Geen categorie

Nominatie Gouden Radioring!

Ik ben genomineerd voor de Gouden Radioring! Je kunt op me stemmen in de categorie radio-man en beste programma. (Het is even zoeken tussen al die plaatjesdraaiers, maar dan heb je ook wat) In die laatste categorie kun je zelfs kiezen uit Boekestijn & de Wijk, en Bouwmeesters.
Even stemmen dus, en wel hier.
Advertenties

Koffietijd: Thanksgiving en Trump

Aan Thanksgiving zit een Nederlands tintje, maar dan moet je wel een eindje terug in de geschiedenis. Bij Koffietijd mocht ik vertellen over the Pilgrim Fathers, Bourbon in je pecan pie en hoe Trump aan de traditionele gratie voor de twee presidentiële kalkoenen toch een politiek tintje gaf.

Omdat embedden en RTL-video’s een moeilijke combinatie blijkt, komt de video niet altijd meteen in beeld. In dat geval even klikken op de link!

//static.rtl.nl/embed/?uuid=77b61487-e64a-4281-8f55-0c5dfe71575b&publicatiepunt=rtlsharenl&autoplay=false

//static.rtl.nl/embed/?uuid=0f2b6478-18c7-4990-b81f-b792e0f09138&publicatiepunt=rtlsharenl&autoplay=false

 

De hele uitzending kun je hier terugkijken (achter de RTL XL paywall)

Nu.nl Podcast: verkiezingen New York

In de podcast van Nu.nl mocht ik vertellen over de verkiezingen in New York. Hoe spannend wordt het voor de Democratische burgemeester Bill de Blasio en wat is de invloed van president Trump in zijn Democratisch getinte thuisstad? de Blasio stond de dag voor de verkiezingen met dertig procent voor in de peilingen, dus daar durfde ik nog wel een voorspelling op te wagen.

3FM: over #takeakneel, Trump en de NFL

Waarom knielen al die Amerikaanse sporters voor het volkslied  en waarom gaat Trump nu de strijd aan met American Football-spelers? Ik mocht het uitleggen op 3FM in de uitzending van Saskia en Olivier. Luister het fragment hier terug.

 

 

 

Podcast tip: stiekem meeluisteren in San Quintin State Prison

Tijdens een rondje hardlopen op vakantie in Frankrijk luisterde ik naar Ear Hustle. Het contrast kon niet groter. In de zon, met uitzicht op de zee en dolend door straatjes die ik niet kende, hoorde ik het verhaal van Tommy Shakur Ross. Een man die al dertig jaar vastzit in een cel in San Quintin. Hij groeide op in de beruchte wijk South Central in LA, en vertelt over de glamour van bendeoorlogen en de doden die hij op zijn geweten heeft.

De podcast wordt gepresenteerd en gemaakt door -en hier wordt het bijzonder-  twee gedetineerden en een docent fotografie van buiten de gevangenis. Alle aspecten van het gevangenisleven komen voorbij. Hoe je er inkomt dus, maar ook hoe lastig is om een goede celgenoot te vinden, het eten, contact met je familie, etc. Deze podcast brengt een intrigerende wereld achter slot en grendel naar iedereen buiten Sant Quintin.

De presentatoren hebben makkelijk toegang tot bijzondere verhalen. Ze zitten immers in hetzelfde schuitje als de andere bewoners in Sant Quintin. Antwan Williams is 29 en zat al 10 van zijn 15 jaar straf uit voor een gewapende overval. Earlonne Woods is 45, en zat al 19 van de 31 jaar straf uit voor poging tot een overval. En er is duidelijk chemie met Nigel Poor, de docent fotografie in de gevangenis.

De podcast is soms beklemmend. Je hoort de gevangenisgeluiden op de achtergrond. “In prison it’s never quiet.” Soms ontroerend door de heftige verhalen, maar vaak ook gewoon grappig. Woods en Williams zijn open, en de gekke kanten van het gevangenisleven worden met trucjes en grapjes mooi hoorbaar gemaakt. Elke aflevering moet bijvoorbeeld goedgekeurd worden door de autoriteiten. Daarom wordt afgesloten met een zware mannenstem: “This is Lt. Sam Robinson, and I approve this story.”

