president

Het is Donalds show in het Trump Hotel

In het hoekje, achter de afzetting, speelt een meisje zenuwachtig met haar telefoon. Ze draagt een blauw-rode legging met daarop in grote witte letters: Trump, MAKE AMERICA GREAT AGAIN. Op haar schouders twee tattoos. Op links: Modesty. Op rechts: Patriotism. Om haar heen opgewonden volwassenen die zich gedragen als tieners wachtend op hun idool. Telefoons in de aanslag. Straks komt hij.

President Trump gaat niet graag uit eten in restaurants in Washington DC. Daarin is hij heel anders dan de Obama’s. Als hij al buiten de deur eet, kiest hij voor zijn eigen Trump International Hotel aan Pennsylvania Avenue. Het kan zijn dat hij daar de goed doorbakken biefstuk met ketchup en cola het lekkerst vindt.  Trump houdt het liefst vast aan dingen die hij kent. Maar grote kans dat het vooral komt doordat de president geen zin heeft in de inwoners van Washington. Trump en Washington hebben een haat-haat-verhouding, van liefde is hier geen sprake.

Tijdens de campagne was Trump uiterst kritisch over de hoofdstad die volgens hem een moeras is, vergeven van corruptie en vriendjespolitiek. (en wat betreft de vriendjespolitiek heeft hij daar gelijk in) En het is wederzijds: Washington mag Trump ook niet. Ruim 90% van de Washingtonians stemde op Hillary Clinton.

Trumpisten hebben het hier dan ook niet makkelijk. Afgelopen week werd woordvoerder Sarah Huckabee Sanders gevraagd een restaurant te verlaten omdat de eigenaar haar niet wilde bedienen. Minister Kirstjen Nielsen moest een etentje in een Mexicaans restaurant afbreken omdat ze werd uitgejouwd door demonstranten. En ook Stephen Miller, een van de architecten van Trumps strenge immigratiebeleid, kreeg met joelende demonstranten te maken toen hij bij een Mexicaan ging eten. (Het blijft een vraag waarom deze twee gezichten van Trumps strenge immigratiebeleid juist in een week vol verontwaardiging over het scheiden van kinderen van hun ouders kozen voor een Mexicaans restaurant, maar goed.)

Het Trump hotel is in deze vijandige stad een veilige plek, een safehaven voor de president en zijn aanhang. Hier eten en logeren regelmatig zijn ministers, stafleden en familieleden. En de bezoekers weten dat. In de lobby zoeken Trump-kiezers met MAGA-petjes een selfie met Don jr., Ivanka of Eric Trump. Maar de hoofdprijs is natuurlijk een foto met de Donald zelf.

Als de president dan de trap afkomt gaan de telefoons de lucht in en klinkt gejoel. Trump geniet er duidelijk van. Hij zwaait, houdt zijn vuist in de lucht als een bokser die net gewonnen heeft. Hij klapt in zijn handen om zijn supporters verder op te jutten. Het is een energieke show van een paar minuten. “No more missiles, no more missiles”, roept hij terwijl hij handen schudt, schijnbaar verwijzend naar zijn gesprek me Kim Jong Un van eerder die week. Hij wijst naar mensen die naar hem roepen en loopt weer door. “Thank you everybody.” Melania kijkt op een afstandje geduldig toe.

Als de president buiten het beeld van de iphone-camera’s is, volgt een tweede ontlading bij de supporters. “I held his hand!” “Oh my god, oh my god!” “That was awesome!” De president is weg, en de show in het Trump Hotel is voorbij. De achterban mocht de president toejuichen in het Trump-bastion middenin de stad. Het is onduidelijk wie er het meest van heeft genoten, de Trump-supporters, of de president.

 

Advertenties

Radio 1: De Trump-fluisteraars

In de Nieuws BV op Radio 1 mocht ik Patrick Lodiers vertellen over De Trump-fluisteraars. Het gesprek is terug te luisteren en te kijken via de link in onderstaande tweet.

 

JFK Magazine: over Kennedy

In mei zou John F. Kennedy 100 zijn geworden. Om dat te markeren, mocht ik samen met oa Willem Post, Maarten van Rossem en Koen Petersen wat vertellen over de mythevorming rond Kennedy en het contrast met de huidige president.

