democraten

Election Express: Trump en de verdeelde Staten van Amerika

“Het goede nieuws is dat Trump nu naar Washington verhuist!” New Yorkse humor, op straat vlakbij de Trump Tower. Daar vechten journalisten, toeristen en demonstranten om een beetje ruimte op de stoep. “This is not my President” wordt gescandeerd. Er wordt zelfs een Amerikaanse vlag verbrand. Maar New York is niet Amerika. Het land is op veel manieren verdeeld, en ook tussen stad en platteland loopt een scheidslijn.

Reizend van Los Angeles naar Orlando, dwars door de zuidelijke staten, was het verschil steeds duidelijk te zien aan de yard signs. Die bordjes voor in de tuin met de naam van de kandidaat erop. In de steden zagen we Clinton. Buiten de steden was de steun overweldigend voor Trump. In Texas, Louisiana, Mississippi, in al die dorpen en bij al die boerderijen waren de borden voor Trump.

Daar tussen de eindeloze grasvelden, de verlaten landweggetjes en de oude katoenplantages zijn ze opgetogen, en zijn de verwachtingen voor de nieuwe president hoog. Waar Obama acht jaar geleden de hope and change kandidaat voor links Amerika was, is Trump dat nu voor het meer conservatieve, rechtse Amerika. Trump moet Washington opschudden, en alles terugdraaien wat Obama heeft ingezet.

Obama is in deze streken ongelooflijk impopulair. Want onder zijn presidentschap is Amerika afgegleden, is de heersende mening. Het vreselijke Obamacare verplicht werknemers en werkgevers tot veel te dure verzekeringen, de banen verdwijnen naar het buitenland en hij wil Amerikanen hun wapens afpakken, zodat ze makkelijker onder de duim te houden zijn.

Dit is Trump country. De kiezers hier zijn vaker ouder, vaker witter en vaker ontevreden over hoe het met het land gaat. Ze kijken argwanend naar die cappuccino drinkende New Yorkers. Waarom 4 dollar uitgeven voor Starbucks-koffie als je ook ouderwets eerlijke filterkoffie voor minder dan de helft kan krijgen? En wat een gedoe met die dure hybride Priussen. Een heerlijk ronkende American made pickup-truck werkt toch net zo goed.

Paul Krugman schreef na de uitslag dat hij zijn landgenoten niet meer kende. “Deze mensen willen een ander Amerika dan wij willen.” Daar heeft hij gelijk in. Krugman staat als columnist voor de New York Times heel ver af van de gemiddelde Texaan. En die Texaan voelt weerzin als hij aan die linkse, feiten verdraaiende krant denkt. Die Texaan voelt zich net zo onbegrepen als Krugman.

Dit is maar een voorbeeld van een van de vele manieren waarop de Verenigde Staten op dit moment vreselijk verdeeld zijn. Het is nu aan President-elect Donald Trump om dat hele land toch achter zich te krijgen. Dat wordt een moeilijke balanceer act. Hij moet zijn eigen kiezers tevreden houden. Die willen dat Obamacare meteen gestopt wordt, dat er een muur bij de Mexicaanse grens komt, en dat Hillary Clinton in de cel belandt. En dat willen ze allemaal op dag 1.

Dat is nu precies wat de andere helft van het land niet wil. Het was een vreselijk harde campagne. De verhoudingen tussen Republikeinen en Democraten zijn nog verder op scherp gezet. De teleurstelling bij Democraten is enorm. Trump moet de komende maanden toewerken naar een positie van samenbrengen in plaats van verdelen. Hij moet een president worden voor die boze blanke man met zijn filterkoffie, maar ook voor die cappuccino-drinkende millennial in de stad. Die kant heeft Trump nog niet eerder laten zien.

Election Express: Trumps Mexicaanse muur? Die staat er al!

 


Het is druk in de Walmart van Douglas. Oma’s en moeders met kinderen. De voertaal is Spaans. De bordjes in de winkel zijn tweetalig: er is een speedy checkout, maar ook een caja rapida. Ze verkopen bijna net zoveel Mexicaanse biermerken als Amerikaanse. En ze hebben echte pinatas.

Direct achter de Walmart is het nog drukker. Een rij van auto’s en mensen voor de smalle grensovergang naar Mexico. Aan weerszijden van de hokjes een groot dubbel hek. Het eerste hek is zo’n vier meter hoog en van gaas. Het wordt overschaduwd door een nog hoger roestkleurig metalen hek er meteen achter. De inwoners van het Amerikaanse Douglas kunnen vanuit hun tuinen nog net de Mexicaanse vlag zien wapperen. Maar erheen lopen, kan niet. Het grensdorp is hermetisch afgesloten.

