republikeinen

Donald Show: Tranen, woede, en een overwinning voor Trump

Wekelijks geef ik een update over de United States of Trump, in BNR de Wereld. Luister het fragment van afgelopen donderdag hier terug.

Een grote overwinning voor Trump: het afschaffen van Obamacare is deze week een stapje dichterbij gekomen. Het Huis van Afgevaardigden stemde met een kleine meerderheid voor. Geen enkele Democraat steunde het plan. Afschaffing heeft grote gevolgen voor miljoenen Amerikanen, maar daar leken de volksvertegenwoordigers op the hill zich niet meteen heel druk om te maken.
De Democraten zwaaiden en zongen pesterig richting hun Republikeinse collega’s: “Na Na Na Na Hey Hey-ey Goodbye”. Daarmee suggererend dat de Republikeinen die voor stemden dat bij de volgende verkiezingen zouden merken. Ondertussen moesten verschillende Republikeinen toegeven dat ze het hele wetsvoorstel niet gelezen hebben. Toch stemden ze voor. Wat de exacte gevolgen van Trumps plannen zijn, weet niemand. Trumpcare is niet doorberekend door de CBO, de Amerikaanse equivalent van de Rekenkamer.

Volgende stap: de Senaat. Trump heeft 60 van de 100 stemmen nodig om zijn Trumpcare erdoor te krijgen. De Republikeinen hebben echter maar een meerderheid van 52 poppetjes in de Senaat. Dat wordt nog een flink gevecht, welke Democraat kan overgehaald worden? De leden van het Huis van Afgevaardigden lijken vooral blij dat deze hete aardappel is doorgespeeld richting de Senaat.

De Tranen van Kimmel

Veel Amerikanen maken zich grote zorgen over dit dossier. Hun gezondheid staat op het spel. Jimmy Kimmel, een van de bekendste presentatoren van de Amerikaanse late night shows, hield een bijzonder emotioneel betoog voor het behouden van toegang tot gezondheidszorg. Hij werd vorige week vader. Het geluk werd snel angst toen bleek dat zijn kind hartproblemen had. In een monoloog bedankt hij het ziekenhuis en met brekende stem vertelt hij hoe zijn kind geen kans had gehad, als hij geen miljonair was geweest en er geen Obamacare was geweest. Vader, moeder, en kind maken het overigens inmiddels goed.

Sleutel hierbij is de ‘pre-existing condition’. Als je al ziek bent, wordt een verzekering in de toekomst mogelijk veel duurder, en maak je als zieke baby dus geen kans als je ouders geen geld hebben. Kimmel vraagt Washington de politieke tweestrijd even los te laten, en te kiezen voor de gezondheid van mensen.
De oproep kreeg veel aandacht. Naar Jimmy Kimmel kijken 2 miljoen mensen, op youtube kreeg het meer dan 9 miljoen views, en op Facebook nog eens 15 miljoen.
Het Witte Huis liet weten zijn zorgen te delen. Kimmels bericht werd geretweet door Obama en Clinton. Obamacare en het vervangen daarvan, blijft ondanks deze oproep, een strijd die gestreden wordt via strikte partij lijnen. Of toch niet helemaal? Een Republikeinse senator gaat de wet langs een meetlat leggen waar Kimmel blij mee zal zijn. Hij stelt zich de vraag: “kan dit voorstel door de Jimmy Kimmel-test?”

De woede van Colbert

We blijven nog even aan de emotionele kant. Zelden zag ik op de Amerikaanse televisie een zittende president zo hard afgemaakt worden. Stephen Colberts monoloog duurt 10 minuten, en is keihard. Als een collega van Colbert door Trump ‘fake media’ wordt genoemd, en Trump stelt dat hij het programma van deze John Dickerson, genaamd Face the Nation, liever ‘Deface the nation’ noemt, gaat Colbert los. Hij sluit af met een scheldkanonnade waarnaar nu door een Amerikaanse waakhond onderzoek wordt gedaan.
Ging hij te ver? Colbert zelf vindt in ieder geval van niet.