Donald Show: topweek voor Trump

 

De wekelijkse update over de United States of Trump

Dit was Trumps beste week sinds de verkiezingen.  Opperrechter Neil Gorsuch werd ondanks hevig protest van de Democraten gewoon benoemd, de verwijdering van Steve Bannon uit de veiligheidsraad leverde instemmend geknik op, en Trumps Tomahawks op Syrië zorgden zelfs voor uitermate lovende reacties vanuit het hele politieke spectrum. Nou ja, bijna het hele spectrum.

Inmiddels ben ik wel aan het gedraai van President Trump gewend geraakt. Maar het bombarderen van Syrie is een ruk van 180 graden waar ook ik duizelig van wordt. De hele campagne lang vertelde Trump dat ‘America first’ zou komen, en dat we geen militaire acties van de VS moesten verwachten als hij president zou worden. Maar Trumps oude tweets uit 2013 lijken nu wel uit een soort parallel universum. Die in beton gegoten waarheid van toen is ingeruild voor een andere, elastische realiteit van nu.

Het is de vraag wat deze eenmalige aanval de Syriërs precies gaat opleveren. Bombarderen is relatief makkelijk. De Syrische status quo doorbreken is een heel ander verhaal. Feit is dat Trump voor het eerst over bijna het hele politieke spectrum de handen op elkaar krijgt. Amerikanen houden van een president die daadkracht en spierballen toont. Fareed Zakaria ziet dit als het moment dat Trump president werd. Het maakt Trump in ieder geval meer een ‘gewone’ president. Sinds Carter bombardeerden alle presidenten een land in het Midden-Oosten. Trump plaatst zichzelf binnen honderd dagen bij dit rijtje.

Het is interessant om te zien wat de harde kern van de Trump-aanhang hiervan vindt. Rechtse opiniemakers zijn minder blij. Trump beloofde alleen te handelen in het belang van de VS. Wat heeft Amerika hier precies aan? En als mensen als John McCain en zelfs Hillary Clinton dit een goed idee vinden, dan moet het toch wel een enorme fout zijn? Trump is niet de trekpop van Poetin, maar van de neocons!

 

Verschuivingen van de macht

Ook in het Witte Huis lijkt Trump een draai te hebben gemaakt. Steve Bannon is uit de nationale veiligheidsraad gehaald. Bannon is een van de belangrijkste Trump-fluisteraars, en de huisideoloog van Trump. Het is onduidelijk hoever Bannon naar achteren wordt geschoven. Hij houdt dezelfde security clearance, en kan nog steeds zo het oval office binnenlopen. Maar Trumps acties in Syrië suggereren wel dat er voorlopig een andere wind in het Witte Huis waait. De gevestigde orde in Washington ziet het tevreden aan. De radicaal anders denkende Bannon is daar niet populair.

Het lijkt erop dat Bannon in de problemen is gekomen door een grote ruzie met Jared Kushner, Trumps schoonzoon en andere adviseur. Bannon zou hebben gedreigd om helemaal op te stappen, maar een belangrijke conservatieve geldschieter zou hem overgehaald hebben te blijven.

Nu is het afwachten. Vindt Bannon een nieuwe plek in de entourage, of heeft hij zijn langste tijd gehad? Zelf slaat Bannon dreigende taal uit. Hij gaat nergens heen. Voor wat het waard is: op de foto’s van de meetings voor het Syrie-bombardement zit Bannon in de hoek bij de deur. Jared Kushner zit centraal aan de tafel.

De schoonzoon van Trump wordt steeds belangrijker in het Witte Huis. Trump vertrouwt hem, en dat weegt zwaarder dan het gebrek aan ervaring van deze vastgoedbons uit New York. Kushner is een soort manusje van alles op het hoogste niveau geworden. Hij bereidt het bezoek van de Chinese Xi Jinping voor, maar moet ook werken aan vrede in het Midden-Oosten, het stoppen van de drugs epidemie op het platteland en de complete herstructurering van de overheid. Dat laatste valt onder ‘The Office of American Innovation’. Of zoals Steven Colbert het noemt: ‘The Bureau of Obvious Nepotism.’

