te zijn op waar je mee bezig was. En die aanvallen zijn vreselijk en belachelijk, maar ze maken me extra gemotiveerd.”

 

Spanberger is vandaag een van drie nieuwe leden in het Congres met een achtergrond bij de inlichtingendiensten. In de Washington Post zegt oud-CIA baas én voormalig politicus Leon Panetta dat het lang als “heiligschennis” werd gezien als CIA medewerkers de stap naar de politiek zetten. “Maar de jongere generatie bij de inlichtingendiensten vindt het juist belangrijk om bij de politiek betrokken te zijn, ook om te voorkomen dat het werk wordt verstoord.”

Election Express: Bedankt!

Na vijf weken vol hoogtepunten in het land van eindeloze, lege wegen en verhitte politieke discussies, is de Election Express ten einde. We reisden van Los Angeles naar Orlando door 13 staten van westkust naar oostkust om uiteindelijk af te sluiten in New York en Miami.

Onderweg zagen we heel wat yard signs in de tuinen. Voor elk Clinton-bord in de stad waren er op het platteland tientallen Trump-borden. We dronken biertjes met boze en gefrustreerde Trump-stemmers en vaak wat gelaten maar optimistische Clinton-supporters.

 

We namen een kijkje in de campagnebus van de Democraten, we waren bij het laatste presidentiële debat en we zagen de verslagenheid bij de Democraten op de vloer van het Jarvis Centre toen niet Clinton maar Trump de overwinning binnenhaalde.

Kortom: we mochten vijf weken lang horen, zien en voelen waarom Amerikanen Voor Trump of juist voor Clinton stemden. Daarbij zagen we hoe dit grote land nog steeds enorm verdeeld is. Obama zei tijdens de speech waarmee hij doorbrak: “There are no red states, there are no blue states, just the United States.” Na acht jaar Obama is niets minder waar.

Het is aan president Trump om dat verdeelde land weer bij elkaar te brengen. Of Trump dat kan (en of hij dat wel wil) lees je natuurlijk hier op Amerikawatcher.nl, net als alle andere ontwikkelingen uit Amerika. Wie weet ook weer eens vanuit een camper aan de andere kant van de oceaan.

Op deze plek willen we ook jou bedanken. Tijdens onze reis kregen we enorm veel reacties op onze artikelen en video’s. Het gaf ons veel energie en onze reis een extra dimensie. Dank daarvoor!

Barbara en Jan

Election Express: Trump ís de gevestigde orde

In politiek Washington is Trump de kandidaat tegen de gevestigde orde. Maar maatschappelijk gezien is hij zo  establishment als maar kan. Hij verdedigt de belangen van blanke mannen. En ja, daar komt ook racisme bij kijken.

Onze Uber-chauffeur Guillermo heeft zijn navigatiesysteem op Spaans ingesteld. Hij luistert naar een lokale Spaanstalige radiozender. Alleen de merknamen in de reclames versta ik. Ford, Chili’s en sportzender ESPN komen voorbij. Guillermo woont met plezier in Miami, en rijdt in een mooie auto. Hij lacht om het getoeter om hem heen. “The traffic here is crazy.” Dat is ook meteen het enige dat hij in het Engels kan zeggen. In Miami valt me weer op hoe groot de muren tussen verschillende bevolkingsgroepen zijn in de VS.

Latino’s doen vaak de klusjes die blanke Amerikanen niet willen doen. Ze houden vanuit de spoelkeukens de economie draaiende, maar maatschappelijk staan ze aan de zijlijn. In Texas is de grappig bedoelde uitdrukking “I’ll let my Mexican do it”, heel gewoon.  Trump wil het aantal illegalen verminderen. In eerste interviews na zijn verkiezing heeft hij bevestigd dat hij 2 à 3 miljoen illegalen direct uit wil zetten. Ter vergelijking: dat is evenveel als Obama in 8 jaar uitzette. Overigens is dit nog mild van Trump. Tijdens zijn campagne zei hij alle circa 12 miljoen illegale Hispanics te willen deporteren. (Dat zou overigens knap ingewikkeld worden, luister dit gesprek  maar eens terug)

Trump gaat er graag prat op dat hij een anti-establishment kandidaat is. Politiek gezien is hij dat ook. Maar maatschappelijk gezien is hij dat duidelijk niet. Hij is een rijke blanke man met alle kansen en mogelijkheden die daarbij horen. Trump had de Clintons op zijn bruiloft. Democraten en Republikeinen kwamen bij hem bedelen om campagnedonaties. Meer establishment dan Trump wordt het niet. Trump verwoordt de angsten van met name blanke mannen die hun hoge positie op de maatschappelijke ladder dreigen kwijt te raken. Dit is de bevolkingsgroep die jarenlang de dienst uitmaakte, voordat globalisering de markten open gooide en de latino’s en andere minderheden vaste voet aan de grond kregen.

