Podcast tip: stiekem meeluisteren in San Quintin State Prison

Tijdens een rondje hardlopen op vakantie in Frankrijk luisterde ik naar Ear Hustle. Het contrast kon niet groter. In de zon, met uitzicht op de zee en dolend door straatjes die ik niet kende, hoorde ik het verhaal van Tommy Shakur Ross. Een man die al dertig jaar vastzit in een cel in San Quintin. Hij groeide op in de beruchte wijk South Central in LA, en vertelt over de glamour van bendeoorlogen en de doden die hij op zijn geweten heeft.

De podcast wordt gepresenteerd en gemaakt door -en hier wordt het bijzonder-  twee gedetineerden en een docent fotografie van buiten de gevangenis. Alle aspecten van het gevangenisleven komen voorbij. Hoe je er inkomt dus, maar ook hoe lastig is om een goede celgenoot te vinden, het eten, contact met je familie, etc. Deze podcast brengt een intrigerende wereld achter slot en grendel naar iedereen buiten Sant Quintin.

De presentatoren hebben makkelijk toegang tot bijzondere verhalen. Ze zitten immers in hetzelfde schuitje als de andere bewoners in Sant Quintin. Antwan Williams is 29 en zat al 10 van zijn 15 jaar straf uit voor een gewapende overval. Earlonne Woods is 45, en zat al 19 van de 31 jaar straf uit voor poging tot een overval. En er is duidelijk chemie met Nigel Poor, de docent fotografie in de gevangenis.

De podcast is soms beklemmend. Je hoort de gevangenisgeluiden op de achtergrond. “In prison it’s never quiet.” Soms ontroerend door de heftige verhalen, maar vaak ook gewoon grappig. Woods en Williams zijn open, en de gekke kanten van het gevangenisleven worden met trucjes en grapjes mooi hoorbaar gemaakt. Elke aflevering moet bijvoorbeeld goedgekeurd worden door de autoriteiten. Daarom wordt afgesloten met een zware mannenstem: “This is Lt. Sam Robinson, and I approve this story.”

‘Ear Hustle’ is gevangenis taal voor meeluisteren of afluisteren. En dat is precies hoe deze podcast voelt. Je zit aan tafel bij de drie makers. In wat voelt als een kleine cel. Intiem, soms beklemmend en altijd boeiend.

Download Ear Hustle hier via Itunes of luister hier via de officiële website.

Advertenties

Donald Show: Het grote complot tegen president Trump

Mijn wekelijkse update over de United States of Trump. Luister het fragment uit BNR De Wereld hier terug.

Inmiddels mag het geen lekken meer heten. Het is een stortvloed die naar buiten komt over Trump, Rusland en de crisis in het Witte Huis. Het moet bijzonder druk zijn met mannen in regenjassen in de donkere hoekjes van de parkeergarages van Washington. Tussen al die verontrustende berichten over een Witte Huis in crisis is er een zender die heel anders tegen Russiagate aankijkt: het conservatieve Fox News.  Laat dit nu net de zender zijn waar Trump-kiezers het meest naar kijken.

Bij Fox praten ze bijvoorbeeld veel liever over wat de vórige president verkeerd deed. Waarom heeft die ontslagen FBI-baas Comey geen geheime aantekeningen over Obama? En hoe betrouwbaar zijn die papieren aantekeningen over die gesprekken met Trump nu echt?  Trump die vraagt om het onderzoek te stoppen? Hij bedoelde vast heel wat anders. Eigenlijk is dit sowieso een schandaal zonder lijken, seks en spectaculaire beelden. Kortom: heel erg saai. Waar hebben we het eigenlijk over?

 

 

Volgens Fox News gaat het allemaal nergens over. Tucker Carlson bijvoorbeeld, vindt eigenlijk de openbare toiletten op het New Yorkse Penn Station een veel belangrijker onderwerp dan Trumps banden met Rusland. Waarom moet hij zich sowieso druk maken om Trump, vraagt Carlson zich af. Daar hebben we toch het congres voor, en alle media zijn ook al tegen de president. “Wie bij deze zender is tegen Trump dan?” Vraagt zijn gast nog.

 

 

Sean Hannity heeft het over de “Trump hating Washington Post”, dat alweer fout zat in de berichtgeving, en de “abusively biased, so-called news” dat erop volgde. Spoel door naar acht minuten, en je hoort dat er een groot complot gaande is om Trump af te zetten. Er zijn vijf krachten die samenwerken tegen de president, waaronder de “destroy Trump propaganda media”.

