donald trump

Het is Donalds show in het Trump Hotel

In het hoekje, achter de afzetting, speelt een meisje zenuwachtig met haar telefoon. Ze draagt een blauw-rode legging met daarop in grote witte letters: Trump, MAKE AMERICA GREAT AGAIN. Op haar schouders twee tattoos. Op links: Modesty. Op rechts: Patriotism. Om haar heen opgewonden volwassenen die zich gedragen als tieners wachtend op hun idool. Telefoons in de aanslag. Straks komt hij.

President Trump gaat niet graag uit eten in restaurants in Washington DC. Daarin is hij heel anders dan de Obama’s. Als hij al buiten de deur eet, kiest hij voor zijn eigen Trump International Hotel aan Pennsylvania Avenue. Het kan zijn dat hij daar de goed doorbakken biefstuk met ketchup en cola het lekkerst vindt.  Trump houdt het liefst vast aan dingen die hij kent. Maar grote kans dat het vooral komt doordat de president geen zin heeft in de inwoners van Washington. Trump en Washington hebben een haat-haat-verhouding, van liefde is hier geen sprake.

Tijdens de campagne was Trump uiterst kritisch over de hoofdstad die volgens hem een moeras is, vergeven van corruptie en vriendjespolitiek. (en wat betreft de vriendjespolitiek heeft hij daar gelijk in) En het is wederzijds: Washington mag Trump ook niet. Ruim 90% van de Washingtonians stemde op Hillary Clinton.

Trumpisten hebben het hier dan ook niet makkelijk. Afgelopen week werd woordvoerder Sarah Huckabee Sanders gevraagd een restaurant te verlaten omdat de eigenaar haar niet wilde bedienen. Minister Kirstjen Nielsen moest een etentje in een Mexicaans restaurant afbreken omdat ze werd uitgejouwd door demonstranten. En ook Stephen Miller, een van de architecten van Trumps strenge immigratiebeleid, kreeg met joelende demonstranten te maken toen hij bij een Mexicaan ging eten. (Het blijft een vraag waarom deze twee gezichten van Trumps strenge immigratiebeleid juist in een week vol verontwaardiging over het scheiden van kinderen van hun ouders kozen voor een Mexicaans restaurant, maar goed.)

Het Trump hotel is in deze vijandige stad een veilige plek, een safehaven voor de president en zijn aanhang. Hier eten en logeren regelmatig zijn ministers, stafleden en familieleden. En de bezoekers weten dat. In de lobby zoeken Trump-kiezers met MAGA-petjes een selfie met Don jr., Ivanka of Eric Trump. Maar de hoofdprijs is natuurlijk een foto met de Donald zelf.

Als de president dan de trap afkomt gaan de telefoons de lucht in en klinkt gejoel. Trump geniet er duidelijk van. Hij zwaait, houdt zijn vuist in de lucht als een bokser die net gewonnen heeft. Hij klapt in zijn handen om zijn supporters verder op te jutten. Het is een energieke show van een paar minuten. “No more missiles, no more missiles”, roept hij terwijl hij handen schudt, schijnbaar verwijzend naar zijn gesprek me Kim Jong Un van eerder die week. Hij wijst naar mensen die naar hem roepen en loopt weer door. “Thank you everybody.” Melania kijkt op een afstandje geduldig toe.

Als de president buiten het beeld van de iphone-camera’s is, volgt een tweede ontlading bij de supporters. “I held his hand!” “Oh my god, oh my god!” “That was awesome!” De president is weg, en de show in het Trump Hotel is voorbij. De achterban mocht de president toejuichen in het Trump-bastion middenin de stad. Het is onduidelijk wie er het meest van heeft genoten, de Trump-supporters, of de president.

 

Advertenties

Nu overal verkrijgbaar: De Trump-Fluisteraars

 

Eind januari, een jaar na Trumps inauguratie, verscheen mijn boek De Trump-Fluisteraars. Verkrijgbaar in de boekwinkel en online. Ook beschikbaar als E-Book!

In De Trump-fluisteraars, portretteert journalist en Amerikawatcher Jan Postma de kopstukken uit de selecte groep mensen met direct toegang tot de oval office. Wie zijn het, wat zijn hun belangen en met wat voor paleisintriges winnen ze het vertrouwen van de president?