Een van Trumps grootste verkiezingsbeloften is een muur. Maar langs zo’n 900 kilometer van de Mexicaans-Amerikaanse grens staat al jaren precies zo’n muur. Nou ja, ze noemen het hier liever een hek. Dat klinkt vriendelijker. Hek of muur, Trump vindt dat de afscheiding hoger moet. Daarnaast wil hij de gaten in de grens opvullen met nog meer muur. Want nu kunnen illegalen en smokkelaars nog gewoon een stuk omrijden.

Voor Trumps muurplannen zijn felle voor –en tegenstanders. En tussen die twee kampen loopt ook een duidelijk scheiding: Democraten zijn tegen en Republikeinen zijn voor. De Latino’s in de grensregio keren zich logischerwijs tegen de muur. De El Paso Times meldt een duidelijke toename in early voting in de counties aan de grens. Volgens peilingen zouden dat vooral stemmen voor Clinton en tegen Trump zijn. In sommige counties gingen de eerste dagen 80 tot 120% meer mensen vroeg stemmen dan in 2012.

Dit zouden voornamelijk Latino-kiezers zijn. Op een lokale radiozender worden ze opgeroepen massaal te gaan stemmen. “Hij wil een muur. Maar als wij samenwerken, zijn wij een muur van 10 miljoen mensen. Een muur om het presidentschap.”

Het belangrijkste argument voor de muur, is veiligheid. Er komt drugs binnen via Mexico, volgens Trump in grote hoeveelheden. Ook zouden er volgens Trump IS-strijders via Mexico het land binnenkomen. Alexis, jaar of dertig, opgegroeid in Douglas, voelt zich meer op zijn gemak in zijn stadje sinds de muur er is. Dat het hek bij sommige mensen door de achtertuin gaat, vindt hij geen probleem. “Mooi is anders, maar ach, je went eraan. We hebben minder criminaliteit nu. Veiligheid staat voorop.”

Mike is een Vietnam-veteraan. Hij reist al drie jaar met een minicaravan “a rolling kingsize matrass” van camping naar camping. Met zijn grijze haar, baard, en een net iets te ver open geknoopt Hawaii shirt ziet hij eruit als een overjarige hippie. En dat is hij eigenlijk ook. Hij verkocht zijn huis voor een vrijer leven, maar kan door zijn kleine pensioentje ook niet meer terug naar een vast huis. Hij zit nu vast in zijn zelfgekozen vrijheid.

Al dat gepraat over hekken en muren snapt hij niet. Amerika heeft volgens hem zelf deze situatie met 11 miljoen illegale immigranten gecreëerd. Boeren, rijken, de horeca: niemand stelt vragen als een illegaal aanklopt voor goedkope klusjes. Amerika is verslaafd aan deze slecht betaalde krachten. “Wie gaat die huizen schoonmaken als die kamermeisjes en schoonmaaksters allemaal terug moeten?” Volgens Mike gaan Trump en Clinton dat probleem beiden niet oplossen. Als Bernie Sanders nou nog mee had gedaan…

“We hebben dringend meer muur nodig, hier in the United States of Mexico. En Trump gaat die muur leveren!” Tom en Brenda zijn overtuigd Republikein. Ze ontvluchten de kou van Iowa om de zon van het zuiden op te zoeken. Ze hebben Amerika zien afglijden de afgelopen 8 jaar, en moeten er niet aan denken dat er nog vier jaar een Democraat in het Witte Huis zit.

De muur en immigratie zijn belangrijke punten voor Brenda. “In Iowa hoefde de deur niet op slot, lieten we de sleutels in de auto zitten. De laatste jaren voel ik me steeds minder veilig.” Ze maken zich zorgen om de fabrieken die naar Mexico vertrekken en de immigranten die ze ervoor terugkrijgen. “Ze pikken Amerikaanse banen in.” Zij zien het liefst de grenzen dicht, en het vrijhandelsakkoord NAFTA van tafel. Dat verdrag zorgt ervoor dat Amerikaanse bedrijven naar Mexico vertrekken. Bedankt Bill Clinton, daar heeft Amerika nog steeds last van. “NAFTA? Because we have ta!”