 

Advertenties

Saturday Night Live: Sessions, Trump en Forrest Gump

De grappenmakers van de late night shows zullen balen dat ze in het weekend geen uitzendingen hebben. Want de twitter-tirade van Trump zaterdag bood weer genoeg stof voor grappen en satire. Gelukkig was daar Saturday Night Live. Deze keer zonder Alec Baldwin als Donald Trump, maar met een mooie vertolking van Kate McKinnon als Jeff Sessions, de zo geplaagde Minister van Justitie. Of moet ik zeggen Forrest Gump? “Life is like a box of chocolates, there sure are a lot of brown ones in there.” Ook Poetin komt nog even langs. “This meeting never happened.”

Het mag duidelijk zijn: bij SNL zijn ze geen fan van Trump. En dat maakt de satire soms wel erg eenzijdig. Obama werd lang niet zo hard aangepakt. En waarom is er nog geen Democraat gepersifleerd dit seizoen? Maar sinds Trump is het programma weer relevant, en gaan de kijkcijfers omhoog. De boodschap is dan gekleurd, de sketches leggen de vinger op de gevoelige plek. Zoals onderstaande filmtrailer waarin één Republikein wel kiest om op te staan tegen de nieuwe president. Zijn of haar naam? TBD: To Be Decided.

Voor de overige satirische programma’s is het wachten tot na het weekend, maar SNL kon Trumps tweetstorm al wel meenemen. Het originele draaiboek voor de weekend update kon het raam uit. “Well, this Saturday morning while his nurse was at temple, Grandpa shuffled out of his room and got into his Twitter again.”

 

Het wachten is op de traditionele reactie-tweet van de president. Want ook zonder Alec Baldwin krijgt hij het er flink van langs op de zaterdagavond.

The Donald Show: Er broeit iets, maar wat?

De wekelijkse update over de United States of Trump
Luister het audiofragment uit BNR De Wereld hier terug.

Geschreeuw, gejoel en veel frustratie: Republikeinse congresleden krijgen het er flink van langs in hun thuisstaten. De plannen voor het snel afschaffen van Obamacare zorgen voor onrust en protest. Al zes jaar willen de Republikeinen af van de affordable care act, maar wat moeten de 18 miljoen Amerikanen die afhankelijk zijn van deze zorgverzekering? De Republikeinen hebben nog steeds geen alternatief. Amerikanen maken zich nu ongerust en boos. Onder hen dus ook veel Republikeinen.

Dus krijgen die congresleden dat te horen in de buurthuizen van, bijvoorbeeld Arkansas. Hier heeft Tom Cotton, congreslid voor die staat, het zwaar. Een vrouw uit het publiek vraagt om op te staan als je de gevolgen van het afschaffen van Obamacare gaat merken. Zo ongeveer de hele zaal staat op. Daarna vertelt ze haar persoonlijke verhaal. Samenvatting: Republikeins stemmen wordt al generaties doorgegeven in mijn familie. Maar ik heb ook een erfelijke ziekte. Wat gaat u voor mij doen? Tom Cotton probeert nog een beetje af te leiden, maar dan ontploft de zaal.

En wat dacht je van deze mevrouw. Mijn man is stervende, we kunnen geen verzekering betalen. Zeg mister senator Cotton, wat voor verzekering heb je zelf eigenlijk? “We’re going medicare my way, not your way.” Gespannen bijeenkomsten als deze zie je door heel het land. Verschillende Republikeinen kiezen er daarom voor om dit reces maar eens niet terug te gaan naar hun thuisstaat. Want zonder een vervanger voor Obamacare hebben ze ook geen antwoord op deze woedende kiezers.

Het Witte Huis claimt dat deze protesten door Democraten worden georganiseerd. Het is onduidelijk of dat ook voor deze golf geldt. Feit is wel dat een groep Democraten Tea party-achtige protesten probeert te organiseren. Deze ‘indivisibles’ maken handleidingen en geven tips voor effectief protesteren. Het zou best kunnen dat deze groep zorgt voor het tactische beetje olie om dit smeulende vuurtje verder te laten ontbranden.

