hillary&donaldshow

Hillary & Donald show: debatkoorts!

 

Wekelijks duik ik in het Amerikaanse verkiezingsgeweld voor het programma BNR De Wereld. Luister het fragment hier terug.

Het eerste presidentiele debat maandagnacht is belangrijk. Het is voor veel kiezers het eerste moment waarop ze echt inschakelen in de verkiezingsstrijd, dus hier kan het verschil gemaakt worden. In de peilingen zien we Clinton en Trump al een paar weken langzaam naar elkaar toe kruipen. Er zit nog maar een paar procent tussen de twee kemphanen.

Wie ook wint, de tv-zenders zien zichzelf nu al als grote winnaar. Verwacht wordt dat er rond de 100 miljoen mensen gaan kijken. Ter vergelijking: naar Romney en Obama keken vier jaar geleden gemiddeld zo’n 60 miljoen mensen. Dit debat zou in de buurt kunnen komen van de Super bowl, het belangrijkste sportevenement van het jaar. Daar keken vorig jaar zo’n 110 miljoen mensen naar.

De grote interesse is vooral te danken aan Trump. Zijn aanwezigheid staat garant voor spanning en sensatie. Dat is dan ook precies waar ABC op inzet. Ze jagen de debatkoorts nog even extra aan. Dit wordt het debat waar u al zo vreselijk lang op zat te wachten!

Maar de kandidaten moeten oppassen niet teveel in die toon mee te gaan. Van de kiezers voelt 57% frustratie en 55% walging als ze aan de verkiezingsstrijd denken, en beide kandidaten zijn nog altijd historisch impopulair.

Om te weten wat we van Clinton en Trump kunnen verwachten, hoef je alleen maar naar hun voorbereiding te kijken. Team Clinton bereidt zich voor op twee Trumps. De onvoorspelbare, die extreme dingen zegt, en een gematigde, meer presidentiële Trump.

Clinton is al weken bezig met dossiers doorploegen en oefendebatten houden. Haar team werkt samen met psychologen, en praat met mensen uit Trumps omgeving om the Don te doorgronden. Clinton wil Trump verslaan op feiten, maar wil de kijkers niet overladen met saaie dossiers. Daarom zoekt haar team vooral naar een manier om Trump te prikkelen, en tot fouten te dwingen.

Trump zit veel minder goed in de dossiers dan Clinton, en zegt zich vooral niet teveel te willen voorbereiden op het debat. Trump wil zichzelf zijn. Het verhaal gaat dat Roger Ailes, de na een seksschandaal opgestapte baas van Fox News, een grote rol heeft in de voorbereidingen. Een man die precies weet hoe je de media moet bespelen. Verder zijn er bij Trump vooral veel vraagtekens. Hoe hij zich precies voorbereidt en hoeveel, weet alleen de binnenste cirkel van zijn campagne. En in dit geval is dat uiteindelijk alleen Trump zelf.

Er zijn een paar valkuilen voor zowel Trump als Clinton. Trump moet zich niet uit de tent laten lokken, en zelf de regie in handen houden. Dat lukte tijdens de primary-debatten heel aardig. Maar, toen had hij altijd meerdere tegenstanders om de aandacht over te verdelen. Nu is dat anders. Hoe gaat Trump daarmee om? Trumps succes zal ook afhangen van hoe de debatleider omgaat met onwaarheden. Daar kwam Trump tot nu toe mee weg. Maar wat doet hij als de moderator hem door blijft zagen?

Clinton moet niet te ijzig en onsympathiek overkomen, een gevaar dat altijd op de loer ligt bij deze dossiertijger. Daarnaast mag ze na alle speculaties over haar gezondheid natuurlijk geen hoestbui krijgen. Mocht de kriebelhoest toeslaan, dan moet ze een gevatte opmerking klaar hebben. Haar nummer 1 probleem blijft geloofwaardigheid. Dat bleek ook deze week weer. Charlie Crist, voormalig gouverneur van Florida, vertelt dat hij op Clinton gaat stemmen omdat ze zo eerlijk is. Het publiek reageert met een sarcastische lachbui. Dit is een zaal kiezers in de zeer belangrijke swingstate Florida. Daar is voor Clinton dus nog werk aan de winkel.