Elke president luistert naar zijn vertrouwelingen, maar Donald Trump, zonder politieke ervaring en duidelijke doctrine, is er meer dan ooit afhankelijk van. Binnen de chaos en achterdocht van zijn Witte Huis is er een kleine groep mensen die Trump vertrouwt. Naar hen gaat hij voor advies en steun. Er is al vaak gezegd dat Trump zich het meest laat beïnvloeden door de persoon die hij het laatst spreekt. Dat zijn de Trump-fluisteraars. Wie zijn deze steeds weer wisselende groep mensen? Jan Postma brengt de steeds verschuivende machtsverhoudingen in het Witte Huis in kaart, om zo antwoord te kunnen geven op de vraag: wie is de belangrijkste Trump-fluisteraar, en wie is echt de baas in het Witte Huis?

Bestellen kan ondermeer hier, of hier. 

FD: Trump-fluisteraar John Kelly

Twee volle pagina’s over De Trump-fluisteraars in het Financieele Dagblad vandaag! Over de rol van stafchef John F. Kelly als crisismanager, poortwachter en schoonmaker in het Witte Huis.

Lees het hele artikel hier in het FD.

 

Lees het hele artikel hier in het FD.

Wat ziet Donald Trump op Twitter?

Trump kent geen mate op Twitter. Of het nu The New York Times, Saturday Night Live of China is: via tweets krijgen ze ervan langs. Soms lijkt Trump in een ander universum te leven. Een waar elk zweempje van kritiek meteen afgeslagen moet worden. Waar Trumps wereldbeeld precies door wordt bepaald is moeilijk in kaart te brengen. Maar zijn timeline geeft een indicatie.

Ik heb alle twitter accounts die Trump volgt in een lijst gezet zodat je precies kan zien wat Donald Trump ziet als hij zijn Twitter opent. Trump volgt maar 41 accounts. Ze zijn in grote lijnen onder te verdelen in drie groepen.

  1. Familie: Pa Trump volgt zijn vrouw Melania, zijn kinderen Ivanka, Donald Junior, Tiffany, Eric en een paar andere familieleden.
  2. Het merk Trump: Voornamelijk hotels en Golfresorts. Trump Las Vegas Hotel, Trump Hotel Chicago, Trump Washington en Trump Golf, om er maar een paar te noemen.
  3. Media: Trump houdt niet van de mainstream media, maar volgt toch verschillende journalisten. Met name Fox News is goed vertegenwoordigd. Bill O’Reilly, Ann Coulter en Sean Hannity worden gevolgd, net als Fox & Friends en Fox Nation. Ook gevolgd: de alternatief-rechtse website Drudgereport.

Opvallende afwezigen in zijn lijstje: politici en politieke organisaties. Hij volgt geen van de accounts van de Republikeinse Partij en ook geen politici, met uitzondering van zijn running mate Mike Pence. Ook niet in de lijst: mainstream media. Trump volgt geen enkele krant, en geen van de grote websites of tv-zenders. Enige uitzondering is Fox, dat met acht accounts ruim vertegenwoordigd is, en de twee presentatoren van MSNBC’s Morning Joe.

Trump krijgt een interessante mix aan tweets voorgeschoteld. Boze, opruiende berichten van Ann Coulter en Drudgereport over Democraten, China en onrecht tegen Trump-supporters. Van zijn familieleden vooral aanmoedigingen en positieve berichten, en van zijn hotels vooral rustgevende reclames.

Ook ziet hij erg veel retweets van zichzelf voorbijkomen. Familie Trump, Sean Hannity en zijn campagneaccounts laten graag zien dat ze het met President Elect Trump eens zijn. Dat vindt Donald vast niet erg.

 

 

The Donald Show: Rustig maar, die War on Christmas is al gewonnen

Als we De Telegraaf mogen geloven is er een oorlog tegen Kerstmis gaande. Maar is dat wel zo? De discussie is rechtstreeks gekopieerd uit de VS. Ook Trump probeert hem weer aan te wakkeren, maar ondertussen wordt de overwinning al geclaimd.