Niet iedereen gelooft overigens dat deze onruststokers worden gestuurd door de Democraten, zoals Trump beweert. Luister maar naar de reactie van de zaal als deze mevrouw meldt dat ze door niemand betaald wordt.

Oorlog met de media
Ondertussen bleef het deze week relatief rustig in het Witte Huis. Geen chaos, wel brengt Trump zijn strijd met de media naar een nieuw level met het buitensluiten van kritische media bij een briefing. Ook komt Trump niet naar het Correspondents’ dinner. Gelukkig vechten die media ook terug (en laten Trump zelfs met zijn mond vol tanden staan), en het is ook best gezond om dat incestueuze Correspondents’ dinner eens over te slaan. Ik schreef er dit blog over.

Complotten
De New York Times kwam met een opvallend verhaal over Alex Jones, de man die achter de schermen een belangrijke adviseur van Trump is geworden. Deze oerconservatieve, nationalistische complotdenker runt de bekende website Infowars. Het is een soort Breitbart Turbo. Denk aan verhalen als: homoseksualiteit wordt veroorzaakt door pakjes appelsap, 11 september was een ‘inside job’ en de schietpartij op die school in Sandy Hook was het werk van acteurs. De Republikeinse partij kijkt gespannen toe hoe dit zich ontwikkelt.
Trump gebruikt hem als klankbord, en belt regelmatig met Jones. Infowars zou zelfs een plekje bij de persconferenties in het Witte Huis kunnen krijgen. Jones heeft de neiging om veel te schreeuwen. Stephen Colbert noemt hem dan ook Trumps ‘CAPS LOCK-adviseur’.

Motto of metal-album?
De Washington Post heeft een nieuw motto op de voorpagina: “Democracy dies in darkness.” Dat lijkt een directe reactie op President Trump, die de media tot vijand van het volk verklaarde. De Post zelf zegt dat de plannen voor dit motto er al waren voor Trump.
Website Slate schrijft: het lijkt wel de titel van een metal-album.
Stephen Colbert (zie het einde van het fragment hierboven) weet de motto’s die het net niet gered hebben. De mooiste: “We Took Down Nixon — Who Wants Next?”

Election Express: Trump en de verdeelde Staten van Amerika

“Het goede nieuws is dat Trump nu naar Washington verhuist!” New Yorkse humor, op straat vlakbij de Trump Tower. Daar vechten journalisten, toeristen en demonstranten om een beetje ruimte op de stoep. “This is not my President” wordt gescandeerd. Er wordt zelfs een Amerikaanse vlag verbrand. Maar New York is niet Amerika. Het land is op veel manieren verdeeld, en ook tussen stad en platteland loopt een scheidslijn.

Reizend van Los Angeles naar Orlando, dwars door de zuidelijke staten, was het verschil steeds duidelijk te zien aan de yard signs. Die bordjes voor in de tuin met de naam van de kandidaat erop. In de steden zagen we Clinton. Buiten de steden was de steun overweldigend voor Trump. In Texas, Louisiana, Mississippi, in al die dorpen en bij al die boerderijen waren de borden voor Trump.

Daar tussen de eindeloze grasvelden, de verlaten landweggetjes en de oude katoenplantages zijn ze opgetogen, en zijn de verwachtingen voor de nieuwe president hoog. Waar Obama acht jaar geleden de hope and change kandidaat voor links Amerika was, is Trump dat nu voor het meer conservatieve, rechtse Amerika. Trump moet Washington opschudden, en alles terugdraaien wat Obama heeft ingezet.

Obama is in deze streken ongelooflijk impopulair. Want onder zijn presidentschap is Amerika afgegleden, is de heersende mening. Het vreselijke Obamacare verplicht werknemers en werkgevers tot veel te dure verzekeringen, de banen verdwijnen naar het buitenland en hij wil Amerikanen hun wapens afpakken, zodat ze makkelijker onder de duim te houden zijn.

Dit is Trump country. De kiezers hier zijn vaker ouder, vaker witter en vaker ontevreden over hoe het met het land gaat. Ze kijken argwanend naar die cappuccino drinkende New Yorkers. Waarom 4 dollar uitgeven voor Starbucks-koffie als je ook ouderwets eerlijke filterkoffie voor minder dan de helft kan krijgen? En wat een gedoe met die dure hybride Priussen. Een heerlijk ronkende American made pickup-truck werkt toch net zo goed.