De Trump-campagne flirt geregeld met de ‘alt right’-beweging. Een  groep die om nationalisme en bescherming van eigen cultuur draait, en waar ook racistische elementen in zitten. Trump wijst die elementen niet direct af. Hij probeert ze achter zich te houden zonder dat hij andere groepen van zich vervreemdt. De benoeming van beroepsprovocateur Steve Bannon tot zijn belangrijkste adviseur in het Witte Huis is een duidelijke aanwijzing dat Trump zijn koers ook als president niet verandert.

Bannon was als hoofdredacteur van het rechtse alt right-platform Breitbart.com verantwoordelijk voor heel wat discutabele headlines en veel complottheorieën. Een Trump-criticaster werd een ‘renegade Jew’, Vrouwen worden onaantrekkelijk van de pil, en de Confederate flag verwijst naar een glorieus verleden. En de lijst is nog langer. Volgens Bannons ex-vrouw wilde hij zijn tweelingdochters niet op een eliteschool in Los Angeles hebben omdat er teveel Joden rondliepen.

Trump richt zich nu op de Mexicanen. Dat lijkt raar in een land dat is opgebouwd door immigranten, maar dat wantrouwen richting nieuwkomers is er altijd geweest. Vraag maar aan de Ieren, de Italianen, de Grieken en Oost-Europeanen. Allemaal kregen ze het zwaar te verduren van de groepen die voor hen naar Amerika kwamen. Altijd was er de angst dat het zo zorgvuldig opgestelde recept van die nieuwe Amerikaanse samenleving verpest zou worden door nieuwe, onbekende ingrediënten. De nieuwkomers zijn criminelen, lui, snappen dit land niet. Ze zijn anders, en minder dan wij. Nu is het dus de beurt aan de Latino’s.

Trump heeft nooit precies uitgelegd op welke periode hij doelt als hij zegt dat hij Amerika “great again” wil maken. Maar een ding staat altijd centraal in zijn plannen: zorgen dat de blanke Amerikaan het weer voor het zeggen krijgt in Amerika. Diezelfde groep die al een paar honderd jaar de baas is in de VS. Het establishment dus.

Election Express: waarom in Amerika alles groter is

Wie in Amerika weleens buiten New York is geweest, kent het verschijnsel van de super stores. In zo’n gigantische supermarkt, een paar voetbalvelden groot, zocht ik laatst minutenlang in het enorme koelschap naar een beker gewone yoghurt. Mijn ogen gingen langs rijen vol kunstmatige smaakjes. ‘Pumpkin spice flavored low fat yoghurt’. ‘Vanilla bean infused semi skimmed Greek style yoghurt’. ‘Non fat strawberry cheesecake style yoghurt’. Maar gewoon een simpele beker normale yoghurt? Onderin de koeling, twintig bekers van links stond een eenzame pot volle yoghurt naturel.

Het toevoegen van smaken komt voort uit de drang overal controle over te willen hebben. Dat klinkt groots, maar een Amerikaan denkt groots. Amerikanen zien zichzelf tenslotte als hét voorbeeld voor andere landen (lees ook mijn blog een groot theater). En alles moet aangepakt worden, omdat het kan. Daarom is er zoveel keuze. Daarom is alles een maatje groter. En als de grotere maat went, komt er een nog grotere maat. Je bestelt hier geen broodje kaas, je krijgt twintig opties. Omdat er hier niet zoiets is als ‘een broodje kaas’. De kleinste maat is wat Nederlanders vaak al groot vinden. Maar wij denken dan ook klein. Het enige land dat verkleinwoordjes gebruikt, zoals dat ‘broodje kaas’. In Amerika heet dat gewoon ‘a cheese sandwich’. Je hebt de vrijheid om zelf te bepalen hoe jij vindt dat jouw broodje kaas er uit ziet.

Amerika is de maakbare wereld. Iets is pas goed als er wat mee gedaan is. Er mee gerommeld is, zouden wij in Nederland zeggen. Dat maakbare komt werkelijk overal in terug. Las Vegas is het bekendste voorbeeld. Middenin de zinderende woestijn bouwt de één een casino met een piratenschip voor deur. De ander overtreft dat door ertegenover het Venetiaanse San Marco plein na te bouwen, compleet met grachten en ronddobberende gondels. Dat kan nog meer over de top, dacht de volgende en besloot met Caesar’s Palace Rome na te bootsen. En zo gaat het maar door aan de Strip, waar de Eiffeltoren vlak naast het Vrijheidsbeeld staat. Steeds groter, steeds gekker.