Maar Douglas profiteert ook van de Mexicaanse buren. “Al die Mexicanen doen tenminste nog inkopen bij de Walmart. Van Amerikanen moet de middenstand het op dit moment niet hebben.” Van Roy mag het allemaal wel wat minder streng. Hij runt een camping/schietbaan niet ver van de grens. Volgens hem is de stroom illegalen al jaren geleden opgedroogd. Economisch gaat het nog steeds niet goed in dit gebied. Dus is het voor veel Mexicanen beter om weg te blijven, of zelfs weer terug te keren naar Mexico. Acht jaar geleden werden er nog vijftig illegalen van zijn oprit geplukt. Maar de laatste jaren is dat niet meer voorgekomen.

Tom uit Iowa denkt dat president Trump uiteindelijk niet een fysieke muur zal bouwen. Er moet een elektronische muur komen, met drones, detectors en camera’s. Dan is zo’n dure fysieke muur helemaal niet nodig. Mike gelooft het allemaal wel. “Bij deze natuurcamping staat een waarschuwingsbord ‘pas op voor illegale immigranten.’ Wat moet ik daar nou mee? De controles, de drones, de helikopters, het is allemaal voor de bühne.”


In het radioprogramma Good Morning New Mexico gaan de twee conservatieve hosts los op Hillary Clinton. Ze negeert het grensprobleem, en Amerika gaat down the drain. “We are the greatest country on earth. Daarom willen mensen hierheen komen. Maar daarvoor hebben we nu een leider nodig die de muur bouwt die Amerika nodig heeft.”

De hoofdstraat van Douglas is ondertussen verlaten. Het is een doodlopende weg geworden; als je hem helemaal uitrijdt, stuit je op de grens. Winkels lijken al jaren gesloten, ramen zijn dichtgespijkerd. Er zijn geen klanten voor de overgebleven dollarshops. Geen Amerikanen, en geen Mexicanen.

Election Express: Achter de schermen bij de Democraten

Er zit best wat symboliek achter dat moment daar op de Hoover Dam. Een grote bus met de gezichten van Hillary Clinton en Tim Kaine erop rijdt voorzichtig tussen de toeristen door. “Forward Together” staat met grote letters op de zijkant. En net als de campagne gaat het forward. In een slakkengang, maar voorlopig niet te stoppen.

Het doel is de parkeerplaats waar wij ook onze Election Express geparkeerd hebben. Eerlijk is eerlijk, die van Clinton is groter. Of eigenlijk: die van de Democratische Partij. Want dit is een van de twee bussen waarmee de partij mensen overhaalt te gaan stemmen. “En als ze dan gaan stemmen, natuurlijk het liefst op ons.” Aan het woord is Rachel Velasquez. Ze maakt video’s voor Democrats.org, de website van de Democraten, en reist mee met de bus.


Ze heeft een Nederlandse connectie: haar vriend komt uit Dokkum. Ze vindt Friesland “beautiful”, en dus heeft ze wel even tijd voor twee journalisten uit Nederland. Of we de bus niet van binnen willen zien? Voorin tikt iemand driftig op een laptop. “Hi guys, make yourself at home.” Overal liggen buttons, badges en posters van de Democratische campagne. “Ja, het is een beetje rommelig, we leven al even in deze bus.”

Achterin een complete opnamestudio. “Hier heeft Justin Bieber nog nummers opgenomen, so I’ve been told.” Deze bus doet de westkust, Bill Clinton gaf deze week het startschot voor de bus van de oostkust. Naast kiezers overtuigen, gaan ze ook langs bij lokale campagneteams om te helpen bij problemen, en te motiveren tijdens de zware laatste loodjes.

Trump krijgt niet of nauwelijks dit soort steun van de Republikeinen. Rachel hoopt dan ook dat hun inspanning net het laatste zetje aan Clinton zal geven. De belangrijke toss-up states krijgen extra aandacht. Maar dat aantal op de route wordt steeds groter. De peilingen geven Clinton op dit moment een goede kans in Nevada, Arizona en sinds deze week zelfs Texas.

De Democraten willen een zo ruim mogelijke overwinning. Clinton heeft een duidelijk mandaat nodig, zeker als Trump de uitslag niet direct erkent. En dan zijn er nog de ‘down the ballot’ keuzes. De Democraten die een plek in het Congress proberen binnen te halen. Genoeg werk dus. Die bus moet weer verder. Langzaam, maar forward.