Paul Krugman schreef na de uitslag dat hij zijn landgenoten niet meer kende. “Deze mensen willen een ander Amerika dan wij willen.” Daar heeft hij gelijk in. Krugman staat als columnist voor de New York Times heel ver af van de gemiddelde Texaan. En die Texaan voelt weerzin als hij aan die linkse, feiten verdraaiende krant denkt. Die Texaan voelt zich net zo onbegrepen als Krugman.

Dit is maar een voorbeeld van een van de vele manieren waarop de Verenigde Staten op dit moment vreselijk verdeeld zijn. Het is nu aan President-elect Donald Trump om dat hele land toch achter zich te krijgen. Dat wordt een moeilijke balanceer act. Hij moet zijn eigen kiezers tevreden houden. Die willen dat Obamacare meteen gestopt wordt, dat er een muur bij de Mexicaanse grens komt, en dat Hillary Clinton in de cel belandt. En dat willen ze allemaal op dag 1.

Dat is nu precies wat de andere helft van het land niet wil. Het was een vreselijk harde campagne. De verhoudingen tussen Republikeinen en Democraten zijn nog verder op scherp gezet. De teleurstelling bij Democraten is enorm. Trump moet de komende maanden toewerken naar een positie van samenbrengen in plaats van verdelen. Hij moet een president worden voor die boze blanke man met zijn filterkoffie, maar ook voor die cappuccino-drinkende millennial in de stad. Die kant heeft Trump nog niet eerder laten zien.

Election express: dutchies for trump!

“Clinton moet de gevangenis in. Die vrouw is een crimineel. Dan liever Trump!” Een Nederlandse Amerikaan zie je al van verre staan. Maar een Nederlandse Republikein is even zoeken. Jo Bormans is er een. Een overtuigd Trump-stemmer. Hij kwam in ’74 naar Houston om voor een oliebedrijf te werken. Als het Nederlands elftal speelt is hij voor Oranje, maar qua politiek voelt hij zich veel meer thuis in de VS.

“Hillary Clinton is een enorm slecht mens. Ze heeft zich op de kosten van de belastingbetaler enorm verrijkt.” Bormans doelt op Clintons jaren als Minister van Buitenlandse Zaken. Het was vaag waar de minister ophield, en waar de Clinton foundation begon. Schijnbare belangenverstrengeling, maar zonder een veroordeling of officieel onderzoek. Waarom is hier dan niet meer verontwaardiging over?  Bormans: “Het interesseert de mensen niet, als ze maar geld krijgen van de regering, dan stemmen ze ervoor.”

Vanaf de bar in de keuken kijk je uit over de woonkamer met Amerikaans formaat TV en het zwembad. “We glijden af richting socialisme. Terwijl ik juist uit Nederland vertrok omdat het er zo socialistisch werd.” Dat socialisme achtervolgt hem dus nu naar de VS. “Nee daar ben ik niet over te spreken. Ik hoop ook daarom dat Trump wint. Niet omdat hij zo’n hoogstaand mens is, maar het alternatief is nog slechter.”

“De regering moet zo klein mogelijk blijven, en de mensen moeten voor zichzelf zorgen. En het is niet de taak van de regering om de zwakken te helpen op vakantie te gaan.” Voor Obama heeft hij geen goed woord over. Obama liet de staatsschuld oplopen, en mengde zich met Obamacare in de vrije markt. Dat hoort niet volgens Bormans. Voor hulp zijn liefdadigheidsinstellingen. “Het moet niet ten koste van de belastingbetaler gaan.”

Bormans is er niet gerust op dat zijn mede-Amerikanen voor Trump zullen kiezen. Het land is verdeeld. Jo’s vrouw Adri vertelt: “We doen geen inkopen bij die winkels van die vreselijke Soros. He’s a liberal, de eigenaar van Starbucks ook, daar komen we dus niet.” Met vrienden wordt niet veel over politiek gesproken. Lachend: “we willen wel vrienden overhouden.”