De drang alles aan te pakken zit in de aard van de Amerikanen. Ooit kwamen ze hier en moest het land opgebouwd worden. Wegen, riolering, elektriciteit. Alles van het oosten tot het wilde westen werd onder handen genomen. Land werd ontgonnen, rivieren werden bedwongen. Er is veel ruimte en als dat van jou is, kun je doen wat je wilt. Van een bouwvergunning voor een dakkapelletje hebben ze hier nog nooit gehoord (en als je het ze vertelt, lachen ze je uit). Dus doe je wat er in je opkomt. Er is ruimte, er is aanbod. En de keus is aan jou.

Amerika, land of the free. Hier draait het natuurlijk om vrijheid. Niet in beperkingen denken, zelfs niet als het om je eigen lichaam gaat. De vrijheid om te eten zoveel als je wilt. Zie daar de obese Amerikaan. Tonnetje rond van al het consumeren, omdat het kan.

BM

Election Express: Trump en de verdeelde Staten van Amerika

“Het goede nieuws is dat Trump nu naar Washington verhuist!” New Yorkse humor, op straat vlakbij de Trump Tower. Daar vechten journalisten, toeristen en demonstranten om een beetje ruimte op de stoep. “This is not my President” wordt gescandeerd. Er wordt zelfs een Amerikaanse vlag verbrand. Maar New York is niet Amerika. Het land is op veel manieren verdeeld, en ook tussen stad en platteland loopt een scheidslijn.

Reizend van Los Angeles naar Orlando, dwars door de zuidelijke staten, was het verschil steeds duidelijk te zien aan de yard signs. Die bordjes voor in de tuin met de naam van de kandidaat erop. In de steden zagen we Clinton. Buiten de steden was de steun overweldigend voor Trump. In Texas, Louisiana, Mississippi, in al die dorpen en bij al die boerderijen waren de borden voor Trump.

Daar tussen de eindeloze grasvelden, de verlaten landweggetjes en de oude katoenplantages zijn ze opgetogen, en zijn de verwachtingen voor de nieuwe president hoog. Waar Obama acht jaar geleden de hope and change kandidaat voor links Amerika was, is Trump dat nu voor het meer conservatieve, rechtse Amerika. Trump moet Washington opschudden, en alles terugdraaien wat Obama heeft ingezet.

Obama is in deze streken ongelooflijk impopulair. Want onder zijn presidentschap is Amerika afgegleden, is de heersende mening. Het vreselijke Obamacare verplicht werknemers en werkgevers tot veel te dure verzekeringen, de banen verdwijnen naar het buitenland en hij wil Amerikanen hun wapens afpakken, zodat ze makkelijker onder de duim te houden zijn.

Dit is Trump country. De kiezers hier zijn vaker ouder, vaker witter en vaker ontevreden over hoe het met het land gaat. Ze kijken argwanend naar die cappuccino drinkende New Yorkers. Waarom 4 dollar uitgeven voor Starbucks-koffie als je ook ouderwets eerlijke filterkoffie voor minder dan de helft kan krijgen? En wat een gedoe met die dure hybride Priussen. Een heerlijk ronkende American made pickup-truck werkt toch net zo goed.

Paul Krugman schreef na de uitslag dat hij zijn landgenoten niet meer kende. “Deze mensen willen een ander Amerika dan wij willen.” Daar heeft hij gelijk in. Krugman staat als columnist voor de New York Times heel ver af van de gemiddelde Texaan. En die Texaan voelt weerzin als hij aan die linkse, feiten verdraaiende krant denkt. Die Texaan voelt zich net zo onbegrepen als Krugman.

Dit is maar een voorbeeld van een van de vele manieren waarop de Verenigde Staten op dit moment vreselijk verdeeld zijn. Het is nu aan President-elect Donald Trump om dat hele land toch achter zich te krijgen. Dat wordt een moeilijke balanceer act. Hij moet zijn eigen kiezers tevreden houden. Die willen dat Obamacare meteen gestopt wordt, dat er een muur bij de Mexicaanse grens komt, en dat Hillary Clinton in de cel belandt. En dat willen ze allemaal op dag 1.