 

Hillary & Donald Show: Amerika’s gevaarlijkste politieke medewerker versus een verborgen boodschap

Wekelijks duik ik in het geweld van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, voor het programma BNR De Wereld. Luister het hele item hier terug.

Deze week haalden zowel Trump als Clinton de media in huis. Maar ze deden dat wel beiden op geheel eigen wijze, en met verschillende belangen.

Jarenlang zette hij de verhoudingen in Washington op scherp met complottheorieën, controverse en ook journalistiek graafwerk. Hij maakte carrière bij Goldman Sachs, loopt nog steeds binnen door royalty’s van comedyserie Seinfeld, en wordt door persbureau Bloomberg “The Most Dangerous Political Operative in America” genoemd. Die man is de nieuwe campagnechef van Donald Trump.

Trump en Steve Bannon passen prima bij elkaar. Trump gebruikt de media als versterker. Hij roept zijn boodschap in de trechter en hij weet dat hij zijn woorden in no time overal terug zal horen echoën. Bannon deed met zijn website Breitbart.com eigenlijk ongeveer hetzelfde. Breitbart is een van de meer radicale anti-establishment websites, denk teaparty-hoek. Bannon zocht met Breitbart de grenzen op, is nooit politiek correct en houdt van complottheorieën.

 

Ja, Trump zei deze week dat hij spijt heeft van sommige uitspraken, maar het aanstellen van Bannon laat zien dat hij toch zijn oude koers blijft varen. Sterker nog, met Bannon lijkt een hard slotoffensief verzekerd. Bannon zou er in theorie wel voor kunnen zorgen dat de aanvallen strategischer geplaatst worden. Smart bombs in plaats van Trumps bommentapijt dus. In theorie, want de eerste succesvolle Trump-fluisteraar moet nog ontdekt worden.

Ondertussen is er ook volop speculatie of het binnenhalen van Bannon een ander doel heeft. Deze week werd namelijk ook bekend dat een andere grote medianaam Trump adviseert: Roger Ailes. De grote baas van Fox, die het veld moest ruimen vanwege een seksschandaal. Hij zal onder meer Trump gaan trainen voor de debatten. Verschillende media vragen zich af of Trump met het aantrekken van deze twee mediamannen al over de verkiezingen van november heen kijkt. Al langer gaan geruchten dat Trump, als hij verliest, een Trump News Channel op wil zetten.

Clinton laat ondertussen al maanden Trump zijn gang gaan, en probeert zelf zoveel mogelijk risico’s te vermijden. Daarom geeft ze nog steeds zelden interviews. Om toch haar verhaal gecontroleerd naar buiten te krijgen, haalde zij net als Trump de media een beetje binnen. Ze huurde een bedrijf in dat podcasts voor haar maakt.

Aflevering 1 is een interview met Clinton zelf, en meteen wordt duidelijk wat wel en wat niet werkt. Het is een informeel en gezellig interview, zonder scherpe randjes. De vragen zijn persoonlijk, niet gericht op geheime e-mails of beleid. Clinton krijgt alle kans om die warme, vriendelijke kant te laten horen die er in gewone interviews zelden uitkomt. Op dat punt werkt dit concept dus.

De podcast is slim gemaakt. Luister bijvoorbeeld naar het begin waarin grappend aan Clinton wordt gevraagd hoe ze genoemd wil worden. Alles mag, zelfs “hey you.” De toon is gezet, en de warme intromuziek begint te lopen. Daarna krijgt Clinton de vraag of ze dit interview echt wel aandurft. Alsof ze een groot risico loopt door zich te laten ondervragen door de mans wiens loonstrookje ze zelf ondertekent.

 

Let ook op hoe de interviewer, eigenaar van een zeer succesvol mediabedrijf dat ook de podcasts voor de New York Times verzorgt, zichzelf neerzet als een kleine ondernemer die ineens deze onverwachte kans krijgt. (hij is er zelf nog wat zenuwachtig van) Het is best leuk om naar te luisteren, maar er is weinig spontaans aan. Het is gewoon reclame, of branded content, verkleedt als journalistiek product. Het geeft Clinton een podium om naar buiten te treden zonder dat ze risico’s loopt op moeilijke vragen.

Waar Trump de media nodig heeft, omdat hij niet het campagne apparaat heeft om zelf mensen te bereiken, kiest Clinton er dus juist voor om een mediabedrijf in haar enorme campagne apparaat op te nemen. Trump neemt  bewust risico’s, Clinton perkt ze juist in. Politico beschrijft Clintons strategie misschien wel het beste: “Clinton heeft weer een manier gevonden om de echte journalisten te ontlopen.”

