las vegas

Election Express: Worstelen om Sarah Palin en Jesse Jackson in de spin zone

Na het laatste presidentiele debat in Las Vegas was het dringen geblazen in de spin zone. De ruimte voorin de perszaal waar partijprominenten, of in Trumps geval de prominenten van zijn eigen campagne, het debat zo positief mogelijk in de richting van hun eigen kandidaat proberen te draaien. Aangezien er voor elke prominent tientallen journalisten zijn, is het vooral een kwestie van je doel kiezen en daarna niemand erlangs laten.

Ik sprak uiteindelijk Jesse Jackson voor de Democraten. Jackson had duidelijk zijn lesje uit zijn hoofd geleerd. Wat de vraag ook was, het antwoord bleef hetzelfde. “Hillary was strong and clear.” Trump niet.

 

 

Aan de andere kant van de zaal, bij de Republikeinen, waren er weinig grote namen namens de partij. Trump heeft zich niet populair gemaakt binnen de Grand Old Party, en moest het daarom vooral van eigen grote namen hebben. Zoon Eric Trump deed een klein rondje door de zaal, maar was snel weer weg. De voormalig burgemeester van New York Rudy Giuliani ging van tv-studio naar tv-studio, en de voormalige concurrenten Ben Carson en Rick Perry hadden nu alleen maar lof voor Trump. De meeste aandacht was er voor een vrouw die sinds haar rol als running mate in 2008 eigenlijk niets belangwekkends meer heeft gedaan, maar nog steeds graag gezien is op tv: Sarah Palin. Haar hoopgevende eerste woorden: “I’ll just wing it, I guess.”

De filmpjes zijn in iets lagere resolutie dan gehoopt. Dat komt omdat Amerika dan wel nog steeds het land van de eindeloze snelwegen is, maar niet van de snelle elektronische snelweg.

Election Express: Wat je niet te zien kreeg. Achter de schermen bij het laatste presidentiële debat

Ruim 70 miljoen Amerikanen zitten voor de buis gekluisterd. De grote tv-networks hebben de grote namen van stal gehaald. Chuck Todd, Megyn Kelly, Anderson Cooper, John Dickerson en natuurlijk debatleider Chris Wallace: allemaal zijn ze er. Er zijn vijfduizend journalisten ingevlogen van over de hele wereld. En de Democraten en de Republikeinen stuurden de grote kanonnen.

Buiten op de campus staan podia met live uitzendingen van MSNBC en CNN. De toeschouwers schreeuwen en joelen, de bordjes voor Trump en Clinton bewegen mee op het ritme van de leuzen. Er zijn meer borden voor Clinton, maar het grootste bord is, natuurlijk, voor Trump. De studenten zijn vol vuur over hun kandidaat. Soms omdat die kandidaat beter is, maar vaker omdat die andere kandidaat nog veel slechter is. Er is een festivalsfeer. Maar wel een met een duidelijke politieke tint.

Binnen in het afgeladen perscentrum is alles anders. Journalisten zitten rij aan rij aan smalle bureaus. Fox, MSNBC, ABC, CNN: allemaal zijn ze er. Net als al die duizenden journalisten. En beneden in de kelder is nog zo’n zaal. Wie zich te laat aanmeldde, zit hier, ver weggestopt. Je kan er niet omheen. Het staat op de banners en het is te zien op de honderden tv’s in de enorme zaal: dit is het laatste, o zo belangrijke presidentiële debat.

Cameramannen en technici lopen gehaast heen en weer. Kranten- en internetjournalisten tikken in recordtempo en zonder op te kijken hun stukjes. Een Amerikaanse radiojournalist doet een voorbeschouwing. De bewaking doet zijn ronde.

Tijdens het debat slaan de spanning en concentratie in de perszaal om in gelatenheid. De campagne is lang en erg negatief. Dit debat is grotendeels een herhalingsoefening, met weer diezelfde punten. Trump houdt zijn conservatieve achterban tevreden met harde uitspraken over abortus en wapens. Clinton is het met al die punten oneens. En noemde iemand daar e-mails?

Maar vooral die negatieve toon van de campagne eist zijn tol. Als de aanvallen weer harder worden, wordt het zuchten van de journalisten dat ook. Als Trump Clinton onderbreekt met “wrong”, “wrong”, en “wrong”, wordt er besmuikt gelachen. Fronsende blikken als Clinton en Trump secondelang door elkaar blijven praten en moderator Chris Wallace –“Mister Trump, Miss Clinton, please”- de controle verliest.