Hoe gaat president Trump het doen?

Wekelijks een update over de Verenigde Staten van Trump, in BNR De Wereld. Luister het hier terug

Durven we elkaar in Nederland geen fijne Kerst meer te wensen? En kiezen de Albert Heijn de NPO, en Nederlandse scholen massaal voor kerstcensuur? Als je De Telegraaf mag geloven is er een strijd gaande, een strijd gericht tegen Kerstmis. Zelfs Premier Rutte bemoeit zich ermee. „Sorry jongens, wij vieren het kerstfeest. Dat is echt ten diepste een Nederlandse traditie.”

Maar ligt Kerst wel echt onder vuur? De NPO heeft kerst helemaal niet geschrapt, de naam feeststol is commercieel handig, want die kan je ook buiten Kerst om verkopen, en die scholen die geen Kerstmis meer mogen vieren, kent u ze? Heel Holland viert Kerst. Maar die krant en die premier hebben die extra aandacht nodig, en stoken het kerstvuurtje nog even op.

Het boosmakertje is rechtstreeks gekopieerd van de Amerikanen. In de VS woedt er al jaren een ‘War against Christmas’. Tenminste, als je zenders als Fox News en conservatieve talkshow hosts mag geloven. Kerstmis is een officiële landelijke feestdag en wordt in alle uithoeken gevierd, maar toch wordt het kerstfeest niet gerespecteerd zeggen deze kerstklokkenluiders.

Ook Donald Trump vecht mee om Kerstmis te behouden. Voor een rij kerstbomen in Wisconsin vertelde hij enthousiast dat Amerikanen met hem als president eindelijk weer vol trots Merry Christmas mogen zeggen. Ook winkels worden de komende vier jaar weer meer kerstig, zo belooft hij. Let ook op de overenthousiaste reacties van de presentatoren in de studio. “Eindelijk een politicus die het gewoon zegt!”

 

 

Een fanatieke groep voelt zich aangesproken. Maar voor de meeste Amerikanen leeft het onderwerp niet echt. Het is een strijd die vooral in de media word uitgevochten, en het hoogtepunt van de kerststrijd ligt alweer in 2005. Anno 2016 vindt een meerderheid van de Amerikanen het onderwerp niet interessant meer. Of je nu een fijne Kerst of fijne feestdagen wenst, zij liggen er niet wakker van.

Opiniemaker Bill O‘Reilly spint het verhaal dan maar zijn eigen kant op, en claimt de overwinning. Hij was een van de aanstichters van de discussie, en hij stelt nu ook vast dat de oorlog voorbij is. Kerstmis heeft gewonnen. En hij heeft ook een boodschap voor alle critici die beweren dat er nooit wat aan de hand was: jullie zijn gewoon van die typische linkse leugenaars. Vrede op aarde.

 

Terugkijkend op elf jaar kerststrijd is er eigenlijk weinig veranderd. Er zijn wat relletjes geweest rond bedrijven die niet kerstig genoeg waren, maar om nou te zeggen dat Kerst nu meer of minder dominant is dan voor de grote elfjarige kerstoorlog? Nee. Het heeft vooral opiniemakers als Bill O‘Reilly veel aandacht en fijne kijkcijfers opgeleverd. Het lijkt erop dat de Telegraaf en onze Premier dat ook is opgevallen.

 

Ook kersttafel en kerstcadeaus zijn politiek

Er lijkt dan een voorlopig bestand in de War on Christmas, kerst blijft een moeilijke periode voor veel Amerikanen. Uit recente peilingen van USA Today blijkt dat het land nog steeds vreselijk verdeeld is: 38% is ongerust over president Trump, 38 % is hoopvol over Trump en 16% is enthousiast. Dus dat worden gezellige kerstdiners. Ongeveer 4% verveelt zich overigens nu al met de nieuwe president. Je vraagt je af wat die groep nodig heeft om wel bij de les te blijven…

Ook het doen van kerstinkopen is een politiek mijnenveld. Verschillende CEO’s van grote bedrijven mengden zich in de verkiezingsstrijd, met als gevolg dat consumenten die bedrijven boycotten. Geen pakjes meer van Amazon als je Republikein bent, en geen sneakers van New Balance meer als je Democraat bent. Maar wat kan je dan nog wel kopen? The Daily Show weet het. Noice cancelling koptelefoons.

