steve bannon

Donald Show: topweek voor Trump

 

De wekelijkse update over de United States of Trump

Dit was Trumps beste week sinds de verkiezingen.  Opperrechter Neil Gorsuch werd ondanks hevig protest van de Democraten gewoon benoemd, de verwijdering van Steve Bannon uit de veiligheidsraad leverde instemmend geknik op, en Trumps Tomahawks op Syrië zorgden zelfs voor uitermate lovende reacties vanuit het hele politieke spectrum. Nou ja, bijna het hele spectrum.

Inmiddels ben ik wel aan het gedraai van President Trump gewend geraakt. Maar het bombarderen van Syrie is een ruk van 180 graden waar ook ik duizelig van wordt. De hele campagne lang vertelde Trump dat ‘America first’ zou komen, en dat we geen militaire acties van de VS moesten verwachten als hij president zou worden. Maar Trumps oude tweets uit 2013 lijken nu wel uit een soort parallel universum. Die in beton gegoten waarheid van toen is ingeruild voor een andere, elastische realiteit van nu.

Het is de vraag wat deze eenmalige aanval de Syriërs precies gaat opleveren. Bombarderen is relatief makkelijk. De Syrische status quo doorbreken is een heel ander verhaal. Feit is dat Trump voor het eerst over bijna het hele politieke spectrum de handen op elkaar krijgt. Amerikanen houden van een president die daadkracht en spierballen toont. Fareed Zakaria ziet dit als het moment dat Trump president werd. Het maakt Trump in ieder geval meer een ‘gewone’ president. Sinds Carter bombardeerden alle presidenten een land in het Midden-Oosten. Trump plaatst zichzelf binnen honderd dagen bij dit rijtje.

Het is interessant om te zien wat de harde kern van de Trump-aanhang hiervan vindt. Rechtse opiniemakers zijn minder blij. Trump beloofde alleen te handelen in het belang van de VS. Wat heeft Amerika hier precies aan? En als mensen als John McCain en zelfs Hillary Clinton dit een goed idee vinden, dan moet het toch wel een enorme fout zijn? Trump is niet de trekpop van Poetin, maar van de neocons!

 

Verschuivingen van de macht

Ook in het Witte Huis lijkt Trump een draai te hebben gemaakt. Steve Bannon is uit de nationale veiligheidsraad gehaald. Bannon is een van de belangrijkste Trump-fluisteraars, en de huisideoloog van Trump. Het is onduidelijk hoever Bannon naar achteren wordt geschoven. Hij houdt dezelfde security clearance, en kan nog steeds zo het oval office binnenlopen. Maar Trumps acties in Syrië suggereren wel dat er voorlopig een andere wind in het Witte Huis waait. De gevestigde orde in Washington ziet het tevreden aan. De radicaal anders denkende Bannon is daar niet populair.

Het lijkt erop dat Bannon in de problemen is gekomen door een grote ruzie met Jared Kushner, Trumps schoonzoon en andere adviseur. Bannon zou hebben gedreigd om helemaal op te stappen, maar een belangrijke conservatieve geldschieter zou hem overgehaald hebben te blijven.

Nu is het afwachten. Vindt Bannon een nieuwe plek in de entourage, of heeft hij zijn langste tijd gehad? Zelf slaat Bannon dreigende taal uit. Hij gaat nergens heen. Voor wat het waard is: op de foto’s van de meetings voor het Syrie-bombardement zit Bannon in de hoek bij de deur. Jared Kushner zit centraal aan de tafel.

De schoonzoon van Trump wordt steeds belangrijker in het Witte Huis. Trump vertrouwt hem, en dat weegt zwaarder dan het gebrek aan ervaring van deze vastgoedbons uit New York. Kushner is een soort manusje van alles op het hoogste niveau geworden. Hij bereidt het bezoek van de Chinese Xi Jinping voor, maar moet ook werken aan vrede in het Midden-Oosten, het stoppen van de drugs epidemie op het platteland en de complete herstructurering van de overheid. Dat laatste valt onder ‘The Office of American Innovation’. Of zoals Steven Colbert het noemt: ‘The Bureau of Obvious Nepotism.’

Dat zijn wel heel veel klusjes vinden ze bij de Daily Show. “En dan klaag jij al als je schoonvader je vraagt om de wifi in te stellen!” Volgens het grote bord van Trevor Noah is Jared Kushner dan ook het meest invloedrijk in het Witte Huis op dit moment. Hij is de echte president. Sneu voor Steve Bannon: die stond de vorige keer nog bovenaan, maar die is gezakt naar plek 4. Dat is nog altijd 3 plekken boven president Trump.

 

Donald Show: Turbulente eerste week voor ‘turbo Trump’

 

Wekelijkse verzorg ik een update over de United States of Trump in het programma BNR De Wereld. Luister deze aflevering hier terug.