Clinton valt Trump aan “jij noemt deze verkiezingen niet eerlijk, maar eerder noemde je ook al verloren rechtszaken en zelfs de uitreiking van de Emmy’s oneerlijk.” Trump: “I really should have gotten that Emmy.” Gelach in de persruimte, maar ook in de debatzaal, waar het publiek zich eigenlijk stil moet houden.

De persruimte is een afgeschermde bubbel. Je moet door uitgebreide controles om er binnen te komen. De maanden geleden geregelde accreditatie halen, busje naar het terrein, door de eerste beveiliging, langs verschillende road blocks en een beschermingsmuur van gestapelde zeecontainers. Daarna  nog een keer beveiliging. Je pasje laten zien. En nog een keer. De agenten van de geheime dienst zijn makkelijk te herkennen aan hun oortjes. Militairen bewaken de plek waar de kandidaten aan zullen komen.

De debatzaal is een bubbel in een bubbel. Hier komt een normaal mens niet meer binnen. De gasten voor het debat worden zorgvuldig van journalisten en buitenwereld afgeschermd. In de zaal zitten precies evenveel Democraten als Republikeinen. Op het podium, onder de adelaar, de twee spreekgestoeltes.

Het debatpodium is ver weg van de echte wereld. Al die vol vuur protesterende studenten, op de campus, maar ook de croupiers, het hotelpersoneel, en die McDonalds-medewerker op de strip van Las Vegas zijn al lang klaar met die negatieve campagne. Ze snakken naar hints over wat de nieuwe president met het land gaat doen. Ze willen oplossingen, niet bekvechten en jij-bakken. Wat gaan Trump en Clinton voor hen doen?

De spanning neemt weer toe als het debat richting het einde gaat. De spinzone vooraan de zaal wordt snel drukker. Camera’s en microfoons worden gecheckt. Werkt het? Elk moment kunnen hier de partijprominenten door de deur komen. Doel: de berichten zoveel mogelijk hun kant op draaien. Republikeinen vinden dat Trump won en dat Clinton door het ijs zakte. Democraten vinden dat Clinton won en dat Trump zich compleet diskwalificeerde.

Veel getrek en geduw. Jesse Jackson is een van de eerste die binnenkomt. Wat Trump zei over het mogelijk niet accepteren van de uitslag, is “just terrible”. Bij bijna elke vraag komen dezelfde ingestudeerde woorden eruit: Clinton heeft de juiste plannen, Trump is ongeschikt. Rudy Giuliani, de oud-burgemeester van New York, is al maanden fervent verdediger van Trump. Hij wordt meteen een studio ingetrokken.

Alle kopstukken hebben een student met een bord achter zich aanlopen zodat elke journalist precies weet waar hij moet zijn. Rond Democraten John Podesta –gelekte e-mails- en Donna Brazile –vervangend partijvoorzitter- worden veldslagen uitgevochten voor een paar quotes. Camera’s dienen als stootkussen om concurrenten weg te duwen.

De twee mensen waar de meeste interesse voor is, blijven afgeschermd door hekken. Zoon Eric Trump maakt een snelle ronde met een chagrijnige blik. Hij gaat meteen naar de microfoon van het rechtse Fox News. Er ontstaat een scrimmage als Sarah Palin de zaal binnenkomt. “I can’t believe you guys can work like this, you’re like animals”,  roept ze de zwerm journalisten smalend toe. Tussen Palin en de pers zal het nooit meer helemaal goed komen. Ze wordt beantwoord met een spervuur aan geschreeuwde vragen.

Los van het duizelingwekkende gespin in de spinzone is een ding duidelijk: Trump moest in dit debat het verschil maken, en heeft dat niet gedaan. Zijn eigen achterban heeft precies gehoord wat ze wilden horen. De peilingen zullen het nog moeten uitwijzen, maar het lijkt erop dat de zwevende kiezer door dit debat niet massaal richting Trump zal waaien. Trumps weigering om tijdens het debat de uitslag te erkennen is voor veel Amerikanen, zwevend of niet, beangstigend.