Er zijn overigens genoeg onafhankelijke, erg goede podcasts over de presidentsverkiezingen, zowel uit de VS als van eigen bodem. Voor een overzicht van mijn persoonlijke favorieten, kijk hier.

Dit blog-bericht verscheen eerder op BNR.nl

 

 

 

Hillary & Donald Show: Clinton niet meer in te halen

Elke week duikt Amerika-watcher Jan Postma in het Amerikaanse verkiezingsgeweld. Deze week drie punten om op te letten bij de Democraten.

 Luister De Hillary & Donald show hier terug.

1. Clinton is eigenlijk niet meer te achterhalen.

AP rekende door hoe Clinton en Sanders er nu voor staan qua gedelegeerden. Conclusie: Hillary Clinton kan nu alle staten verliezen en toch nog uiteindelijk winnen. Sanders moet inmiddels gemiddeld 73 procent van de stemmen halen in de volgende primaries. In de peilingen staat Clinton vrijwel overal bovenaan, dus die 73% lijkt buiten bereik voor Sanders. Volgens AP wordt 7 juni de datum dat Clinton definitief niet meer te achterhalen is. De dag waarin onder meer Californië naar de stembus gaat.

De afgelopen weken ontstond er in Amerikaanse media het beeld dat Sanders het momentum te pakken had. Maar terwijl Sanders de headline domineerde, pakte Clinton wel gewoon de gedelegeerden. Sanders won voor New York dan wel zeven staten, maar in al die staten samen wonen maar zo’n twintig miljoen mensen. Evenveel als Florida, een staat die Clinton met overmacht won. Als je de super delegates meetelt is Hillary’s voorsprong nog groter. het team van Sanders hoopt dat ze wat van die partijprominenten naar hun kant over kunnen laten lopen. Maar er moet nog heel wat gebeuren voordat die gedelegeerden overlopen. Denk aan belastende emails van Clintons server, of een ander klassiek Clinton-schandaal.

2. Sanders gaat toch door, daar wordt de Democratische partij zenuwachtig van.

Sanders gaat sowieso tot de conventie door. Zijn doel is om Clinton verder naar links te trekken. En ach, hij houdt het sowieso al veel langer vol dan verwacht. De zalen lopen nog steeds vol voor hem, dus waarom zou hij eigenlijk stoppen.

Maar zolang Sanders en Clinton elkaar aan blijven vallen, is dat ook een risico voor de partij. Wat als de verhoudingen zo verzuren als in 2008, toen teleurgestelde Clinton-supporters na een harde strijd geen trek meer in Obama hadden. Howard Dean, oud partijvoorzitter, roept Sanders dan ook op om in te binden.

 

3-Clintons grootste probleem blijft Clintons grootste probleem.

Mensen worden maar niet echt enthousiast van haar. Clintons bijeenkomsten zijn mat, haar supporters eerder gelaten dan overtuigd. Clinton is de kandidaat van de ratio, terwijl Sanders de kandidaat van het hart is. Grootste verwijt aan Clinton is dat ze niet oprecht is, teveel een beroepspolitica. Het satirische Saturday Night Live speelt daar op in.  “I cannot wait to be your next president. If I’m elected, of course — not getting ahead of myself … in public. In private I’ve been president for 15 years.” (Let ook op de briljante Larry David als Bernie Sanders)

The Hillary & Donald Show is elke week te beluisteren om 1525 uur in BNR De Wereld

 

BNR Roelof Hemmen: Hillary met vlag en wimpel

Roelof HemmenHet eerste debat voor de Democratische presidentskandidaten is vooral een tweestrijd tussen Clinton en haar belangrijkste tegenstander Bernie Sanders. Clinton komt geen moment echt in de problemen en doorbreekt op overtuigende wijze de negatieve stroom berichten die haar campagne al zolang teistert. Daarmee maakt ze het voor Joe Biden wel erg moeilijk om nog in de race te stappen.

Opvallendste moment van dit debat is het cadeautje dat Sanders aan Clinton geeft. Het weerhoudt Clinton er niet van Sanders aan te vallen op zijn stemgedrag rond wapenwetgeving. Chaffee, Webb en O’Malley kunnen geen potten breken.

Mijn analyse van het debat, in de studio bij Roelof Hemmen kun je hier terugluisteren.