 

 

 

 

Nou heeft Hannity ergens wel een punt: de toon van met name de kabelnieuwsshows is hijgerig, en MSNBC laat zijn linkse politiek kleur duidelijk doorschijnen. (Enige vooringenomenheid is te zien als je doorspoelt naar 9 minuten) Ook wordt er inderdaad veel gelekt vanuit de ministeries en het Witte Huis. Maar er is een verschil tussen een ‘deep state complot’ en ambtenaren die misstanden boven water proberen te krijgen. Net zoals er een duidelijk verschil is tussen journalisten die hun werk proberen te doen en onvervalste stemmingmakerij.

 

Hannity heeft grote kritiek op het gebruik van anonieme bronnen. We zullen inderdaad de journalisten van de Washington Post en New York Times moeten geloven op basis van hun reputatie en professionaliteit. Helemaal zeker weet je het als nieuwsconsument nooit. Wat is de context, wat zijn de belangen van de bron? En juist de New York Times en Washington Post hebben een erg slechte reputatie onder conservatieve Amerikanen. Niet in de laatste plaats door de aanvallen van Fox News en president Trump zelf.

 

 

Maar het is dan wel heel naïef om er, zoals Hannity, vanuit te gaan dat al die ontkennende kabinetsleden en voorlichters wel de waarheid spreken, en de anonieme bronnen niet. Nixon hield ook heel lang vol dat er niets aan de hand was. Wat als Woodward en Bernstein hem hadden geloofd?

Mark Felt was de man in de regenjas in die verlaten parkeergarage die over Watergate lekte. De toenmalig onderdirecteur van de FBI is inmiddels ’s werelds bekendste anonieme bron. Zonder hem was er nooit een Watergate geweest, en was president Nixon waarschijnlijk nooit afgezet.

Het zou best kunnen dat Trumps Russiagate niet van het niveau Watergate is. Maar om dat met zekerheid te kunnen zeggen, moet het wel eerst uitgezocht worden. Voorlopig lijken de druppels van al die anonieme lekken langzaam de emmer te vullen.

 

Daily Show: Dude, the pilot was the king!

De onthulling van Koning Willem-Alexander dat hij stiekem al 21 jaar bijklust als piloot, bleef ook in Amerikaanse media niet onopgemerkt. Van de New York Times “The co-pilot has a second job: King of the Netherlands”, tot CNN “The royal treatment”, allemaal berichten ze erover. DecodeDC noemt Willem Alexander “The opposite of Donald Trump”

Maar het wordt natuurlijk pas echt serieus als je er The Daily Show mee haalt. Trevor Noah verwondert zich: “I’m sorry what? How did no one notice?” Maar goed, niemand neemt je natuurlijk ook serieus als je net uit Amsterdam komt en vertelt “Dude, the pilot was the king!”

Donald Show: Tranen, woede, en een overwinning voor Trump

Wekelijks geef ik een update over de United States of Trump, in BNR de Wereld. Luister het fragment van afgelopen donderdag hier terug.

Een grote overwinning voor Trump: het afschaffen van Obamacare is deze week een stapje dichterbij gekomen. Het Huis van Afgevaardigden stemde met een kleine meerderheid voor. Geen enkele Democraat steunde het plan. Afschaffing heeft grote gevolgen voor miljoenen Amerikanen, maar daar leken de volksvertegenwoordigers op the hill zich niet meteen heel druk om te maken.
De Democraten zwaaiden en zongen pesterig richting hun Republikeinse collega’s: “Na Na Na Na Hey Hey-ey Goodbye”. Daarmee suggererend dat de Republikeinen die voor stemden dat bij de volgende verkiezingen zouden merken. Ondertussen moesten verschillende Republikeinen toegeven dat ze het hele wetsvoorstel niet gelezen hebben. Toch stemden ze voor. Wat de exacte gevolgen van Trumps plannen zijn, weet niemand. Trumpcare is niet doorberekend door de CBO, de Amerikaanse equivalent van de Rekenkamer.

Volgende stap: de Senaat. Trump heeft 60 van de 100 stemmen nodig om zijn Trumpcare erdoor te krijgen. De Republikeinen hebben echter maar een meerderheid van 52 poppetjes in de Senaat. Dat wordt nog een flink gevecht, welke Democraat kan overgehaald worden? De leden van het Huis van Afgevaardigden lijken vooral blij dat deze hete aardappel is doorgespeeld richting de Senaat.