Hoe zal het land er over vier jaar bijliggen? Jo Bormans: “Slechter als Hillary president wordt en stuk beter als Trump president wordt. Als hij ook maar de helft uitvoert van wat hij zegt, dan gaat het een stuk beter. Als Hillary er komt dan weet ik zeker dat ze Obama-beleid doorzet, zoals Obamacare. En dat is echt een disaster.”

Election Express: Trumps Mexicaanse muur? Die staat er al!

 


Het is druk in de Walmart van Douglas. Oma’s en moeders met kinderen. De voertaal is Spaans. De bordjes in de winkel zijn tweetalig: er is een speedy checkout, maar ook een caja rapida. Ze verkopen bijna net zoveel Mexicaanse biermerken als Amerikaanse. En ze hebben echte pinatas.

Direct achter de Walmart is het nog drukker. Een rij van auto’s en mensen voor de smalle grensovergang naar Mexico. Aan weerszijden van de hokjes een groot dubbel hek. Het eerste hek is zo’n vier meter hoog en van gaas. Het wordt overschaduwd door een nog hoger roestkleurig metalen hek er meteen achter. De inwoners van het Amerikaanse Douglas kunnen vanuit hun tuinen nog net de Mexicaanse vlag zien wapperen. Maar erheen lopen, kan niet. Het grensdorp is hermetisch afgesloten.

Een van Trumps grootste verkiezingsbeloften is een muur. Maar langs zo’n 900 kilometer van de Mexicaans-Amerikaanse grens staat al jaren precies zo’n muur. Nou ja, ze noemen het hier liever een hek. Dat klinkt vriendelijker. Hek of muur, Trump vindt dat de afscheiding hoger moet. Daarnaast wil hij de gaten in de grens opvullen met nog meer muur. Want nu kunnen illegalen en smokkelaars nog gewoon een stuk omrijden.

Voor Trumps muurplannen zijn felle voor –en tegenstanders. En tussen die twee kampen loopt ook een duidelijk scheiding: Democraten zijn tegen en Republikeinen zijn voor. De Latino’s in de grensregio keren zich logischerwijs tegen de muur. De El Paso Times meldt een duidelijke toename in early voting in de counties aan de grens. Volgens peilingen zouden dat vooral stemmen voor Clinton en tegen Trump zijn. In sommige counties gingen de eerste dagen 80 tot 120% meer mensen vroeg stemmen dan in 2012.

Dit zouden voornamelijk Latino-kiezers zijn. Op een lokale radiozender worden ze opgeroepen massaal te gaan stemmen. “Hij wil een muur. Maar als wij samenwerken, zijn wij een muur van 10 miljoen mensen. Een muur om het presidentschap.”

Het belangrijkste argument voor de muur, is veiligheid. Er komt drugs binnen via Mexico, volgens Trump in grote hoeveelheden. Ook zouden er volgens Trump IS-strijders via Mexico het land binnenkomen. Alexis, jaar of dertig, opgegroeid in Douglas, voelt zich meer op zijn gemak in zijn stadje sinds de muur er is. Dat het hek bij sommige mensen door de achtertuin gaat, vindt hij geen probleem. “Mooi is anders, maar ach, je went eraan. We hebben minder criminaliteit nu. Veiligheid staat voorop.”

Mike is een Vietnam-veteraan. Hij reist al drie jaar met een minicaravan “a rolling kingsize matrass” van camping naar camping. Met zijn grijze haar, baard, en een net iets te ver open geknoopt Hawaii shirt ziet hij eruit als een overjarige hippie. En dat is hij eigenlijk ook. Hij verkocht zijn huis voor een vrijer leven, maar kan door zijn kleine pensioentje ook niet meer terug naar een vast huis. Hij zit nu vast in zijn zelfgekozen vrijheid.