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

Hillary & Donald Show: Amerika’s gevaarlijkste politieke medewerker versus een verborgen boodschap

Wekelijks duik ik in het geweld van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, voor het programma BNR De Wereld. Luister het hele item hier terug.

Deze week haalden zowel Trump als Clinton de media in huis. Maar ze deden dat wel beiden op geheel eigen wijze, en met verschillende belangen.

Jarenlang zette hij de verhoudingen in Washington op scherp met complottheorieën, controverse en ook journalistiek graafwerk. Hij maakte carrière bij Goldman Sachs, loopt nog steeds binnen door royalty’s van comedyserie Seinfeld, en wordt door persbureau Bloomberg “The Most Dangerous Political Operative in America” genoemd. Die man is de nieuwe campagnechef van Donald Trump.

Trump en Steve Bannon passen prima bij elkaar. Trump gebruikt de media als versterker. Hij roept zijn boodschap in de trechter en hij weet dat hij zijn woorden in no time overal terug zal horen echoën. Bannon deed met zijn website Breitbart.com eigenlijk ongeveer hetzelfde. Breitbart is een van de meer radicale anti-establishment websites, denk teaparty-hoek. Bannon zocht met Breitbart de grenzen op, is nooit politiek correct en houdt van complottheorieën.

 

Ja, Trump zei deze week dat hij spijt heeft van sommige uitspraken, maar het aanstellen van Bannon laat zien dat hij toch zijn oude koers blijft varen. Sterker nog, met Bannon lijkt een hard slotoffensief verzekerd. Bannon zou er in theorie wel voor kunnen zorgen dat de aanvallen strategischer geplaatst worden. Smart bombs in plaats van Trumps bommentapijt dus. In theorie, want de eerste succesvolle Trump-fluisteraar moet nog ontdekt worden.

Ondertussen is er ook volop speculatie of het binnenhalen van Bannon een ander doel heeft. Deze week werd namelijk ook bekend dat een andere grote medianaam Trump adviseert: Roger Ailes. De grote baas van Fox, die het veld moest ruimen vanwege een seksschandaal. Hij zal onder meer Trump gaan trainen voor de debatten. Verschillende media vragen zich af of Trump met het aantrekken van deze twee mediamannen al over de verkiezingen van november heen kijkt. Al langer gaan geruchten dat Trump, als hij verliest, een Trump News Channel op wil zetten.

Clinton laat ondertussen al maanden Trump zijn gang gaan, en probeert zelf zoveel mogelijk risico’s te vermijden. Daarom geeft ze nog steeds zelden interviews. Om toch haar verhaal gecontroleerd naar buiten te krijgen, haalde zij net als Trump de media een beetje binnen. Ze huurde een bedrijf in dat podcasts voor haar maakt.

Aflevering 1 is een interview met Clinton zelf, en meteen wordt duidelijk wat wel en wat niet werkt. Het is een informeel en gezellig interview, zonder scherpe randjes. De vragen zijn persoonlijk, niet gericht op geheime e-mails of beleid. Clinton krijgt alle kans om die warme, vriendelijke kant te laten horen die er in gewone interviews zelden uitkomt. Op dat punt werkt dit concept dus.

De podcast is slim gemaakt. Luister bijvoorbeeld naar het begin waarin grappend aan Clinton wordt gevraagd hoe ze genoemd wil worden. Alles mag, zelfs “hey you.” De toon is gezet, en de warme intromuziek begint te lopen. Daarna krijgt Clinton de vraag of ze dit interview echt wel aandurft. Alsof ze een groot risico loopt door zich te laten ondervragen door de mans wiens loonstrookje ze zelf ondertekent.