De Tranen van Kimmel

Veel Amerikanen maken zich grote zorgen over dit dossier. Hun gezondheid staat op het spel. Jimmy Kimmel, een van de bekendste presentatoren van de Amerikaanse late night shows, hield een bijzonder emotioneel betoog voor het behouden van toegang tot gezondheidszorg. Hij werd vorige week vader. Het geluk werd snel angst toen bleek dat zijn kind hartproblemen had. In een monoloog bedankt hij het ziekenhuis en met brekende stem vertelt hij hoe zijn kind geen kans had gehad, als hij geen miljonair was geweest en er geen Obamacare was geweest. Vader, moeder, en kind maken het overigens inmiddels goed.

Sleutel hierbij is de ‘pre-existing condition’. Als je al ziek bent, wordt een verzekering in de toekomst mogelijk veel duurder, en maak je als zieke baby dus geen kans als je ouders geen geld hebben. Kimmel vraagt Washington de politieke tweestrijd even los te laten, en te kiezen voor de gezondheid van mensen.
De oproep kreeg veel aandacht. Naar Jimmy Kimmel kijken 2 miljoen mensen, op youtube kreeg het meer dan 9 miljoen views, en op Facebook nog eens 15 miljoen.
Het Witte Huis liet weten zijn zorgen te delen. Kimmels bericht werd geretweet door Obama en Clinton. Obamacare en het vervangen daarvan, blijft ondanks deze oproep, een strijd die gestreden wordt via strikte partij lijnen. Of toch niet helemaal? Een Republikeinse senator gaat de wet langs een meetlat leggen waar Kimmel blij mee zal zijn. Hij stelt zich de vraag: “kan dit voorstel door de Jimmy Kimmel-test?”

De woede van Colbert

We blijven nog even aan de emotionele kant. Zelden zag ik op de Amerikaanse televisie een zittende president zo hard afgemaakt worden. Stephen Colberts monoloog duurt 10 minuten, en is keihard. Als een collega van Colbert door Trump ‘fake media’ wordt genoemd, en Trump stelt dat hij het programma van deze John Dickerson, genaamd Face the Nation, liever ‘Deface the nation’ noemt, gaat Colbert los. Hij sluit af met een scheldkanonnade waarnaar nu door een Amerikaanse waakhond onderzoek wordt gedaan.
Ging hij te ver? Colbert zelf vindt in ieder geval van niet.

 

Trump show: 1000 bommen & granaten, en een whiplash

Wekelijks geef ik een update over de United States of Trump, in het programma BNR De Wereld.

Luister De Donald Show hier terug.

Trump verraste deze week vriend en vijand door  in een paar dagen tijd 180 graden te draaien op een paar belangrijke dossiers. De NAVO was tijdens de campagne nog helemaal achterhaald, maar nu weer helemaal relevant. De relatie met Rusland zou fantastisch worden, maar is nu op een dieptepunt, en China.. ach dat ligt toch veel ingewikkelder dan gedacht. Anderson Cooper krijgt een whiplash van al dat gedraai van het Witte Huis.

Cooper fact checkt ook meteen maar een paar uitspraken van Trump. Dat de NAVO zijn takenpakket heeft veranderd op verzoek van Trump? Klopt niet. Noord-Korea in je eentje aanvallen, maar met de hulp van andere landen? Dan kan dus niet. Dit filmpje moet toch zelfs de fanatiekste Trump-supporter verwarren. Trump heeft op grote dossiers twee compleet verschillende visies, en er zit vaak maar een paar maanden tussen de ene uitspraak en de andere.

Soms is er een goede reden waarom Trump van mening veranderde. In een interview met de Wall Street Journal is hij verbijsterend eerlijk. Ja, Trump dacht inderdaad dat China Noord-Korea wel even in het gareel kon houden. Maar na tien minuten met Xi Jinping gesproken te hebben, ziet Trump dat het toch een stuk ingewikkelder ligt. Anderson Cooper legt het aan een panel voor, maar kan daarbij zijn eigen verbijstering moeilijk verbergen.

Het begin van die serie flip flops van trump lag natuurlijk vorige week bij die Tomahawks op die Syrische basis. Trump werd na die aanval gevraagd of Assad voor hem over een rode lijn was gegaan. Een duidelijke verwijzing naar Obama’s rode lijn natuurlijk. Trump wil in zijn antwoord vooral de overtreffende trap van Obama zijn. Mijn lijn is beter, groter, roder, zo ziet ook Trevor Noah van de Daily show.