De kiezers lijken in die dubbele bubbel van de debatzaal wel heel ver weg. De teleurstelling die Democraten en Republikeinen op straat voelen over hun eigen kandidaten. De frustratie over de eindeloze aanvallen en de wederzijdse zwartmakerij. Dat dringt niet door in die bubbel. Juist die persoonlijke aanvallen voeren weer de boventoon. De belangrijkste argumenten die de twee kandidaten aandragen zijn: stem op mij, want die ander is erger. En dat zijn deze verkiezingen voor heel veel Amerikanen: kiezen voor the lesser of two evils.

 

Election Express: behind the scenes #debate2016

“Hey hey ho ho, Donald Trump has got to go”. De studenten van de Universiteit van Las Vegas laten hun pro Hillary-stem duidelijk horen. Leuzen scanderend tegen Trump lopen ze over de parkachtige campus, waar de grote Amerikaanse tv-zenders podia gebouwd hebben van waaruit ze live uitzenden. CNN heeft zoals gebruikelijk een enorm panel met experts opgetuigd, want alles is nou eenmaal big in the States, dus de line up met te interviewen gasten ook.

Een man in Trump-shirt vertelt Jan dat hij Clinton niet vertrouwt, omdat ze een raspolitica is. Zijn kleine dochtertje lijkt niet overtuigd; met een flink gebaar gooit ze haar rode ‘make America great again’-petje op de grond.

Bij het MSNBC podium kun je t-shirts laten drukken. ‘Keep kalm and debate’. Het lijkt hier wel een festival, alleen komt de muziek niet van Tiësto – die draait even verderop op de beroemde Strip een show – maar speelt er een fanfare.
Nog een paar uur te gaan. De gasten druppelen alvast binnen. Onder hen hooguit 75 studenten van deze universiteit. De andere plekken zijn voor aanhangers, oftewel klapvee, van Clinton en Trump.
Het derde debat vindt plaats in het Thomas & Mack center. Als de presidentskandidaten naar buiten kijken zien ze de beroemde hotels aan de drukke Strip. En als Trump naar rechts kijkt, ziet hij zijn eigen Trump Tower. Zal het hem helpen? Nog even, en we weten het.

BMN

Election express: Trump, Clinton en de plastic glamour van Vegas

De plek is eigenlijk perfect voor het laatste presidentiële debat. Alles in Las Vegas draait om entertainment. Dus dat Clinton en Trump daar ergens tussen al die glinsterende gebouwen met al dat licht de strijd met elkaar aanbinden, dat past.

Bij de Amerikaanse verkiezingen speelt vermaak altijd een rol. Misschien dat we het daarom ook in Nederland zo leuk vinden om te volgen. Dit jaar is met het aantreden van meesterentertainer Trump ook entertainment verzekerd. Waar hij gaat zijn de camera’s, waar hij gaat zijn de grote uitspraken en waar hij gaat is de spanning. Want wat gaat Trump nu weer doen?

Ook vanavond is Trump de onzekere factor. Maakt hij zijn aanvallen dit debat nog een tandje harder? Of krijgen we toch een keer een presidentiele Trump te zien? Clinton lijkt de constante factor deze debatten, maar zij kan ook een keer een offday hebben.

Gezien de peilingen zal Trump in de aanval moeten. En Trump kennende gaat Trump all out. Hij zal met iets moeten komen dat zijn eigen positie versterkt, en die van Clinton serieus verzwakt. Dat wordt nog best moeilijk, want hoeveel konijnen kan Trump nu nog uit de hoge hoed toveren na al zo’n lange campagne?

De focus van dit debat ligt op het buitenland. Duidelijk het terrein van voormalig minister Hillary Clinton. Zij zal moeten oppassen niet te diep op de materie in te gaan en zichzelf te verliezen in details. Trump zal juist eens met meer details moeten komen over zijn plannen. Hoe moet IS dan verslagen worden, en hoe ziet hij precies de rol van de VS in de NAVO.

Trump hoort bij de skyline van Las Vegas. Trump Tower kijkt op gepaste afstand neer op de strip. Groot, aanwezig, maar toch een outsider net als Trump zelf. De gouden letters passen goed bij de plastic glamour van Vegas. Dit debat zal hij er moeten staan, anders blijft hij ook na 8 november die outsider.

Wij zijn er natuurlijk bij in Las Vegas bij het laatste debat. Hou Amerikawatcher.nl in de gaten voor updates!