 

Let ook op hoe de interviewer, eigenaar van een zeer succesvol mediabedrijf dat ook de podcasts voor de New York Times verzorgt, zichzelf neerzet als een kleine ondernemer die ineens deze onverwachte kans krijgt. (hij is er zelf nog wat zenuwachtig van) Het is best leuk om naar te luisteren, maar er is weinig spontaans aan. Het is gewoon reclame, of branded content, verkleedt als journalistiek product. Het geeft Clinton een podium om naar buiten te treden zonder dat ze risico’s loopt op moeilijke vragen.

Waar Trump de media nodig heeft, omdat hij niet het campagne apparaat heeft om zelf mensen te bereiken, kiest Clinton er dus juist voor om een mediabedrijf in haar enorme campagne apparaat op te nemen. Trump neemt  bewust risico’s, Clinton perkt ze juist in. Politico beschrijft Clintons strategie misschien wel het beste: “Clinton heeft weer een manier gevonden om de echte journalisten te ontlopen.”

Er zijn overigens genoeg onafhankelijke, erg goede podcasts over de presidentsverkiezingen, zowel uit de VS als van eigen bodem. Voor een overzicht van mijn persoonlijke favorieten, kijk hier.

Dit blog-bericht verscheen eerder op BNR.nl

 

 

 

Hillary & Donald Show: Waarom gebruikt Trump toch steeds dat ene liedje?

Elke week duik ik voor het programma BNR De Wereld in het campagnegeweld van de Amerikaanse presidentsverkiezingen.

De Democraten maakten bij hun conventie het contrast met de Republikeinen zo groot mogelijk Bij Clinton is het glas halfvol, bij Trump ligt het glas gebroken op de vloer. Dat verschil kwam ook duidelijk terug in de muziek. Maar waarom kiest Trump steeds voor dat ene liedje?

Bij de Democraten was de muziekkeuze bij hun conventie eigenlijk precies zoals de hele Clinton-campagne: vrolijk en effectief, maar ook een tikkeltje saai. Obama kwam het podium op met de tonen van Signed sealed delivered van Stevie Wonder. Net als zijn speech een duidelijke verwijzing naar de campagne van 2008. Voor Clinton was zelfs een speciaal lied opgenomen. Fight Song, gezongen door een verscheidenheid aan vooral vrouwelijke sterren. Een mierzoet strijdlied dat, zoals gehoopt, veel aandacht kreeg in de media.

 

Donald Trump is een echte showman, die niet voor niets  is opgenomen in de hall of fame van het Amerikaanse showworstelen. (wie zich wil verbazen en verkneukelen, kijk hier.)

Trumps opkomst tijdens zijn conventie was duidelijk op dat worstelen geïnspireerd. Met zijn silhouet zichtbaar op een wit doek kwam hij op met de tonen van We are the champions van Queen. Het was passend dat het enige positieve nummer van de conventie voor Trump zelf was. Brian May, de gitarist van Queen, was minder blij met de keuze.

 

Vooral Republikeinen krijgen vaak boze brieven van vaak meer Democratisch georiënteerde artiesten. Het is een lange traditie. Bekendste voorbeeld is Ronald Reagan die Bruce Springsteens ‘born in the USA’ aanhaalde omdat er zoveel optimisme vanuit ging. Had Reagan beter naar de tekst geluisterd, dan had hij gehoord dat het lied juist laat horen hoe moeilijk Vietnam-veteranen het hadden in dat Amerika waar ze voor gevochten hadden. Trump was de eerste die het nummer sindsdien in zijn campagne gebruikte, om Ted Cruz te sarren, die in Canada geboren is.

Formeel hoeven kandidaten geen toestemming aan artiesten te vragen, zolang de campagne maar een bedrag overmaakt naar de Amerikaanse Buma. Het zou wel handig zijn om vooraf even toestemming te vragen. Trump zal daar waarschijnlijk anders over denken: ook slechte publiciteit is tenslotte publiciteit. Een indrukwekkend rijtje artiesten heeft hem al laten weten dat hij niet hun liedjes mag gebruiken.