Niemand weet natuurlijk wat Trump precies beweegt in zijn keuzes. Maar met deze draaiers van de afgelopen weken is Trumps complete buitenlandbeleid het spiegelbeeld geworden van zijn plannen tijdens de campagne. Volgens de website Axios hadden we die draai aan kunnen zien komen. Trump gaat waar het applaus is. Hij merkte dat hij meer applaus krijgt als hij een meer normale president is, die normale presidentendingen doet. Dat zou dan de transformatie van Trump de populistische kandidaat naar Trump de ‘gewone’ president zijn. Maar het blijft Trump, dit kan volgende week weer 180 graden gedraaid zijn.

Veel Amerikaanse journalisten zijn bijzonder tevreden met Trumps gedraai. Vooral het wapengekletter zorgt voor veel enthousiaste reacties. Tot het punt dat het gewoon beschamend wordt. Patriottische countryliedjes begeleiden de beelden van de Mother of all Bombs, en het citeren van Leonard Cohen bij het zien van zoveel moois. Ik maakte een overzicht van deze ‘bommenporno’, en die vindt je hier.

Trump zal blij zijn met al deze positieve recensies. Alec Baldwin kroop weer eens in de huid van Trump, en vatte de afgelopen twee weken goed samen: “What a difference 59 Tomahawks make.”

Domme bommenporno

Het wapengekletter van President Trump de afgelopen weken werd door verschillende Amerikaanse media wel met heel groot enthousiasme ontvangen. De aanvallen zijn natuurlijk belangrijk nieuws. Maar in de berichtgeving ging het vooral over de getoonde spierballen, en het spektakel dat de grootste, mooiste en beste bommen ter wereld opleveren.

Fox News bijvoorbeeld. Onder de beelden van de MOAB is een patriottisch countrylied gezet. De presentatrice: “This is what freedom looks like, that’s the red, white, and blue.” Gast Geraldo Rivera: “One of my favorite things is watching bombs dropped on bad guys.”

De MOAB was vooral een PR-bom waar we met zijn allen intrappen. Officieel staat MOAB voor Massive Ordnance Air Blast. Maar het officieuze Mother Of All Bombs bleek voor media over de hele wereld onweerstaanbaar. Slim gekozen door de PR-jongens van het Amerikaanse leger.

Dit was de grootste die ze konden gooien, een groot statement. Maar uiteindelijk maakt het niet uit of je 10 kleine bommen of een heel grote bom gooit. Het gaat om wat die bom oplevert, en de strategie waarin die bom past. De Russen gaan helemaal mee in deze wedstrijd militair ver plassen. Zij hebben de FOAB, Father of all Bombs. Deze bom is vier keer groter dan de MOAB.

Een week eerder was Brian Williams van MSNBC al tot tranen geroerd door de bommen die op een luchtbasis in Syrië werden gegooid. “Die Tomahawks, daar zit zoiets moois in, ik moet daar toch echt even Leonard Cohen bij citeren.”

Bombarderen lijkt een soort overgangsritueel. Als de zoon van een jager die zijn eerste hert schiet. Als een president bommen gooit, verandert hij van een gekozen politicus in de president en commander in chief. Hij komt op het presidentiële voetstuk te staan, en wordt het symbool van de natie. In de praktijk is de bombarderende president Trump nog steeds dezelfde Trump, net zoals Obama voor de bommen en drones ook gewoon dezelfde was. Maar, zo zegt Fareed Zakaria na de Tomahawks in Syrie: “Trump is zojuist president geworden.”

FunX: Waarom Trump zich ineens met Syrië bemoeit

Bij FunX mocht ik uitleggen waarom Trump zich ineens met Syrië bemoeit, en wat de gevolgen zijn voor oa de banden met Rusland. Minister van Buitenlandse Zaken Rex Tillerson vertrekt vandaag naar Moskou, en die gaat een moeilijk gesprek tegemoet…

Luister het fragment uit de show van Morad en Shay hier terug.

JFK Magazine: over Kennedy

In mei zou John F. Kennedy 100 zijn geworden. Om dat te markeren, mocht ik samen met oa Willem Post, Maarten van Rossem en Koen Petersen wat vertellen over de mythevorming rond Kennedy en het contrast met de huidige president.