Al dat gepraat over hekken en muren snapt hij niet. Amerika heeft volgens hem zelf deze situatie met 11 miljoen illegale immigranten gecreëerd. Boeren, rijken, de horeca: niemand stelt vragen als een illegaal aanklopt voor goedkope klusjes. Amerika is verslaafd aan deze slecht betaalde krachten. “Wie gaat die huizen schoonmaken als die kamermeisjes en schoonmaaksters allemaal terug moeten?” Volgens Mike gaan Trump en Clinton dat probleem beiden niet oplossen. Als Bernie Sanders nou nog mee had gedaan…

“We hebben dringend meer muur nodig, hier in the United States of Mexico. En Trump gaat die muur leveren!” Tom en Brenda zijn overtuigd Republikein. Ze ontvluchten de kou van Iowa om de zon van het zuiden op te zoeken. Ze hebben Amerika zien afglijden de afgelopen 8 jaar, en moeten er niet aan denken dat er nog vier jaar een Democraat in het Witte Huis zit.

De muur en immigratie zijn belangrijke punten voor Brenda. “In Iowa hoefde de deur niet op slot, lieten we de sleutels in de auto zitten. De laatste jaren voel ik me steeds minder veilig.” Ze maken zich zorgen om de fabrieken die naar Mexico vertrekken en de immigranten die ze ervoor terugkrijgen. “Ze pikken Amerikaanse banen in.” Zij zien het liefst de grenzen dicht, en het vrijhandelsakkoord NAFTA van tafel. Dat verdrag zorgt ervoor dat Amerikaanse bedrijven naar Mexico vertrekken. Bedankt Bill Clinton, daar heeft Amerika nog steeds last van. “NAFTA? Because we have ta!”

Maar Douglas profiteert ook van de Mexicaanse buren. “Al die Mexicanen doen tenminste nog inkopen bij de Walmart. Van Amerikanen moet de middenstand het op dit moment niet hebben.” Van Roy mag het allemaal wel wat minder streng. Hij runt een camping/schietbaan niet ver van de grens. Volgens hem is de stroom illegalen al jaren geleden opgedroogd. Economisch gaat het nog steeds niet goed in dit gebied. Dus is het voor veel Mexicanen beter om weg te blijven, of zelfs weer terug te keren naar Mexico. Acht jaar geleden werden er nog vijftig illegalen van zijn oprit geplukt. Maar de laatste jaren is dat niet meer voorgekomen.

Tom uit Iowa denkt dat president Trump uiteindelijk niet een fysieke muur zal bouwen. Er moet een elektronische muur komen, met drones, detectors en camera’s. Dan is zo’n dure fysieke muur helemaal niet nodig. Mike gelooft het allemaal wel. “Bij deze natuurcamping staat een waarschuwingsbord ‘pas op voor illegale immigranten.’ Wat moet ik daar nou mee? De controles, de drones, de helikopters, het is allemaal voor de bühne.”


In het radioprogramma Good Morning New Mexico gaan de twee conservatieve hosts los op Hillary Clinton. Ze negeert het grensprobleem, en Amerika gaat down the drain. “We are the greatest country on earth. Daarom willen mensen hierheen komen. Maar daarvoor hebben we nu een leider nodig die de muur bouwt die Amerika nodig heeft.”

De hoofdstraat van Douglas is ondertussen verlaten. Het is een doodlopende weg geworden; als je hem helemaal uitrijdt, stuit je op de grens. Winkels lijken al jaren gesloten, ramen zijn dichtgespijkerd. Er zijn geen klanten voor de overgebleven dollarshops. Geen Amerikanen, en geen Mexicanen.

Hillary & Donald Show: Amerika’s gevaarlijkste politieke medewerker versus een verborgen boodschap

Wekelijks duik ik in het geweld van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, voor het programma BNR De Wereld. Luister het hele item hier terug.

Deze week haalden zowel Trump als Clinton de media in huis. Maar ze deden dat wel beiden op geheel eigen wijze, en met verschillende belangen.

Jarenlang zette hij de verhoudingen in Washington op scherp met complottheorieën, controverse en ook journalistiek graafwerk. Hij maakte carrière bij Goldman Sachs, loopt nog steeds binnen door royalty’s van comedyserie Seinfeld, en wordt door persbureau Bloomberg “The Most Dangerous Political Operative in America” genoemd. Die man is de nieuwe campagnechef van Donald Trump.