 

Trumps conventie was pessimistisch, en dat is ook terug te horen in zijn muziekkeuze. Waar de Democraten kiezen voor uptempo en vrolijk, gaan de Republikeinen dit jaar voor een donkere sound. Een liedje dat regelmatig terugkomt bij Trump is REM met It’s the end of the world as we know it. Trump draaide het onder meer toen hij speechte over de volgens hem levensgevaarlijke Iran-deal.

Nog iets opvallends aan de muziekkeuze van de Make America great again-kandidaat: van de 16 nummers die hij het meest gebruikt, zijn er maar 3 Amerikaans. Toen hij zijn kandidatuur aankondigde, kwam hij van zijn gouden roltrap naar beneden op Keep on rocking the free world van de Canadees Neil Young. Andere bekende namen: . Pavarotti, the Beatles en Adele.

Trump zegt zelf over zijn playlist: ik kies gewoon wat ik leuk vind. Alle moeilijke vragen over de boodschap achter zijn keuzes zijn daarmee meteen uit de weg geruimd. Maar een lied blijft toch vooral vraagtekens oproepen. Het neerkomen van de ballonnen na de speech van de kandidaat is traditioneel het hoogtepunt van de conventie. Dat vrolijke plaatje is in alle nieuwsprogramma’s te zien. Boodschap: dit is onze kandidaat, en daar zijn we blij mee. Waarom kiest Trump dan voor de Stones met “You can’t always get what you want”? Geeft hij op het moment dat hij eenheid in de partij nodig heeft een sneer naar de #nevertrump beweging?

 

Dit artikel verscheen eerder op BNR.nl. De Hillary & Donald show is elke woensdag rond 1520 in het programma BNR De Wereld.

Hillary & Donald show: Na Dallas is Trump even niet zichzelf

Wekelijks duik ik in het campagnegeweld van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, voor het programma BNR De Wereld.

Het ging deze week in eerste instantie over Clintons emails en Trumps geflirt met Saddam Hussein. Maar het bloedbad in Dallas zorgt voor een onderbreking van het campagnecircus. Zowel Clinton als Trump leggen de campagne stil, en beiden kwamen met verklaringen. Trumps reactie viel daarbij extra op, doordat hij zo vreselijk onopvallend was. Na de aanslag op een gay club in Orlando zocht hij nog de controverse op door meteen te verklaren dat de avond heel anders was verlopen als alle bezoekers van de club ook wapens hadden gehad. “It would have been such a pretty sight.”  Maar nu kwam hij met een verklaring die bij de gemiddelde, gewone, politicus ook niet misstaan had.

 

 

Zijn team kan even opgelucht ademhalen. Eindelijk doet die eigenwijze Trump eens wat zij willen. De laatste weken bleek hij weer een ongeleid projectiel. Hij laat zich leiden door zijn gut feeling en de reacties van zijn publiek. Maar het gejuich van zijn harde kern weerklinkt zelden net zo hard bij het bredere publiek. Binnen de Trump-campagne zou er inmiddels onenigheid zijn over de mediaoptredens van de baas. Medewerkers zouden hem zelfs niet meer alle uitnodigingen laten zien, zodat hij ook niet meer overal ja op kan zeggen.

Maar nu is Trump dus even niet zichzelf. Het is de vraag hoelang hij zich in kan houden. Zijn grote kracht ligt uiteindelijk in het opzoeken van de randjes van het politiek correcte en het uitbuiten van de relletjes die daarbij horen. Een Trump zonder relletjes lijkt teveel op een gewone saaie politicus. En Trump weet dat. De eerste voorzichtige aanval op Clinton is alweer getweet.

Bij zowel Trump als Clinton is in hun verklaringen te zien hoe gecompliceerd Dallas is voor de Amerikanen. In dit bloedbad komen politiegeweld, racisme en wapenwetgeving samen. Onderwerpen vol gevoeligheden, die het land verdelen. Daarom benoemen de kandidaten wel het racisme en het geweld, maar blijven ze ondertussen ook de politie steunen. Werkelijk alles wordt op een goudschaaltje gewogen. De Washington Post schrijft bijvoorbeeld een complete analyse over het woord ‘senseless’ in Trumps statement. Wat vindt de politie ervan dat hij dit woord gebruikt?