Dat is nu precies wat de andere helft van het land niet wil. Het was een vreselijk harde campagne. De verhoudingen tussen Republikeinen en Democraten zijn nog verder op scherp gezet. De teleurstelling bij Democraten is enorm. Trump moet de komende maanden toewerken naar een positie van samenbrengen in plaats van verdelen. Hij moet een president worden voor die boze blanke man met zijn filterkoffie, maar ook voor die cappuccino-drinkende millennial in de stad. Die kant heeft Trump nog niet eerder laten zien.

Election Express: Amerika wordt wakker. “Vote for the one you dislike least”

“Decision day is finally here”, staat op de voorpagina van de USA Today. Je kan de zucht erachteraan bijna horen. Na een manisch einde van de campagne met nog meer bezoekjes van kandidaten, nog meer verkiezingsspotjes en nog meer non-stop uitzendingen van de nieuwszenders, is Amerika er klaar voor, en er klaar mee.

New York Post verwoordt dat laatste gevoel het best. “Vote for the one you dislike least”, een grote foto van een vrouw die met een vies gezicht haar neus dichtknijpt. The New York Times houdt het zakelijker op de voorpagina: “Clashing final pitches in swing state blitz”.

Maar op de verkiezingspagina’s ook hier teleurstelling over de verkiezingen van dit jaar. “Earthquake and Aftershock” schrijven ze over deze verkiezingen. “If 2008 is remembered as a moment of progress, 2016 finds the nation taking a long look inward and shuddering.”

De TV-networks laten zien hoe Clinton pas om half vier vanochtend thuiskwam, en vandaag alweer vroeg ging stemmen in Chappaqua, waar ze woont. (breaking)  Trump reisde door vier verschillende staten en stemt later ergens in Manhattan.

Naast veel terugblikken, gespeculeer en verkiezingsplaatjes is er ook ruimte voor belangrijkere zaken. NBC knapte een keuken op voor een gezin die het echt kon gebruiken, Jenniffer gaf een openhartig interview, en er zat een slang in een vliegtuig. De presentatoren gniffelen. “He flew businessclass, did he pay for that.”

 

Election express: In a swing state of mind


“These elections are rigged against us, so vote! We need your vote!” Trump schalt door de vertrekhal van het vliegveld van Orlando. Zoals op elk vliegveld in Amerika staat ook hier in Florida CNN aan. Maar er is iets raars aan de hand. De wachtende reizigers negeren normaal de tv’s. Nu kijken ze ingespannen naar Trumps speech. Er wordt zowel instemmend geknikt als mismoedig geschud.
In swing state Florida merken ze aan alles dat juist hun staat doorslaggevend kan zijn deze verkiezingen. De tuinen staan vol bordjes met stemadvies. Voor elk Clinton-bord zijn er 10 à 15 Trump-borden. Nog een verschil: de Trump-borden zijn vaak zelfgemaakt. Die van Clinton kant-en-klaar gekocht. Bij hotels staat naast de dagaanbiedingen: “make a difference, go vote!”


Zowel Clinton als Trump zijn veel in Florida vlak voor verkiezingsdag. Clinton richt zich specifiek op steden met veel latino’s, een groep die ook hier in recordaantallen vroeg stemt. Trump schiet meer met hagel. Hij is overal in Florida en geeft zijn vaste, algemene speech. Clinton werd in Florida gesteund door sterren als Jennifer Lopez, Katie Perry en Bruce Springsteen. Trump moet het vooral van zijn kinderen hebben. Verschillende campagnes dus, maar toch liggen de kandidaten nek-aan-nek, met een kleine voorsprong voor Clinton.

Na een marathon van anderhalf jaar campagne voeren, zitten we nu definitief in de eindsprint. En die gaat via de slagvelden in Florida, Pennsylvania en North Carolina naar New York. Dat voelt best raar. Tijdens onze reis door de zuidelijke staten bleek steeds weer hoe groot de verschillen zijn tussen het conservatieve Zuiden van de pick-up trucks, en het meer linkse New York, de stad van die latte sipping liberals. De stad waarbij in het zuiden vaak een vies gezicht wordt getrokken. De stad van die linkse anti-Trump krant die niet te vertrouwen is.

Maar het is ook de stad waar de Trump Tower staat, en waar Clinton senator was. Dus gaat het hier gebeuren. In the Big Apple ligt de finishlijn. Maar de race wordt gewonnen in al die staten ver hier vandaan. Al die borden, bumperstickers en bezoekjes van kandidaten leiden tot die laatste en belangrijkste opiniepeiling: verkiezingsdag. Inzet: 270 kiesmannen, en het presidentschap.