‘Ear Hustle’ is gevangenis taal voor meeluisteren of afluisteren. En dat is precies hoe deze podcast voelt. Je zit aan tafel bij de drie makers. In wat voelt als een kleine cel. Intiem, soms beklemmend en altijd boeiend.

Download Ear Hustle hier via Itunes of luister hier via de officiële website.

Donald Show: Het grote complot tegen president Trump

Mijn wekelijkse update over de United States of Trump. Luister het fragment uit BNR De Wereld hier terug.

Inmiddels mag het geen lekken meer heten. Het is een stortvloed die naar buiten komt over Trump, Rusland en de crisis in het Witte Huis. Het moet bijzonder druk zijn met mannen in regenjassen in de donkere hoekjes van de parkeergarages van Washington. Tussen al die verontrustende berichten over een Witte Huis in crisis is er een zender die heel anders tegen Russiagate aankijkt: het conservatieve Fox News.  Laat dit nu net de zender zijn waar Trump-kiezers het meest naar kijken.

Bij Fox praten ze bijvoorbeeld veel liever over wat de vórige president verkeerd deed. Waarom heeft die ontslagen FBI-baas Comey geen geheime aantekeningen over Obama? En hoe betrouwbaar zijn die papieren aantekeningen over die gesprekken met Trump nu echt?  Trump die vraagt om het onderzoek te stoppen? Hij bedoelde vast heel wat anders. Eigenlijk is dit sowieso een schandaal zonder lijken, seks en spectaculaire beelden. Kortom: heel erg saai. Waar hebben we het eigenlijk over?

 

 

Volgens Fox News gaat het allemaal nergens over. Tucker Carlson bijvoorbeeld, vindt eigenlijk de openbare toiletten op het New Yorkse Penn Station een veel belangrijker onderwerp dan Trumps banden met Rusland. Waarom moet hij zich sowieso druk maken om Trump, vraagt Carlson zich af. Daar hebben we toch het congres voor, en alle media zijn ook al tegen de president. “Wie bij deze zender is tegen Trump dan?” Vraagt zijn gast nog.

 

 

Sean Hannity heeft het over de “Trump hating Washington Post”, dat alweer fout zat in de berichtgeving, en de “abusively biased, so-called news” dat erop volgde. Spoel door naar acht minuten, en je hoort dat er een groot complot gaande is om Trump af te zetten. Er zijn vijf krachten die samenwerken tegen de president, waaronder de “destroy Trump propaganda media”.

 

 

 

 

Nou heeft Hannity ergens wel een punt: de toon van met name de kabelnieuwsshows is hijgerig, en MSNBC laat zijn linkse politiek kleur duidelijk doorschijnen. (Enige vooringenomenheid is te zien als je doorspoelt naar 9 minuten) Ook wordt er inderdaad veel gelekt vanuit de ministeries en het Witte Huis. Maar er is een verschil tussen een ‘deep state complot’ en ambtenaren die misstanden boven water proberen te krijgen. Net zoals er een duidelijk verschil is tussen journalisten die hun werk proberen te doen en onvervalste stemmingmakerij.

 

Hannity heeft grote kritiek op het gebruik van anonieme bronnen. We zullen inderdaad de journalisten van de Washington Post en New York Times moeten geloven op basis van hun reputatie en professionaliteit. Helemaal zeker weet je het als nieuwsconsument nooit. Wat is de context, wat zijn de belangen van de bron? En juist de New York Times en Washington Post hebben een erg slechte reputatie onder conservatieve Amerikanen. Niet in de laatste plaats door de aanvallen van Fox News en president Trump zelf.

 

 

Maar het is dan wel heel naïef om er, zoals Hannity, vanuit te gaan dat al die ontkennende kabinetsleden en voorlichters wel de waarheid spreken, en de anonieme bronnen niet. Nixon hield ook heel lang vol dat er niets aan de hand was. Wat als Woodward en Bernstein hem hadden geloofd?

Mark Felt was de man in de regenjas in die verlaten parkeergarage die over Watergate lekte. De toenmalig onderdirecteur van de FBI is inmiddels ’s werelds bekendste anonieme bron. Zonder hem was er nooit een Watergate geweest, en was president Nixon waarschijnlijk nooit afgezet.