Ook Clinton is voorzichtig. Ze cancelde een campagnebijeenkomst met vicepresident Joe Biden. Omdat de hele campagne even op pauze staat na Dallas, maar ook omdat Biden wel heel goede banden met de politie heeft.  De black lives matter-beweging mocht eens denken dat Clinton niet aan hun kant staat.

 

 

Niet iedereen houdt zich overigens in. Kijk hoe Sean Hannity op Fox News de aanval opent op Obama en links Amerika. Volgens Hannity zijn raciale spanningen verergerd door Obama. Bovendien schildert de president politieagenten steevast af als de bad guys. De fragmenten waarin Obama dat allemaal doet zijn toevallig even niet beschikbaar.

 

Maar het kan nog extremer. Voormalig Republikeins congreslid Joe Walsh dreigt met oorlog.  Doelwit: Obama en de black lives matter-beweging. “Watch out Obama, this is war.”

 

Viel er met al dat geweld dan nog wat te lachen? Niet echt, al doet Trevor Noah een serieuze poging.

 

Voor de gebeurtenissen in Dallas ging het nog over Trumps geflirt met dictators en Clintons hardnekkige emailschandaal. Nu gaat het voor even over politiegeweld, wapens en racisme. Al deze onderwerpen staan duidelijk op de agenda. Maar of het wat zal veranderen?  Het is vooral afwachten hoe lang het duurt totdat het nieuws uit Dallas weer wordt overstemd door de relletjes van de dag.

De Hillary & Donald show, elke woensdag rond 1520 op BNR.

Hillary & Donald show: De complotten van Trump

 

 

Elke week duik ik in het Amerikaanse verkiezingsgeweld voor het programma BNR De Wereld.

Luister het fragment hier terug.

De 3 punten van deze week:

  1. Trump blaast 1 kaarsje uit, en blijft hoog van de toren blazen.

Deze week is het precies een jaar geleden dat Trump van zijn gouden roltrap neerdaalde om het Amerikaanse volk te verblijden met zijn kandidatuur. Een jaar geleden had vrijwel niemand (ik ook niet) verwacht dat zijn campagne de mijlpaal van een jaar zou halen.

Het lag in de lijn der verwachting dat Trump zijn toon zou matigen als hij de nominatie binnen had. Maar aan die regel houdt hij zich, vooralsnog, niet. De aanslag in Orlando was koren op de molen voor Trump. De muur, de moslim-stop, en de strijd tegen IS kwamen allemaal veelvuldig voorbij. Het opvallendste was dat Trump voortborduurde op een oude complottheorie. Is Obama een Moslim? Een paar jaar geleden ging het nog over de vraag of Obama wel in Amerika geboren is. Nu bleef Trump aanmerkelijk vager.

Obama is of dom, of hij is slimmer dan ons allemaal en er zit iets anders achter. Maar wat dat dan is, houdt hij in het midden. Bedoelt hij dat Obama Moslim is, dat hij sympathiseert met IS? Of heel iets anders?

Trump is de koning van het insinueren. Soms lijkt het alsof hij zelf niet weet wat hij bedoelt, maar vaak probeert hij ook van twee walletjes te eten. Zo kan iedereen zijn eigen interpretatie geven aan wat hij zegt, en houdt hij, in theorie, iedereen tevreden.

 

 

De vraag is: blijft het werken tot november, en is het tactiek, of kan Trump niet anders?

 

  1. De late night shows zijn in actiemodus.

Na de aanslag in Orlando komen er verschillende scherpe reacties uit de Late night-hoek. Bij Samantha Bee klonk de woede duidelijk door in haar stem. De hele 7 minuten. “fuck it!”

 

De hardste grappen kwamen van Stephen Colbert. Op een schoolbord legt hij de verbanden uit tussen Trumps verschillende uitspraken. En als je de punten met elkaar verbindt… Het publiek ziet al na twee strepen waar dit heen gaat.