Trump en Steve Bannon passen prima bij elkaar. Trump gebruikt de media als versterker. Hij roept zijn boodschap in de trechter en hij weet dat hij zijn woorden in no time overal terug zal horen echoën. Bannon deed met zijn website Breitbart.com eigenlijk ongeveer hetzelfde. Breitbart is een van de meer radicale anti-establishment websites, denk teaparty-hoek. Bannon zocht met Breitbart de grenzen op, is nooit politiek correct en houdt van complottheorieën.

 

Ja, Trump zei deze week dat hij spijt heeft van sommige uitspraken, maar het aanstellen van Bannon laat zien dat hij toch zijn oude koers blijft varen. Sterker nog, met Bannon lijkt een hard slotoffensief verzekerd. Bannon zou er in theorie wel voor kunnen zorgen dat de aanvallen strategischer geplaatst worden. Smart bombs in plaats van Trumps bommentapijt dus. In theorie, want de eerste succesvolle Trump-fluisteraar moet nog ontdekt worden.

Ondertussen is er ook volop speculatie of het binnenhalen van Bannon een ander doel heeft. Deze week werd namelijk ook bekend dat een andere grote medianaam Trump adviseert: Roger Ailes. De grote baas van Fox, die het veld moest ruimen vanwege een seksschandaal. Hij zal onder meer Trump gaan trainen voor de debatten. Verschillende media vragen zich af of Trump met het aantrekken van deze twee mediamannen al over de verkiezingen van november heen kijkt. Al langer gaan geruchten dat Trump, als hij verliest, een Trump News Channel op wil zetten.

Clinton laat ondertussen al maanden Trump zijn gang gaan, en probeert zelf zoveel mogelijk risico’s te vermijden. Daarom geeft ze nog steeds zelden interviews. Om toch haar verhaal gecontroleerd naar buiten te krijgen, haalde zij net als Trump de media een beetje binnen. Ze huurde een bedrijf in dat podcasts voor haar maakt.

Aflevering 1 is een interview met Clinton zelf, en meteen wordt duidelijk wat wel en wat niet werkt. Het is een informeel en gezellig interview, zonder scherpe randjes. De vragen zijn persoonlijk, niet gericht op geheime e-mails of beleid. Clinton krijgt alle kans om die warme, vriendelijke kant te laten horen die er in gewone interviews zelden uitkomt. Op dat punt werkt dit concept dus.

De podcast is slim gemaakt. Luister bijvoorbeeld naar het begin waarin grappend aan Clinton wordt gevraagd hoe ze genoemd wil worden. Alles mag, zelfs “hey you.” De toon is gezet, en de warme intromuziek begint te lopen. Daarna krijgt Clinton de vraag of ze dit interview echt wel aandurft. Alsof ze een groot risico loopt door zich te laten ondervragen door de mans wiens loonstrookje ze zelf ondertekent.

 

Let ook op hoe de interviewer, eigenaar van een zeer succesvol mediabedrijf dat ook de podcasts voor de New York Times verzorgt, zichzelf neerzet als een kleine ondernemer die ineens deze onverwachte kans krijgt. (hij is er zelf nog wat zenuwachtig van) Het is best leuk om naar te luisteren, maar er is weinig spontaans aan. Het is gewoon reclame, of branded content, verkleedt als journalistiek product. Het geeft Clinton een podium om naar buiten te treden zonder dat ze risico’s loopt op moeilijke vragen.

Waar Trump de media nodig heeft, omdat hij niet het campagne apparaat heeft om zelf mensen te bereiken, kiest Clinton er dus juist voor om een mediabedrijf in haar enorme campagne apparaat op te nemen. Trump neemt  bewust risico’s, Clinton perkt ze juist in. Politico beschrijft Clintons strategie misschien wel het beste: “Clinton heeft weer een manier gevonden om de echte journalisten te ontlopen.”

Er zijn overigens genoeg onafhankelijke, erg goede podcasts over de presidentsverkiezingen, zowel uit de VS als van eigen bodem. Voor een overzicht van mijn persoonlijke favorieten, kijk hier.

Dit blog-bericht verscheen eerder op BNR.nl