Het zou best kunnen dat Trumps Russiagate niet van het niveau Watergate is. Maar om dat met zekerheid te kunnen zeggen, moet het wel eerst uitgezocht worden. Voorlopig lijken de druppels van al die anonieme lekken langzaam de emmer te vullen.

 

Daily Show: Dude, the pilot was the king!

De onthulling van Koning Willem-Alexander dat hij stiekem al 21 jaar bijklust als piloot, bleef ook in Amerikaanse media niet onopgemerkt. Van de New York Times “The co-pilot has a second job: King of the Netherlands”, tot CNN “The royal treatment”, allemaal berichten ze erover. DecodeDC noemt Willem Alexander “The opposite of Donald Trump”

Maar het wordt natuurlijk pas echt serieus als je er The Daily Show mee haalt. Trevor Noah verwondert zich: “I’m sorry what? How did no one notice?” Maar goed, niemand neemt je natuurlijk ook serieus als je net uit Amsterdam komt en vertelt “Dude, the pilot was the king!”

Donald Show: Tranen, woede, en een overwinning voor Trump

Wekelijks geef ik een update over de United States of Trump, in BNR de Wereld. Luister het fragment van afgelopen donderdag hier terug.

Een grote overwinning voor Trump: het afschaffen van Obamacare is deze week een stapje dichterbij gekomen. Het Huis van Afgevaardigden stemde met een kleine meerderheid voor. Geen enkele Democraat steunde het plan. Afschaffing heeft grote gevolgen voor miljoenen Amerikanen, maar daar leken de volksvertegenwoordigers op the hill zich niet meteen heel druk om te maken.
De Democraten zwaaiden en zongen pesterig richting hun Republikeinse collega’s: “Na Na Na Na Hey Hey-ey Goodbye”. Daarmee suggererend dat de Republikeinen die voor stemden dat bij de volgende verkiezingen zouden merken. Ondertussen moesten verschillende Republikeinen toegeven dat ze het hele wetsvoorstel niet gelezen hebben. Toch stemden ze voor. Wat de exacte gevolgen van Trumps plannen zijn, weet niemand. Trumpcare is niet doorberekend door de CBO, de Amerikaanse equivalent van de Rekenkamer.

Volgende stap: de Senaat. Trump heeft 60 van de 100 stemmen nodig om zijn Trumpcare erdoor te krijgen. De Republikeinen hebben echter maar een meerderheid van 52 poppetjes in de Senaat. Dat wordt nog een flink gevecht, welke Democraat kan overgehaald worden? De leden van het Huis van Afgevaardigden lijken vooral blij dat deze hete aardappel is doorgespeeld richting de Senaat.

De Tranen van Kimmel

Veel Amerikanen maken zich grote zorgen over dit dossier. Hun gezondheid staat op het spel. Jimmy Kimmel, een van de bekendste presentatoren van de Amerikaanse late night shows, hield een bijzonder emotioneel betoog voor het behouden van toegang tot gezondheidszorg. Hij werd vorige week vader. Het geluk werd snel angst toen bleek dat zijn kind hartproblemen had. In een monoloog bedankt hij het ziekenhuis en met brekende stem vertelt hij hoe zijn kind geen kans had gehad, als hij geen miljonair was geweest en er geen Obamacare was geweest. Vader, moeder, en kind maken het overigens inmiddels goed.

Sleutel hierbij is de ‘pre-existing condition’. Als je al ziek bent, wordt een verzekering in de toekomst mogelijk veel duurder, en maak je als zieke baby dus geen kans als je ouders geen geld hebben. Kimmel vraagt Washington de politieke tweestrijd even los te laten, en te kiezen voor de gezondheid van mensen.
De oproep kreeg veel aandacht. Naar Jimmy Kimmel kijken 2 miljoen mensen, op youtube kreeg het meer dan 9 miljoen views, en op Facebook nog eens 15 miljoen.
Het Witte Huis liet weten zijn zorgen te delen. Kimmels bericht werd geretweet door Obama en Clinton. Obamacare en het vervangen daarvan, blijft ondanks deze oproep, een strijd die gestreden wordt via strikte partij lijnen. Of toch niet helemaal? Een Republikeinse senator gaat de wet langs een meetlat leggen waar Kimmel blij mee zal zijn. Hij stelt zich de vraag: “kan dit voorstel door de Jimmy Kimmel-test?”