  1. Clinton en Sanders zetten samen de aanval in tegen Trump.

Bernie Sanders liet in een videoboodschap weten nog niet op te geven en ook nog geen endorsement aan Clinton te geven, maar wel wil samenwerken om Trump te  verslaan. De twee overlegden deze week hoe dat precies moet gebeuren. Sanders probeert tot aan de conventie zo relevant mogelijk te blijven, zodat hij zijn programmapunten bij Clinton onder de neus kan duwen.

Clinton is ondertussen al lang met haar hoofd bij Trump. In een ultrakort campagnefilmpje valt zij deze ‘mogelijke volgende president’ die vol overtuiging zijn complimenten aan België geeft. De stad België dus.

 

 

De Hillary & Donald show, elke woensdag om 1525 in BNR De Wereld, op BNR.

 

 

 

 

 

 

THE HILLARY & DONALD SHOW: Trump is verslaafd, Clinton allergisch.

Elke week duik ik in het Amerikaanse verkiezingsgeweld voor het programma BNR De Wereld.

De drie lessen van deze week:

1)Het draait om Californië.

Op dinsdag 7 juni zijn voorverkiezingen in verschillende staten. De hoofdprijs: Californië. De ‘Golden State’ levert veruit de meeste gedelegeerden op. Cijfermatig maakt dat weinig meer uit. Naar verwachting zal Hillary Clinton dinsdag definitief genoeg gedelegeerden binnen hebben om Sanders te verslaan. Toch zal de Clinton-campagne gespannen naar de uitslagen kijken. Als Sanders het grote Californië ook wint, stuurt hij Hillary Clinton strompelend richting de Democratische conventie.
Het is trouwens moeilijk in te schatten hoe spannend de strijd om Californië precies wordt. Clinton staat in de meeste peilingen bovenaan, maar er zijn grote verschillen tussen verschillende peilers. Wat de meeste peilingen wel delen is een dalende lijn voor Clinton, en een stijgende voor Sanders.. Volgens datajournalist Nate Silver ligt de sleutel bij de Latino vote. Maar juist die groep is erg onvoorspelbaar.

 

2)Trump vecht met iedereen, dus ook met de media.

Deze week hield Trump een bizarre persconferentie waarin hij de door hemzelf uitgenodigde media even flink de waarheid vertelde. Althans, Trumps waarheid. Reden van de bijeenkomst waren de vragen over hoeveel geld hij nou echt heeft ingezameld voor veteranen. Verschillende journalisten twijfelen aan Trumps claims dat hij zes miljoen dollar binnenhaalde, en dat het geld ook echt naar veteranen was gegaan.

Trump was niet zo te spreken over de berichten. “I think the political press is among the most dishonest people that I’ve ever met […]  I’m going to continue to attack the press. Look, I find the press to be extremely dishonest. I find the political press to be unbelievably dishonest.” Ook viel hij verschillende journalisten persoonlijk aan. Een ABC-verslaggever kreeg het het zwaarst voor de kiezen: volgens Trump is hij een sleaze.

 

 

 

Het lijkt allemaal nogal onverstandig. Trump heeft die media tenslotte nog nodig. Maar voorlopig profiteert hij er vooral van. De koning van de ‘free publicity’ krijgt door de media aan te vallen, alleen maar meer gratis aandacht. Ja, de New York Times vergeleek Trump met een gorilla, (een vermakelijk stuk, lees het hier.) maar alle nieuwsstations zonden de persconferentie live uit. Bovendien: politiek journalisten zijn inmiddels bijna net zo impopulair als politici zelf. Potentiele Trump-stemmers smullen hiervan. En het wordt er allemaal niet makkelijker op voor het journaille als Trump wordt gekozen, zo waarschuwde hij: bij President Trump wordt elke persconferentie zo.

 

3)Trump is verslaafd, Clinton allergisch.