 

 

 

Poetin door de schoorsteen

Alec Baldwin verdient een aardige kerstbonus dankzij zijn rol als Donald Trump in het satirische Saturday Night Live. Deze week was de laatste aflevering voor de winsterstop. Er wordt veel gespeculeerd of Baldwin na de winterstop terugkomt. In de laatste aflevering komt Poetin door de schoorsteen bij Trump, om hem te vertellen dat Trump het mooiste cadeau is dat de Russen zich konden wensen.

Daarna verdeelt Poetin samen met Rex Tillerson, de nieuwe minister van buitenlandse zaken, alle olievelden, terwijl Trump zich afvraagt waar ze het in hemelsnaam over hebben.

 

Russen konden de Clinton-campagne hacken dankzij een typefout

Er werd deze week veel geschreven en gesproken over de Russische inmenging in de verkiezingen. De CIA ziet duidelijke bewijzen, de FBI twijfelt, het Witte Huis wil een onderzoek. Een stuk stak erbovenuit. De reconstructie van The New York Times leest als een boek van Tom Clancy, en geeft ontnuchterende details over hoe makkelijk het was voor de hackers om in de systemen van de Democratische Partij te komen.

Waarschuwende telefoontjes van de veiligheidsdiensten werden niet beantwoord, en het wachtwoord van campagnebaas John Podesta kon gehackt worden door een typefout van een medewerker. Maar ook FBI en het Witte Huis lieten steken vallen. Lees het hele artikel hier.

 

De podcast van fivethirtyeight.com bespreekt een paar interessante vragen over het hacken van de DNC. Wat was de invloed op de verkiezingsuitslag? Wat voor onderzoek gaat het worden als Trump de hack niet serieus wil nemen? De hack, en hoe ermee om te gaan, zorgt voor grote verdeeldheid.

Opvallend genoeg wees Mitt Romney in 2012 nog op het gevaar vanuit Rusland, maar hoonden Democraten dat toen weg. Nu zien Democraten het gevaar, maar wil President-Elect Trump van geen problemen weten.

Nog een interessante vraag: Amerikanen zijn over het algemeen behoorlijk negatief over Rusland. Wat vinden zij van Trumps weinig kritische houding ten opzichte van Poetin, en kan Trump de hack blijven ontkennen én de strijd om de aanstelling van de goede banden met Poetin onderhoudende minister Rex Tillerson aangaan?

Luister de hele podcast hier terug.

Volgens de CIA gaven Russische hackers alleen mails van de Democraten aan Wikileaks. Seth Meyers snapt dat wel. Met de loslippige Trump heb je geen gehackte mails nodig voor gênante uitspraken.

 

 

 

 

Election express: dutchies for trump!

“Clinton moet de gevangenis in. Die vrouw is een crimineel. Dan liever Trump!” Een Nederlandse Amerikaan zie je al van verre staan. Maar een Nederlandse Republikein is even zoeken. Jo Bormans is er een. Een overtuigd Trump-stemmer. Hij kwam in ’74 naar Houston om voor een oliebedrijf te werken. Als het Nederlands elftal speelt is hij voor Oranje, maar qua politiek voelt hij zich veel meer thuis in de VS.

“Hillary Clinton is een enorm slecht mens. Ze heeft zich op de kosten van de belastingbetaler enorm verrijkt.” Bormans doelt op Clintons jaren als Minister van Buitenlandse Zaken. Het was vaag waar de minister ophield, en waar de Clinton foundation begon. Schijnbare belangenverstrengeling, maar zonder een veroordeling of officieel onderzoek. Waarom is hier dan niet meer verontwaardiging over?  Bormans: “Het interesseert de mensen niet, als ze maar geld krijgen van de regering, dan stemmen ze ervoor.”