De woede van Colbert

We blijven nog even aan de emotionele kant. Zelden zag ik op de Amerikaanse televisie een zittende president zo hard afgemaakt worden. Stephen Colberts monoloog duurt 10 minuten, en is keihard. Als een collega van Colbert door Trump ‘fake media’ wordt genoemd, en Trump stelt dat hij het programma van deze John Dickerson, genaamd Face the Nation, liever ‘Deface the nation’ noemt, gaat Colbert los. Hij sluit af met een scheldkanonnade waarnaar nu door een Amerikaanse waakhond onderzoek wordt gedaan.
Ging hij te ver? Colbert zelf vindt in ieder geval van niet.

 

Trump show: 1000 bommen & granaten, en een whiplash

Wekelijks geef ik een update over de United States of Trump, in het programma BNR De Wereld.

Luister De Donald Show hier terug.

Trump verraste deze week vriend en vijand door  in een paar dagen tijd 180 graden te draaien op een paar belangrijke dossiers. De NAVO was tijdens de campagne nog helemaal achterhaald, maar nu weer helemaal relevant. De relatie met Rusland zou fantastisch worden, maar is nu op een dieptepunt, en China.. ach dat ligt toch veel ingewikkelder dan gedacht. Anderson Cooper krijgt een whiplash van al dat gedraai van het Witte Huis.

Cooper fact checkt ook meteen maar een paar uitspraken van Trump. Dat de NAVO zijn takenpakket heeft veranderd op verzoek van Trump? Klopt niet. Noord-Korea in je eentje aanvallen, maar met de hulp van andere landen? Dan kan dus niet. Dit filmpje moet toch zelfs de fanatiekste Trump-supporter verwarren. Trump heeft op grote dossiers twee compleet verschillende visies, en er zit vaak maar een paar maanden tussen de ene uitspraak en de andere.

Soms is er een goede reden waarom Trump van mening veranderde. In een interview met de Wall Street Journal is hij verbijsterend eerlijk. Ja, Trump dacht inderdaad dat China Noord-Korea wel even in het gareel kon houden. Maar na tien minuten met Xi Jinping gesproken te hebben, ziet Trump dat het toch een stuk ingewikkelder ligt. Anderson Cooper legt het aan een panel voor, maar kan daarbij zijn eigen verbijstering moeilijk verbergen.

Het begin van die serie flip flops van trump lag natuurlijk vorige week bij die Tomahawks op die Syrische basis. Trump werd na die aanval gevraagd of Assad voor hem over een rode lijn was gegaan. Een duidelijke verwijzing naar Obama’s rode lijn natuurlijk. Trump wil in zijn antwoord vooral de overtreffende trap van Obama zijn. Mijn lijn is beter, groter, roder, zo ziet ook Trevor Noah van de Daily show.

Niemand weet natuurlijk wat Trump precies beweegt in zijn keuzes. Maar met deze draaiers van de afgelopen weken is Trumps complete buitenlandbeleid het spiegelbeeld geworden van zijn plannen tijdens de campagne. Volgens de website Axios hadden we die draai aan kunnen zien komen. Trump gaat waar het applaus is. Hij merkte dat hij meer applaus krijgt als hij een meer normale president is, die normale presidentendingen doet. Dat zou dan de transformatie van Trump de populistische kandidaat naar Trump de ‘gewone’ president zijn. Maar het blijft Trump, dit kan volgende week weer 180 graden gedraaid zijn.

Veel Amerikaanse journalisten zijn bijzonder tevreden met Trumps gedraai. Vooral het wapengekletter zorgt voor veel enthousiaste reacties. Tot het punt dat het gewoon beschamend wordt. Patriottische countryliedjes begeleiden de beelden van de Mother of all Bombs, en het citeren van Leonard Cohen bij het zien van zoveel moois. Ik maakte een overzicht van deze ‘bommenporno’, en die vindt je hier.

Trump zal blij zijn met al deze positieve recensies. Alec Baldwin kroop weer eens in de huid van Trump, en vatte de afgelopen twee weken goed samen: “What a difference 59 Tomahawks make.”