Clinton zou zoiets nooit doen. Ze heeft een hekel aan de pers, maar blijft altijd netjes. Dat betekent niet dat journalisten bij haar niets te klagen hebben. Waar Trump soms in een steeds harder draaiende interview carrousel lijkt te zitten, zie je Clinton bijna nooit. Een krant omschreef het zo: Trump is verslaafd aan de media, Clinton is allergisch.”

Maar de afgelopen week veranderde dat een beetje. Ze begon met haar eerste echte offensief tegen Trump, en was te horen bij CNN, Fox en MSNBC. Inderdaad, te HOREN. Waar politici voor het tijdperk Trump nog in de studio moesten komen, introduceerde Trump het telefonische televisie interview. Hij belt in, en is dus veel minder tijd kwijt. Bijkomend voordeel: spiekbriefjes zijn geoorloofd, en mocht hij rood aanlopen of er wat moe uitzien, dan merkt niemand dat. Clinton nam deze Trump-truc over. En hoe Trump ook in de geschiedenisboeken komt te staan, hij heeft de regels voor het televisie interview veranderd.

 

Voor de nieuwszenders is het grote verschil tussen Trump en Clinton een probleem. Ze krijgen kritiek dat ze teveel aandacht aan Trump geven. Maar die zoekt de media ook veel meer op. Hoe pak je dat aan? In de VS betekent eerlijke berichtgeving vaak ook letterlijk evenveel aandacht voor beide partijen. Dat is nu lastig. Dick Wald, oude directeur van CBS News zegt: Probeer het dan ook niet. De kandidaten zijn nou eenmaal verschillend. Maar leg het wel uit aan de luisteraar of kijker. En:“Don’t be dumb”

De Hillary & Donald show, elke woensdag om 1525 in De Wereld, op BNR.

 

Hillary & Donald show: Trump, Ryan en bier

trump ryan colbert

Wekelijks duik ik in het campagnegeweld van de Amerikaanse presidentsverkiezingen. Het hele fragment uit het programma ‘De Wereld’ luister je hier terug.

Deze week: drie punten om op te letten bij de Republikeinen.

1. De laatste peilingen zijn goed nieuws voor Trump, maar november is nog ver.

Een peiling van Reuters laat zien dat het nog wel eens heel close zou kunnen worden tussen Clinton en Trump in november. Er zit maar 1% tussen de twee kandidaten. Zo’n 41% van de Amerikanen zou op Clinton stemmen, 40% gaat voor Trump, en de rest zweeft nog.

Dit is goed nieuws voor Trump die de Republikeinse partij zo snel mogelijk achter zich probeert te krijgen. Deze peiling kan hij gebruiken als bewijs dat hij ook tegen Clinton een serieuze kans maakt.

Maar, november is nog heel ver weg, en de dagkoersen van vandaag zijn zelden de dagkoersen van morgen, laat staan die van over een half jaar. Datajournalist Nate Silver wordt een beetje moe van het enthousias me waarmee journalisten over deze peilingen schrijven. Gaan we het echt in mei hebben over peilingen voor november?

2-Het establishment van de Republikeinse partij moet door de zure appel, ook Paul Ryan.

Rick Perry, Bobby Jindal, Rand Paul, Newt Gingrich, de lijst met Republikeinen die al achter Trump staan wordt steeds langer. Heel Amerika kijkt nu met spanning naar Paul Ryan. De leider van de Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden en in 2012 de running mate van Mitt Romney, kan Trump gewoon nog niet steunen.

Zijn steun is belangrijk. Als leider van de Republikeinen in het Huis van Afgevaardigden is hij een van de mensen die de partij bij elkaar moet houden. Daarnaast is hij een van de frisse, nieuwere gezichten die de GOP ook in de toekomst op koers moet houden.

Bij het schrijven van dit stuk heeft Ryan een meeting met Trump. Stephen Colbert heeft vaderlijk advies voor Ryan. Ben je wel klaar voor je eerste keer Paul? Geef het niet te snel weg, dan sta je er net zo wanhopig op als Chris Christie.

