cnn

Domme bommenporno

Het wapengekletter van President Trump de afgelopen weken werd door verschillende Amerikaanse media wel met heel groot enthousiasme ontvangen. De aanvallen zijn natuurlijk belangrijk nieuws. Maar in de berichtgeving ging het vooral over de getoonde spierballen, en het spektakel dat de grootste, mooiste en beste bommen ter wereld opleveren.

Fox News bijvoorbeeld. Onder de beelden van de MOAB is een patriottisch countrylied gezet. De presentatrice: “This is what freedom looks like, that’s the red, white, and blue.” Gast Geraldo Rivera: “One of my favorite things is watching bombs dropped on bad guys.”

De MOAB was vooral een PR-bom waar we met zijn allen intrappen. Officieel staat MOAB voor Massive Ordnance Air Blast. Maar het officieuze Mother Of All Bombs bleek voor media over de hele wereld onweerstaanbaar. Slim gekozen door de PR-jongens van het Amerikaanse leger.

Dit was de grootste die ze konden gooien, een groot statement. Maar uiteindelijk maakt het niet uit of je 10 kleine bommen of een heel grote bom gooit. Het gaat om wat die bom oplevert, en de strategie waarin die bom past. De Russen gaan helemaal mee in deze wedstrijd militair ver plassen. Zij hebben de FOAB, Father of all Bombs. Deze bom is vier keer groter dan de MOAB.

Een week eerder was Brian Williams van MSNBC al tot tranen geroerd door de bommen die op een luchtbasis in Syrië werden gegooid. “Die Tomahawks, daar zit zoiets moois in, ik moet daar toch echt even Leonard Cohen bij citeren.”

Bombarderen lijkt een soort overgangsritueel. Als de zoon van een jager die zijn eerste hert schiet. Als een president bommen gooit, verandert hij van een gekozen politicus in de president en commander in chief. Hij komt op het presidentiële voetstuk te staan, en wordt het symbool van de natie. In de praktijk is de bombarderende president Trump nog steeds dezelfde Trump, net zoals Obama voor de bommen en drones ook gewoon dezelfde was. Maar, zo zegt Fareed Zakaria na de Tomahawks in Syrie: “Trump is zojuist president geworden.”

Media vechten terug tegen Trump

Trumps Witte Huis brengt deze week de strijd met de media naar een nieuw niveau. Verschillende media mogen niet bij een informele briefing in het Witte Huis zijn, tijdens CPAC (een conferentie voor conservatieven) valt hij de journalistiek weer eens aan, en hij zegt af voor het traditionele correspondents dinner. Maar de media vinden langzaam een manier om met Trump om te gaan. En dat Correspondents’ dinner? Het is wel eens gezond om dat feestje een jaar over te slaan.

Het begon wat moeizaam, maar journalisten vinden hun manier om om te gaan met Trump. Er is zelfs hier en daar wat saamhorigheid te bespeuren. Fox News bijvoorbeeld, komt op voor concurrenten CNN, New York Times en Politico. Opvallend, en al de tweede keer dat dit gebeurt. Fox is, als rechtse zender, meestal aan de kant van de Republikeinen te vinden. Maar nu neemt de zender het op voor linksere collega’s, en gaat recht in tegen Trump.

Verschillende media besloten de ‘invitation only’ briefing te boycotten, waaronder ook persbureau Bloomberg. Hoofdredacteur Micklethwait meldt dat Bloomberg ook bij toekomstige exclusieve briefings niet aanwezig zal zijn. Een solidariteit die tot nu toe weinig te zien was bij de media.

Verschillende journalisten vinden een steeds duidelijkere toon en manier om met Trump om te gaan. De vragen op de persconferenties zijn directer, en onwaarheden worden vaker direct benoemd. Het duidelijkste voorbeeld hiervan kwam van Peter Alexander, die Trump nadrukkelijk vroeg hoe het publiek hem nog moet vertrouwen als hij liegt over de grootte van zijn overwinning. Trump heeft geen antwoord, en stamelt wat over informatie die er “gewoon was”.

 

Op CNN kijken ze ook naar zichzelf, en zijn ze strijdvaardig. “We shouldn’t whine, we should work harder.”

En kijk ook naar dit krachtige pleidooi op ABC: “A free press isn’t the enemy of America, its a big part of what makes America great.”

Trump gaf dit weekend aan niet naar het White House Correspondents’ diner te komen. Dat is jammer voor de grappen, maar ook prima. In de laatste jaren werd dat diner een soort Oscar-avond voor de journalistiek. Zonder prijzen, maar met rode lopers, feestjes en veel gesmoezel en borstklopperij van journalisten, lobbyisten en voorlichters. Deze president kiest voor een andere lijn. Dat is misschien niet altijd even leuk, maar een beetje afstand tussen de radertjes van de journalistieke baantjescarrousel van Washington is helemaal niet verkeerd.

Mogelijk is ons ook iets bespaard gebleven. Trump is een man met weinig gevoel voor humor, en een matig gevoel voor timing. Kijk hoe deze roast van Hillary Clinton helemaal verkeerd valt. (en let ook op de man rechts van Trump als hij over corruptie begint).

(en voor de liefhebber: klik op de video en bekijk het stuk hiervoor via youtube. Dan zie je dat Trump eerder in zijn speech de lachers regelmatig wél op zijn hand had)