Donald Show: topweek voor Trump

 

De wekelijkse update over de United States of Trump

Dit was Trumps beste week sinds de verkiezingen.  Opperrechter Neil Gorsuch werd ondanks hevig protest van de Democraten gewoon benoemd, de verwijdering van Steve Bannon uit de veiligheidsraad leverde instemmend geknik op, en Trumps Tomahawks op Syrië zorgden zelfs voor uitermate lovende reacties vanuit het hele politieke spectrum. Nou ja, bijna het hele spectrum.

Inmiddels ben ik wel aan het gedraai van President Trump gewend geraakt. Maar het bombarderen van Syrie is een ruk van 180 graden waar ook ik duizelig van wordt. De hele campagne lang vertelde Trump dat ‘America first’ zou komen, en dat we geen militaire acties van de VS moesten verwachten als hij president zou worden. Maar Trumps oude tweets uit 2013 lijken nu wel uit een soort parallel universum. Die in beton gegoten waarheid van toen is ingeruild voor een andere, elastische realiteit van nu.

Het is de vraag wat deze eenmalige aanval de Syriërs precies gaat opleveren. Bombarderen is relatief makkelijk. De Syrische status quo doorbreken is een heel ander verhaal. Feit is dat Trump voor het eerst over bijna het hele politieke spectrum de handen op elkaar krijgt. Amerikanen houden van een president die daadkracht en spierballen toont. Fareed Zakaria ziet dit als het moment dat Trump president werd. Het maakt Trump in ieder geval meer een ‘gewone’ president. Sinds Carter bombardeerden alle presidenten een land in het Midden-Oosten. Trump plaatst zichzelf binnen honderd dagen bij dit rijtje.

Het is interessant om te zien wat de harde kern van de Trump-aanhang hiervan vindt. Rechtse opiniemakers zijn minder blij. Trump beloofde alleen te handelen in het belang van de VS. Wat heeft Amerika hier precies aan? En als mensen als John McCain en zelfs Hillary Clinton dit een goed idee vinden, dan moet het toch wel een enorme fout zijn? Trump is niet de trekpop van Poetin, maar van de neocons!

 

Verschuivingen van de macht

Ook in het Witte Huis lijkt Trump een draai te hebben gemaakt. Steve Bannon is uit de nationale veiligheidsraad gehaald. Bannon is een van de belangrijkste Trump-fluisteraars, en de huisideoloog van Trump. Het is onduidelijk hoever Bannon naar achteren wordt geschoven. Hij houdt dezelfde security clearance, en kan nog steeds zo het oval office binnenlopen. Maar Trumps acties in Syrië suggereren wel dat er voorlopig een andere wind in het Witte Huis waait. De gevestigde orde in Washington ziet het tevreden aan. De radicaal anders denkende Bannon is daar niet populair.

Het lijkt erop dat Bannon in de problemen is gekomen door een grote ruzie met Jared Kushner, Trumps schoonzoon en andere adviseur. Bannon zou hebben gedreigd om helemaal op te stappen, maar een belangrijke conservatieve geldschieter zou hem overgehaald hebben te blijven.

Nu is het afwachten. Vindt Bannon een nieuwe plek in de entourage, of heeft hij zijn langste tijd gehad? Zelf slaat Bannon dreigende taal uit. Hij gaat nergens heen. Voor wat het waard is: op de foto’s van de meetings voor het Syrie-bombardement zit Bannon in de hoek bij de deur. Jared Kushner zit centraal aan de tafel.

De schoonzoon van Trump wordt steeds belangrijker in het Witte Huis. Trump vertrouwt hem, en dat weegt zwaarder dan het gebrek aan ervaring van deze vastgoedbons uit New York. Kushner is een soort manusje van alles op het hoogste niveau geworden. Hij bereidt het bezoek van de Chinese Xi Jinping voor, maar moet ook werken aan vrede in het Midden-Oosten, het stoppen van de drugs epidemie op het platteland en de complete herstructurering van de overheid. Dat laatste valt onder ‘The Office of American Innovation’. Of zoals Steven Colbert het noemt: ‘The Bureau of Obvious Nepotism.’

Dat zijn wel heel veel klusjes vinden ze bij de Daily Show. “En dan klaag jij al als je schoonvader je vraagt om de wifi in te stellen!” Volgens het grote bord van Trevor Noah is Jared Kushner dan ook het meest invloedrijk in het Witte Huis op dit moment. Hij is de echte president. Sneu voor Steve Bannon: die stond de vorige keer nog bovenaan, maar die is gezakt naar plek 4. Dat is nog altijd 3 plekken boven president Trump.