Dat zijn wel heel veel klusjes vinden ze bij de Daily Show. “En dan klaag jij al als je schoonvader je vraagt om de wifi in te stellen!” Volgens het grote bord van Trevor Noah is Jared Kushner dan ook het meest invloedrijk in het Witte Huis op dit moment. Hij is de echte president. Sneu voor Steve Bannon: die stond de vorige keer nog bovenaan, maar die is gezakt naar plek 4. Dat is nog altijd 3 plekken boven president Trump.

 

De week in Washington: rollen straks omgedraaid, maar strijd gaat door

Deze week nemen president Obama en zijn opvolger Trump nog een keer het podium in de rollen die we van ze kennen. Vanaf twintig januari zijn de rollen omgedraaid. Maar met Trump als president en Obama als burger, gaat de strijd gewoon door.

Speech Obama

De cirkel is rond. In dezelfde stad waar hij in 2008 zijn overwinningsspeech gaf, geeft hij nu zijn afscheidsspeech. McCormick place om drie uur Nederlandse tijd, primetime op de Amerikaanse televisie, begint Obama met spreken. Wat kunnen we verwachten? Het wordt geen overwinningsrondje, ook geen rally, zeggen zijn medewerkers. Daarom geen staand publiek, maar keurige stoelen.  Het wordt een ‘call to action’, het doorgeven van het stokje. Verwacht wordt dat Obama minder dan een uur zal spreken.

Obama wil zijn eigen nalatenschap nog een keer verkopen. Vertellen wat er allemaal goed is gegaan tijdens zijn presidentschap. En vertellen welke kant het land vanaf nu op moet. Dat wordt dus veel aandacht voor Obamacare. Want Obama’s grootste verdienste, is waar Republikeinen nu het hardst aan trekken om onderuit te halen.

In deze speech wil Obama zijn partijgenoten ook nog een keer opladen voor vier jaar oppositie tegen President Trump. Het einde van zijn presidentschap is voor Obama namelijk niet het startschot van zijn pensioen. Het is het begin van de verdediging van zijn nalatenschap.

Oorspronkelijk zou Obama zich vooral gaan richten op het herverdelen van kiesdistricten (gerrymandering) zodat Democraten meer kans zouden hebben om bij verkiezingen het Huis van Afgevaardigden een keer terug te pakken van Republikeinen. Maar Obama’s rol word de komende jaren veel actiever en veel zichtbaarder dan voor ex-presidenten gebruikelijk is. Zijn stichting en actiegroep Organizing for Action gaan verder waar Obama’s presidentschap 20 januari stopt.

Obama’s speech is live te volgen via www.whitehouse.gov/farewell.

Persconferentie Trump

Woensdag geeft Trump zijn eerste persconferentie sinds deze zomer. De timing is niet toevallig: hij hoopt de avond na Obama’s speech meteen alle aandacht naar hem toe te trekken. Trump gaat hier vertellen hoe hij zijn zakenimperium gaat organiseren tijdens zijn presidentschap, en hoe hij belangenverstrengeling gaat voorkomen.

Trump lichte gisteren al een tipje van de sluier op. Schoonzoon Jared Kushner wordt senior advisor van de president. Dat is opvallend, want familieleden baantjes geven in het Witte Huis, dat mag eigenlijk niet. Ook opvallend: de New York Times onthulde vorige week nog dat Kushner na de overwinning van zijn schoonvader werkte aan een grote vastgoeddeal met een groep rijke chinezen. Is dat belangenverstrengeling?

Ministers

Vandaag beginnen ook de hoorzittingen voor Trumps ministersploeg. In de Senaat worden de komende drie dagen acht genomineerden ondervraagd: John Kelly, Jeff Sessions, Rex Tillerson, Mike Pompeo, Elaine Chao, Betsy DeVos, Ben Carson en Wilbur Ross.  Vooral naar Jeff Sessions en Rex Tillerson zal met interesse worden gekeken. Sessions vanwege racistische uitspraken in de jaren negentig, en Rex Tillerson vanwege zijn goede banden met Rusland.

De Democraten hebben speciale war rooms ingericht waarin ze zich voorbereiden op de ondervragingen. Maar alle kandidaten aanvallen heeft weinig zin, het is een kwestie van pick your battles. Het zijn tenslotte de Republikeinen die nu de scepter zwaaien.