Vanaf de bar in de keuken kijk je uit over de woonkamer met Amerikaans formaat TV en het zwembad. “We glijden af richting socialisme. Terwijl ik juist uit Nederland vertrok omdat het er zo socialistisch werd.” Dat socialisme achtervolgt hem dus nu naar de VS. “Nee daar ben ik niet over te spreken. Ik hoop ook daarom dat Trump wint. Niet omdat hij zo’n hoogstaand mens is, maar het alternatief is nog slechter.”

“De regering moet zo klein mogelijk blijven, en de mensen moeten voor zichzelf zorgen. En het is niet de taak van de regering om de zwakken te helpen op vakantie te gaan.” Voor Obama heeft hij geen goed woord over. Obama liet de staatsschuld oplopen, en mengde zich met Obamacare in de vrije markt. Dat hoort niet volgens Bormans. Voor hulp zijn liefdadigheidsinstellingen. “Het moet niet ten koste van de belastingbetaler gaan.”

Bormans is er niet gerust op dat zijn mede-Amerikanen voor Trump zullen kiezen. Het land is verdeeld. Jo’s vrouw Adri vertelt: “We doen geen inkopen bij die winkels van die vreselijke Soros. He’s a liberal, de eigenaar van Starbucks ook, daar komen we dus niet.” Met vrienden wordt niet veel over politiek gesproken. Lachend: “we willen wel vrienden overhouden.”

Hoe zal het land er over vier jaar bijliggen? Jo Bormans: “Slechter als Hillary president wordt en stuk beter als Trump president wordt. Als hij ook maar de helft uitvoert van wat hij zegt, dan gaat het een stuk beter. Als Hillary er komt dan weet ik zeker dat ze Obama-beleid doorzet, zoals Obamacare. En dat is echt een disaster.”

Election Express: Achter de schermen bij de Democraten

Er zit best wat symboliek achter dat moment daar op de Hoover Dam. Een grote bus met de gezichten van Hillary Clinton en Tim Kaine erop rijdt voorzichtig tussen de toeristen door. “Forward Together” staat met grote letters op de zijkant. En net als de campagne gaat het forward. In een slakkengang, maar voorlopig niet te stoppen.

Het doel is de parkeerplaats waar wij ook onze Election Express geparkeerd hebben. Eerlijk is eerlijk, die van Clinton is groter. Of eigenlijk: die van de Democratische Partij. Want dit is een van de twee bussen waarmee de partij mensen overhaalt te gaan stemmen. “En als ze dan gaan stemmen, natuurlijk het liefst op ons.” Aan het woord is Rachel Velasquez. Ze maakt video’s voor Democrats.org, de website van de Democraten, en reist mee met de bus.


Ze heeft een Nederlandse connectie: haar vriend komt uit Dokkum. Ze vindt Friesland “beautiful”, en dus heeft ze wel even tijd voor twee journalisten uit Nederland. Of we de bus niet van binnen willen zien? Voorin tikt iemand driftig op een laptop. “Hi guys, make yourself at home.” Overal liggen buttons, badges en posters van de Democratische campagne. “Ja, het is een beetje rommelig, we leven al even in deze bus.”

Achterin een complete opnamestudio. “Hier heeft Justin Bieber nog nummers opgenomen, so I’ve been told.” Deze bus doet de westkust, Bill Clinton gaf deze week het startschot voor de bus van de oostkust. Naast kiezers overtuigen, gaan ze ook langs bij lokale campagneteams om te helpen bij problemen, en te motiveren tijdens de zware laatste loodjes.

Trump krijgt niet of nauwelijks dit soort steun van de Republikeinen. Rachel hoopt dan ook dat hun inspanning net het laatste zetje aan Clinton zal geven. De belangrijke toss-up states krijgen extra aandacht. Maar dat aantal op de route wordt steeds groter. De peilingen geven Clinton op dit moment een goede kans in Nevada, Arizona en sinds deze week zelfs Texas.

De Democraten willen een zo ruim mogelijke overwinning. Clinton heeft een duidelijk mandaat nodig, zeker als Trump de uitslag niet direct erkent. En dan zijn er nog de ‘down the ballot’ keuzes. De Democraten die een plek in het Congress proberen binnen te halen. Genoeg werk dus. Die bus moet weer verder. Langzaam, maar forward.