new york

Nu.nl Podcast: verkiezingen New York

In de podcast van Nu.nl mocht ik vertellen over de verkiezingen in New York. Hoe spannend wordt het voor de Democratische burgemeester Bill de Blasio en wat is de invloed van president Trump in zijn Democratisch getinte thuisstad? de Blasio stond de dag voor de verkiezingen met dertig procent voor in de peilingen, dus daar durfde ik nog wel een voorspelling op te wagen.

Advertenties

Election Express: waarom in Amerika alles groter is

Wie in Amerika weleens buiten New York is geweest, kent het verschijnsel van de super stores. In zo’n gigantische supermarkt, een paar voetbalvelden groot, zocht ik laatst minutenlang in het enorme koelschap naar een beker gewone yoghurt. Mijn ogen gingen langs rijen vol kunstmatige smaakjes. ‘Pumpkin spice flavored low fat yoghurt’. ‘Vanilla bean infused semi skimmed Greek style yoghurt’. ‘Non fat strawberry cheesecake style yoghurt’. Maar gewoon een simpele beker normale yoghurt? Onderin de koeling, twintig bekers van links stond een eenzame pot volle yoghurt naturel.

Het toevoegen van smaken komt voort uit de drang overal controle over te willen hebben. Dat klinkt groots, maar een Amerikaan denkt groots. Amerikanen zien zichzelf tenslotte als hét voorbeeld voor andere landen (lees ook mijn blog een groot theater). En alles moet aangepakt worden, omdat het kan. Daarom is er zoveel keuze. Daarom is alles een maatje groter. En als de grotere maat went, komt er een nog grotere maat. Je bestelt hier geen broodje kaas, je krijgt twintig opties. Omdat er hier niet zoiets is als ‘een broodje kaas’. De kleinste maat is wat Nederlanders vaak al groot vinden. Maar wij denken dan ook klein. Het enige land dat verkleinwoordjes gebruikt, zoals dat ‘broodje kaas’. In Amerika heet dat gewoon ‘a cheese sandwich’. Je hebt de vrijheid om zelf te bepalen hoe jij vindt dat jouw broodje kaas er uit ziet.

Amerika is de maakbare wereld. Iets is pas goed als er wat mee gedaan is. Er mee gerommeld is, zouden wij in Nederland zeggen. Dat maakbare komt werkelijk overal in terug. Las Vegas is het bekendste voorbeeld. Middenin de zinderende woestijn bouwt de één een casino met een piratenschip voor deur. De ander overtreft dat door ertegenover het Venetiaanse San Marco plein na te bouwen, compleet met grachten en ronddobberende gondels. Dat kan nog meer over de top, dacht de volgende en besloot met Caesar’s Palace Rome na te bootsen. En zo gaat het maar door aan de Strip, waar de Eiffeltoren vlak naast het Vrijheidsbeeld staat. Steeds groter, steeds gekker.

De drang alles aan te pakken zit in de aard van de Amerikanen. Ooit kwamen ze hier en moest het land opgebouwd worden. Wegen, riolering, elektriciteit. Alles van het oosten tot het wilde westen werd onder handen genomen. Land werd ontgonnen, rivieren werden bedwongen. Er is veel ruimte en als dat van jou is, kun je doen wat je wilt. Van een bouwvergunning voor een dakkapelletje hebben ze hier nog nooit gehoord (en als je het ze vertelt, lachen ze je uit). Dus doe je wat er in je opkomt. Er is ruimte, er is aanbod. En de keus is aan jou.

Amerika, land of the free. Hier draait het natuurlijk om vrijheid. Niet in beperkingen denken, zelfs niet als het om je eigen lichaam gaat. De vrijheid om te eten zoveel als je wilt. Zie daar de obese Amerikaan. Tonnetje rond van al het consumeren, omdat het kan.

BM

Election Express: Trump en de verdeelde Staten van Amerika

“Het goede nieuws is dat Trump nu naar Washington verhuist!” New Yorkse humor, op straat vlakbij de Trump Tower. Daar vechten journalisten, toeristen en demonstranten om een beetje ruimte op de stoep. “This is not my President” wordt gescandeerd. Er wordt zelfs een Amerikaanse vlag verbrand. Maar New York is niet Amerika. Het land is op veel manieren verdeeld, en ook tussen stad en platteland loopt een scheidslijn.

Reizend van Los Angeles naar Orlando, dwars door de zuidelijke staten, was het verschil steeds duidelijk te zien aan de yard signs. Die bordjes voor in de tuin met de naam van de kandidaat erop. In de steden zagen we Clinton. Buiten de steden was de steun overweldigend voor Trump. In Texas, Louisiana, Mississippi, in al die dorpen en bij al die boerderijen waren de borden voor Trump.

Daar tussen de eindeloze grasvelden, de verlaten landweggetjes en de oude katoenplantages zijn ze opgetogen, en zijn de verwachtingen voor de nieuwe president hoog. Waar Obama acht jaar geleden de hope and change kandidaat voor links Amerika was, is Trump dat nu voor het meer conservatieve, rechtse Amerika. Trump moet Washington opschudden, en alles terugdraaien wat Obama heeft ingezet.

Obama is in deze streken ongelooflijk impopulair. Want onder zijn presidentschap is Amerika afgegleden, is de heersende mening. Het vreselijke Obamacare verplicht werknemers en werkgevers tot veel te dure verzekeringen, de banen verdwijnen naar het buitenland en hij wil Amerikanen hun wapens afpakken, zodat ze makkelijker onder de duim te houden zijn.