Vrijdagavond kwam de aankondiging, 24 uur later kwam het terugfluiten door een federale rechter. Amerika mag reizigers met een visum of green card niet zomaar weigeren. Van begin tot eind is het een verhaal met typische Trump-ingrediënten. Daadkracht van de president zorgen voor protest over de hele wereld en zijn uiteindelijk een recept voor verwarring en onduidelijkheid. Expats van Google die niet meer terug kunnen komen na vakantie, uitwisselingsstudenten in paniek, en gezinnen die niet meer allemaal het land in mogen. Met een pennenstreek werden ineens schijnbaar willekeurige reizigers uitgesloten op basis van nationaliteit.

Op de zwarte lijst staan overigens geen landen waar Trumps bedrijven zaken mee doen, zo bericht Bloomberg. (kanttekening: Saudi-Arabië heeft enorme invloed in Washington, ook voor Obama reden om voorzichtig te doen)

 

 

De kritiek van deze rechter is de eerste echte tegenslag voor Trump in een week waarin hij met de turbo aan het ene decreet na het andere tekende. Rond de immigratiebeperkingen zal nu een juridische strijd losbarsten. En dat zou ook wel eens voor andere decreten kunnen gelden, schrijft Politico.

Trumps decreten zijn een soort intentieverklaringen voor de komende vier jaar. Met de presidentiële vulpen bevestigt hij nog een keer zijn campagnebeloftes. In de meeste gevallen moet het geld voor de acties nog geregeld worden, en moet het congres nog toestemming geven. De focus van de decreten zijn geen verrassing: Obamacare afbreken, de global gag rule terugbrengen (geen geld meer voor NGO’s die zich met abortus bezighouden), de Key Stone XL Pipeline aanleggen en natuurlijk die Mexicaanse muur, en dus die strengere immigratieregels.

Het zou zomaar kunnen dat dit niet de laatste keer is dat een van Trumps decreten met een rechter botst. Volgens Politico worden de plannen van Trump argwanend bekeken door deskundigen. Er zou maar zelden overleg zijn geweest met de juridische teams van de ministeries over de formuleringen. Hoe verhouden deze decreten zich ten opzichte van bestaande wetten en afspraken? Naar Trumps decreet voor de Key stone XL pipeline is niet gekeken door het State Department. Het decreet tegen Obamacare is pas een avond ervoor naar de ministeries gestuurd.

 

Opvallend in deze eerste week is de grote rol van Trumps schoonzoon Jared Krushner en voormalig Breitbart-baas Steve Bannon. In de strijd om de invloed in het Trump-team lijken deze twee mannen te winnen van de chief of staff, partijbons Reince Priebus.

Vooral de hand van Bannon is zichtbaar. In de inauguratiespeech klonk zijn stem al door, de nieuwe ruzies met de pers zijn vintage Bannon, en ook bij het tekenen van de decreten staat Bannon vooraan. Klap op de vuurpijl: Bannon is nu ook bij veiligheidsbriefings aanwezig. Als Poetin belt, is de onervaren Steve Bannon erbij, en zit de militaire top zich buiten the oval office te verbijten.

 

Verder in the Donald Show deze week:

 

-Een week zonder Trump-tweets is een week niet geleefd. Een bericht sprong eruit. Als de criminaliteit in moordstad Chicago niet snel daalt, dan stuurt Trump ‘The feds.’  Dat betekent meestal de nationale garde, die vooral in noodsituaties wordt ingezet. Daar schrikken ze in Chicago natuurlijk nogal van.

 

Trevor Noah van de daily show viel ook iets op aan de timing van Trumps tweet. Die kwam namelijk net nadat Bill O ‘Reilly op fox hetzelfde onderwerp en dezelfde oplossing aandroeg. De echte president is volgens Noah dan ook Bill O ‘Reilly, als is het maar voor een uurtje per avond.

De website Axios (van de Politico-mannen Jim VandeHei en Mike Allen) zet op een rij wanneer Trump welke media consumeert. Ze keken vooral naar wanneer hij over welke media tweet, en maakten daar een mooi overzicht van. Trump bladert de kranten wel door, maar kijkt vooral heel veel tv. Lastig: sinds hij president is, heeft hij minder tijd voor de morning shows. Het lijkt een kwestie van tijd voordat Trump, net als Lyndon Johnson, een paar televisies in the oval office zet.

 

-Trump begint te wennen aan het Witte Huis.

In een zeer vermakelijk interview met de New York Times vertelt Trump dat hij in eerste instantie niet echt zin had in de verhuizing, maar dat het Witte Huis hem nu wel bevalt. Het is niet Trump Tower, maar het historische aspect heeft wel wat. Ook is hij heel enthousiast over het aantal vergaderzalen en over de telefoons. “The best phones I ever had”

Opvallend detail: Trump gebruikt nog steeds zijn eigen onbeveiligde android-telefoon om te tweeten. Dat mag niet van de veiligheidsdiensten. Maar wie houdt Trump tegen?

