los angeles

Het beste over ‘O.J.: Made in America’

Geen detail blijft onbesproken in de vijfdelige documentairereeks van regisseur Ezra Edelman. En al die details krijgen uiteindelijk een plek in de puzzel die O.J. Simpson heet. Zijn uitzonderlijke status als footballspeler is nodig om te begrijpen hoe Amerikanen, blank en zwart, tegen hem aankeken. De burgerrechtenstrijd, en de rassenrellen in LA zijn nodig om te snappen hoe gespannen de verhoudingen tussen wit en zwart, en tussen zwart en de politie waren. De creatie van Simpsons smetteloze publieke persona is nodig om te snappen hoe O.J. zo makkelijk over een dubbele moord heen kon stappen.

Zelf zei hij geen kleur te zien. “I’m not black, I’m O.J.” Maar juist tijdens die live uitgezonden rechtszaak was zijn kleur steeds aanwezig, als een open zenuw. En die open zenuw zorgde ervoor, samen met zijn dreamteam van keiharde advocaten en geklungel van justitie, dat het ongelooflijke gebeurde, en Simpson vrij werd gesproken.

De documentaire wordt getipt voor zowel een Emmy als een Oscar. Het is de beste documentaire die ik de afgelopen jaren heb gezien. De vijf delen zijn nog twee weken lang terug te kijken via de website van de VPRO.

Nog niet genoeg gehad?

Dit gesprek tussen essayist Ta-Nehisi Coates en regisseur Ezra Edelman is bijzonder interessant.

Regisseur Ezra Edelman is voor verschillende podcasts geïnterviewd over zijn documentaire. De leukste zijn hier  en hier te horen.

De NPR schrijft hoe de documentaire meer beschrijft dan het proces van O.J. Simpson alleen: dit is het verhaal van Amerika.

Wat Simpsons vrijspraak betekende voor zwart Amerika beschrijft Ta-Nehisi Coates op persoonlijke, en vrij sublieme wijze.

De New Yorker schreef een interessant artikel over die andere hoofdrol in de documentaire: informatievoorziening voor de doorbraak van het internet.

 

 

Election express: de eenzame trump-supporter

“Clinton or Trump!” Het meisje roept het met een vragende blik vanuit een voorbijrijdende auto. Voordat ik iets terug kan roepen is de auto alweer de straat uit. Only in America. Nog drie weken te gaan, maar de verkiezingen zijn hier nooit ver weg. Op de tv-stations gaat het vrijwel alleen maar over Clinton en vooral Trump. De LA Times heeft de strijd op de voorpagina, en ook de Angelenos zelf hebben maar een klein zetje nodig om minutenlang te klagen over de verkiezingen met die twee kandidaten die niemand mag. Ook in Los Angeles heeft de kiezer het moeilijk.

Californië stemt traditioneel op een Democraat. Het is een staat met veel latino’s, en die hebben ongeveer net zo weinig met Trump, als Trump met hen. Toch staat daar, in de rij voor het reuzenrad op de Santa Monica pier, een man met een rode ‘make America great again’ pet op. Grijs haar, zongebruind, kaarsrecht, en met een uitdagende blik. Het moet een eenzame strijd zijn als Trump-supporter in Californië. Clinton staat er zo’n twintig procent voor in de peilingen. 

Even verderop in het Sidewalk Café aan de Venice boardwalk kunnen ze de helft van wat op de kaart staat niet serveren. Er zijn namelijk geen avocado’s, en dus kunnen ze geen guacamole maken. Oorzaak: een staking in Mexico. Hoog boven de tafels hangt een spandoek: vote! Nog drie weken te gaan. Misschien dat het Trump nog helpt.

JP

Election express: een groot theater

“Wat vinden jullie in het buitenland er nou van?”, vraagt de Amerikaanse douanebeambte me, verwijzend naar de verkiezingsstrijd tussen Hillary Clinton en Donald Trump. “Eén groot theater”, zeg ik terwijl ik mijn vingertoppen op een scanner leg. Zonder uitgebreide controle kom je de VS niet in en meestal zijn de douaniers hier niet zulke praters, maar deze laat me bijna niet meer gaan omdat hij over zoveel ellende niet raakt uitgeraasd.
We zijn net gearriveerd op het vliegveld in Los Angeles voor onze vijfweekse roadtrip door de States. De douanier is de eerste Amerikaan die ik spreek. Als ik uitleg dat we voor de verkiezingen naar Amerika zijn gekomen, is er niet veel voor nodig om hem verzuchtend te laten vertellen wat een zooitje het momenteel is in zijn land. “Terwijl wij natuurlijk het grote voorbeeld voor de wereld zijn”, zegt hij zonder een greintje cynisme. Hij lag er vannacht zelfs wakker van. “Maar in landen met een dictatuur of een vreselijke koning aan de macht lukt het de mensen ook om gewoon door te leven.” 

Even later bij de bagageband vertelt de dienstdoende controleur dat hij zich schaamt voor de situatie in zijn land. Maar hij kan er ook niks aan doen. Net zo min als dat hij er wat aan kan doen dat onze koffers niet zijn aangekomen. En het begon allemaal nog wel zo veelbelovend. 

Wil je onze ervaringen in Amerika volgen? Check dan regelmatig amerikawatcher.nl Hier zullen we de komende weken regelmatig verslag doen. Eerstvolgende grote event waar we bij zijn is het laatste debat tussen Clinton en Trump, komende woensdag in Las Vegas. 

BM