Maar uiteindelijk moet je toch endorsen, zegt colbert. Denk dan maar aan Reagan, dat verzacht de pijn.

 

3-Donald Trump eigent zichzelf heel makkelijk successen toe, ook als het om bier gaat.

Budweiser gaat zijn bier deze zomer tijdelijk ‘America’ noemen. Bij fox wordt Trump dan gevraagd, zonder ironie, of Trump denk dat dat iets met hem heeft te maken, en zijn plannen to make america great again. Trump antwoordt ook zonder ironie. Natuurlijk, ze nemen een voorschotje op wat ik ga doen.

UPDATE: Inmiddels zijn Ryan en Trump naar buiten gekomen en hebben een statement naar buiten gebracht waarin ze verklaren samen te gaan werken. Dat alles in het belang van de Republikeinse partij. Maar een enorsement wilde Ryan, nog, niet geven.

The Hillary & Donald Show is elke week te beluisteren om 15:25 uur in BNR De Wereld. Dit artikel verscheen ook op BNR.nl

Hillary & Donald Show: dialling for dollars

Elke week duikt Amerika-watcher Jan Postma in het Amerikaanse verkiezingsgeweld. Deze week: voor congresleden houdt de campagne nooit op. Dat betekent ook eindeloos bedelen om dollars.

Amerikaanse politici zijn altijd bezig met de volgende verkiezingen. Congresleden haalden in 2014 zo’n 1,7 miljard dollar op. Dat kost ze meer dan de helft van hun werkdagen. In de praktijk komt het erop neer dat de Senatoren en leden van het Huis van Afgevaardigden 4 tot 5 uur per dag bezig zijn met geld binnenhalen. Dat zijn heel veel etentjes en borrels, maar om de gewenste bedragen binnen te halen, moeten de heren en dames politici ook heel veel bellen. Dialling for dollars noemen ze dat.

Dat ‘bedelbellen’ gebeurt in callcenters waarvan niemand wist hoe ze er uitzagen. Tot deze week. Actualiteitenprogramma Sixty Minutes filmde met de verborgen camera in deze bedompte hokjes.

Congresleden zitten hier uren achterelkaar te bellen, met een assistent erbij die zorgt dat er niet teveel tijd wordt verspeeld. Dat bedelen mag wettelijk niet in overheidsgebouwen, daarom wordt er gebeld in twee gebouwen een paar blokken van het Capitool. De Democraten zitten aan de ene kant, de Republikeinen aan de andere.

Als congreslid krijg je een bedrag toegewezen. Hoe hoger in de hiërarchie, hoe meer er van je verwacht wordt. Het start op 125 duizend dollar, en het eindigt bij de Nancy Pelosis van deze wereld, die 8 ton per jaar moeten losweken. Ter motivatie hangt in het kantoor een groot overzicht met alle opbrengsten per kandidaat. Wie achterloopt, krijgt dat meteen te horen.

 Congresleden hebben een hekel aan dat bellen. Het is vernederend werk, ze komen niet meer aan hun eigenlijke werk toe, en ze staan er slecht op bij de kiezer. Het is weer duidelijk: de politici zijn alleen met zichzelf bezig. Jon Oliver (zie hierboven) maakte een vermakelijke uitzending over dit fenomeen. Maar wetsvoorstellen om het systeem te veranderen komen er maar niet door.

 Dit is koren op de molen voor Donald Trump. Hij benadrukt steeds dat hij al miljardair niet afhankelijk is van geldschieters. Hij kan dus helemaal zijn gang gaan. Donald Trump zal je nooit zien in zo’n politieke bedelfabriek.

The Hillary & Donald Show is elke week te beluisteren om 15:25 uur in BNR De Wereld

Transfer

Mijn Amerika-rubriek verandert van naam, programma en plaats. Vanaf nu is De Hillary & Donald show wekelijks te horen in De Wereld, het programma van Bernard Hammelburg. Elke donderdag om 1525 hoor je hier het laatste nieuws uit de campagnes van Republikeinen en Democraten.