 

 

 

Hillary & Donald Show: Amerika’s gevaarlijkste politieke medewerker versus een verborgen boodschap

Wekelijks duik ik in het geweld van de Amerikaanse presidentsverkiezingen, voor het programma BNR De Wereld. Luister het hele item hier terug.

Deze week haalden zowel Trump als Clinton de media in huis. Maar ze deden dat wel beiden op geheel eigen wijze, en met verschillende belangen.

Jarenlang zette hij de verhoudingen in Washington op scherp met complottheorieën, controverse en ook journalistiek graafwerk. Hij maakte carrière bij Goldman Sachs, loopt nog steeds binnen door royalty’s van comedyserie Seinfeld, en wordt door persbureau Bloomberg “The Most Dangerous Political Operative in America” genoemd. Die man is de nieuwe campagnechef van Donald Trump.

Trump en Steve Bannon passen prima bij elkaar. Trump gebruikt de media als versterker. Hij roept zijn boodschap in de trechter en hij weet dat hij zijn woorden in no time overal terug zal horen echoën. Bannon deed met zijn website Breitbart.com eigenlijk ongeveer hetzelfde. Breitbart is een van de meer radicale anti-establishment websites, denk teaparty-hoek. Bannon zocht met Breitbart de grenzen op, is nooit politiek correct en houdt van complottheorieën.

 

Ja, Trump zei deze week dat hij spijt heeft van sommige uitspraken, maar het aanstellen van Bannon laat zien dat hij toch zijn oude koers blijft varen. Sterker nog, met Bannon lijkt een hard slotoffensief verzekerd. Bannon zou er in theorie wel voor kunnen zorgen dat de aanvallen strategischer geplaatst worden. Smart bombs in plaats van Trumps bommentapijt dus. In theorie, want de eerste succesvolle Trump-fluisteraar moet nog ontdekt worden.

Ondertussen is er ook volop speculatie of het binnenhalen van Bannon een ander doel heeft. Deze week werd namelijk ook bekend dat een andere grote medianaam Trump adviseert: Roger Ailes. De grote baas van Fox, die het veld moest ruimen vanwege een seksschandaal. Hij zal onder meer Trump gaan trainen voor de debatten. Verschillende media vragen zich af of Trump met het aantrekken van deze twee mediamannen al over de verkiezingen van november heen kijkt. Al langer gaan geruchten dat Trump, als hij verliest, een Trump News Channel op wil zetten.

Clinton laat ondertussen al maanden Trump zijn gang gaan, en probeert zelf zoveel mogelijk risico’s te vermijden. Daarom geeft ze nog steeds zelden interviews. Om toch haar verhaal gecontroleerd naar buiten te krijgen, haalde zij net als Trump de media een beetje binnen. Ze huurde een bedrijf in dat podcasts voor haar maakt.

Aflevering 1 is een interview met Clinton zelf, en meteen wordt duidelijk wat wel en wat niet werkt. Het is een informeel en gezellig interview, zonder scherpe randjes. De vragen zijn persoonlijk, niet gericht op geheime e-mails of beleid. Clinton krijgt alle kans om die warme, vriendelijke kant te laten horen die er in gewone interviews zelden uitkomt. Op dat punt werkt dit concept dus.

De podcast is slim gemaakt. Luister bijvoorbeeld naar het begin waarin grappend aan Clinton wordt gevraagd hoe ze genoemd wil worden. Alles mag, zelfs “hey you.” De toon is gezet, en de warme intromuziek begint te lopen. Daarna krijgt Clinton de vraag of ze dit interview echt wel aandurft. Alsof ze een groot risico loopt door zich te laten ondervragen door de mans wiens loonstrookje ze zelf ondertekent.

 

Let ook op hoe de interviewer, eigenaar van een zeer succesvol mediabedrijf dat ook de podcasts voor de New York Times verzorgt, zichzelf neerzet als een kleine ondernemer die ineens deze onverwachte kans krijgt. (hij is er zelf nog wat zenuwachtig van) Het is best leuk om naar te luisteren, maar er is weinig spontaans aan. Het is gewoon reclame, of branded content, verkleedt als journalistiek product. Het geeft Clinton een podium om naar buiten te treden zonder dat ze risico’s loopt op moeilijke vragen.

Waar Trump de media nodig heeft, omdat hij niet het campagne apparaat heeft om zelf mensen te bereiken, kiest Clinton er dus juist voor om een mediabedrijf in haar enorme campagne apparaat op te nemen. Trump neemt  bewust risico’s, Clinton perkt ze juist in. Politico beschrijft Clintons strategie misschien wel het beste: “Clinton heeft weer een manier gevonden om de echte journalisten te ontlopen.”

Er zijn overigens genoeg onafhankelijke, erg goede podcasts over de presidentsverkiezingen, zowel uit de VS als van eigen bodem. Voor een overzicht van mijn persoonlijke favorieten, kijk hier.

Dit blog-bericht verscheen eerder op BNR.nl