Dit is Trump country. De kiezers hier zijn vaker ouder, vaker witter en vaker ontevreden over hoe het met het land gaat. Ze kijken argwanend naar die cappuccino drinkende New Yorkers. Waarom 4 dollar uitgeven voor Starbucks-koffie als je ook ouderwets eerlijke filterkoffie voor minder dan de helft kan krijgen? En wat een gedoe met die dure hybride Priussen. Een heerlijk ronkende American made pickup-truck werkt toch net zo goed.

Paul Krugman schreef na de uitslag dat hij zijn landgenoten niet meer kende. “Deze mensen willen een ander Amerika dan wij willen.” Daar heeft hij gelijk in. Krugman staat als columnist voor de New York Times heel ver af van de gemiddelde Texaan. En die Texaan voelt weerzin als hij aan die linkse, feiten verdraaiende krant denkt. Die Texaan voelt zich net zo onbegrepen als Krugman.

Dit is maar een voorbeeld van een van de vele manieren waarop de Verenigde Staten op dit moment vreselijk verdeeld zijn. Het is nu aan President-elect Donald Trump om dat hele land toch achter zich te krijgen. Dat wordt een moeilijke balanceer act. Hij moet zijn eigen kiezers tevreden houden. Die willen dat Obamacare meteen gestopt wordt, dat er een muur bij de Mexicaanse grens komt, en dat Hillary Clinton in de cel belandt. En dat willen ze allemaal op dag 1.

Dat is nu precies wat de andere helft van het land niet wil. Het was een vreselijk harde campagne. De verhoudingen tussen Republikeinen en Democraten zijn nog verder op scherp gezet. De teleurstelling bij Democraten is enorm. Trump moet de komende maanden toewerken naar een positie van samenbrengen in plaats van verdelen. Hij moet een president worden voor die boze blanke man met zijn filterkoffie, maar ook voor die cappuccino-drinkende millennial in de stad. Die kant heeft Trump nog niet eerder laten zien.

Editie NL: Hoe New York wakker werd na Trumps overwinning

Bij Clintons verkiezingsavond werd gehuild, en New Yorkers waren geschokt. Ik mocht bij Editie.nl live in de uitzending vertellen hoe New York het verlies van hun Hillary verwerkt. Als je goed kijkt zie je het gouden Trump-logo op de achtergrond. Maar terwijl voor Trump Tower wordt geprotesteerd, wordt er op het platteland juist gejuicht. In al die Zuidelijke staten waar we doorheen reden is het merendeel van de kiezers blij met hun President-Elect Trump.

Je kunt het fragment gedeeltelijk hier terugkijken  (na ongeveer 2 minuten)

 

 

Election express: In a swing state of mind


“These elections are rigged against us, so vote! We need your vote!” Trump schalt door de vertrekhal van het vliegveld van Orlando. Zoals op elk vliegveld in Amerika staat ook hier in Florida CNN aan. Maar er is iets raars aan de hand. De wachtende reizigers negeren normaal de tv’s. Nu kijken ze ingespannen naar Trumps speech. Er wordt zowel instemmend geknikt als mismoedig geschud.
In swing state Florida merken ze aan alles dat juist hun staat doorslaggevend kan zijn deze verkiezingen. De tuinen staan vol bordjes met stemadvies. Voor elk Clinton-bord zijn er 10 à 15 Trump-borden. Nog een verschil: de Trump-borden zijn vaak zelfgemaakt. Die van Clinton kant-en-klaar gekocht. Bij hotels staat naast de dagaanbiedingen: “make a difference, go vote!”


Zowel Clinton als Trump zijn veel in Florida vlak voor verkiezingsdag. Clinton richt zich specifiek op steden met veel latino’s, een groep die ook hier in recordaantallen vroeg stemt. Trump schiet meer met hagel. Hij is overal in Florida en geeft zijn vaste, algemene speech. Clinton werd in Florida gesteund door sterren als Jennifer Lopez, Katie Perry en Bruce Springsteen. Trump moet het vooral van zijn kinderen hebben. Verschillende campagnes dus, maar toch liggen de kandidaten nek-aan-nek, met een kleine voorsprong voor Clinton.

Na een marathon van anderhalf jaar campagne voeren, zitten we nu definitief in de eindsprint. En die gaat via de slagvelden in Florida, Pennsylvania en North Carolina naar New York. Dat voelt best raar. Tijdens onze reis door de zuidelijke staten bleek steeds weer hoe groot de verschillen zijn tussen het conservatieve Zuiden van de pick-up trucks, en het meer linkse New York, de stad van die latte sipping liberals. De stad waarbij in het zuiden vaak een vies gezicht wordt getrokken. De stad van die linkse anti-Trump krant die niet te vertrouwen is.

Maar het is ook de stad waar de Trump Tower staat, en waar Clinton senator was. Dus gaat het hier gebeuren. In the Big Apple ligt de finishlijn. Maar de race wordt gewonnen in al die staten ver hier vandaan. Al die borden, bumperstickers en bezoekjes van kandidaten leiden tot die laatste en belangrijkste opiniepeiling: verkiezingsdag. Inzet: 270 kiesmannen, en het presidentschap.